kraftaverkin gerast enn

Núna áðan fór ég ásamt nýjum meistaranema í hópnum mínum til að fá aðgangskort að eðlisfræðibyggingunni. Vandamálið er að hann er ekki skráður við LU heldur er eins og "gestanemi" og venjulega fá engir nema þeir sem eru á launaskrá eða nemendaskrá svona aðgangskort. Nema hvað, sænska miðaldra konan í afgreiðslunni tautaði þetta með að raunar mætti hann ekki fá kort en fyrst hann yrði hérna fram í júní, jafnvel júlí, að gera verkefnið sitt þá gengi náttúrlega ekki að hann kæmist ekki inn í húsið á kvöldin og um helgar og lét hann fá kort! Ég trúði hvorki augum né eyrum. Hallelúja, það eru til Svíar sem ekki fylgja reglum í blindni!!! Þessari skrifstofukonu var snarlega fyrirgefið að vera sjaldan við vegna mikillar rabbhneigðar og er komin á uppáhaldslistann minn.

bálreið

Ég er ekki pirruð, ekki megapirruð, ekki reið, nei, ég er bálreið. Ég asnaðist sem sé til að velja ömurlega lélegan verkefnisleiðbeinanda í einum kúrsi sem ég er í. Málið er bara að ég komst heldur seint að því hversu vanhæfur hann Sergei er. Núna sit ég sem sé með reyk út um eyrun af reiði út í þennan hálfvita (afsakið orðbragðið). Ég átti að skila verkefni 6. mars. Það gekk ágætlega að skrifa það framan af en svo strandaði ég skömmu fyrir skil svo ég sendi Sergei póst með beiðni um smá aðstoð. Ekkert svar. Sendi ítrekun 4. mars. Ekkert svar. Það var mikið að gera svo fyrst ekkert svar barst, þá skilaði ég engu verkefni 6. mars. Sendi enn á ný póst 16. mars og núna á tvö netföng hjá Sergei. Fékk svar samdægurs um að hann myndi svara mér um kvöldið. Sá póstur kom aldrei. Nú eigum við að flytja fyrirlestur á morgun, 30. mars, upp úr verkefnunum svo ég sendi enn á ný beiðni um athugasemdir 27. mars. Fékk svar um að ég fengi svar um kvöldið. Loksins loksins kom svar með athugasemdum í gær, 28. mars. Nema hvað, Sergei svaraði ekki þeim spurningum sem ég hafði spurt og kemur bara með athugasemdir við einn undirkafla í verkefninu sem inniheldur nokkrar forsendur fyrir aðalefnið. Athugasemdirnar hans Sergei annaðhvort biðja um eitthvað sem þegar er í þessum undirkafla eða eitthvað sem ég sleppti viljandi því það kemur aðalefninu barsta ekkert við. Svo toppar hann allt saman með tali um áframhaldandi samstarf eftir að kúrsinn er búinn. ER EKKI Í LAGI???? (E.S. Fyrirlestrarnir áttu upphaflega að vera 18. mars en vegna þess að Sergei kann ekki að skipuleggja sig varð að fresta þeim til 30. mars.)

En áður en ég spring af vonsku, þá er best að snúa sér að öðru. Allt öðru. Sigurður kom sem sé í heimsókn 20.-25. mars sem var alger snilld, frábært og æðislegt :) Það er ekkert gaman að vera bara í netsambandi í tvo mánuði :P Verst er að það eru 2 mánuðir enn í að við losnum úr þessari fjarbúð, en urg, best að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði... Það er ekki eins og við séum ekki komin í æfingu í þessu eftir sumrin mín tvö í Potsdam. Bvðah! En hva, Pollýanna segir að það verði þá bara enn yndislegra þegar við komumst í sambúð á ný - og það er alveg rétt :)

Að vísu erum við svolítið úr fókus þarna (trén eru í fókus), með sólina í augun og svona, en hva...

Svo til að skemmta okkur í lokin, þá kemur hér ein Svía-staðreynd sem einhverra hluta vegna hefur enn ekki ratað hingað inn.

Svía-staðreynd dagsins - bréfabindi: Svíar, eins og svo margar þjóðir, trúa því að hjá þeim sé fyrirkomulagið á hlutunum það besta í heimi. Þeir hafa því enn ekki áttað sig á því að möppurnar sem þeir nota eru eitt stórt hönnunarklúður. Þeir gata blöðin heldur ekki eins og flestar (allar aðrar?) Evrópuþjóðir, en ég get reyndar fúslega viðurkennt að götunin hjá þeim er skynsamlegri en sú sem Íslendingar eiga að venjast (það eru alltaf fjögur göt og það eru 2 - 7 - 2 cm á milli gatanna). Hins vegar eru möppurnar alveg vonlausar. Þeim er varla hægt að lýsa í orðum, svo hérna eru myndir:

Opin mappa...

... galopin mappa

Sem sé þegar mappan er opin, þá eru blöðin svo kramin við kjölin að það er óþægilegt að fletta, illmögulegt að láta möppuna standa opna ófergða nema í miðjunni án þess að blöðin flettist til og ómögulegt að skrifa/glósa á blöðin í möppunni. Ef mappan er galopin þá er auðvitað ekki hægt að fletta í henni en það er mögulegt að skrifa/glósa á blöðin. Svo þegar maður ætlar að loka möppunni á ný þá getur það verið heilmikið púsluspil að koma pinnunum í blaðagötin á ný og í hvert sinn sem maður þarf að nota möppuna þarf að fara í gegnum sama púsluspilið. Þið skiljið hvað ég er að fara? Í venjulegum velhönnuðum möppum setur maður blöðin upp á pinnana og þarf ekkert að hugsa um það meir nema maður taki blöðin úr möppunni - ekki í hvert sinn sem maður opnar hana.

Venjuleg mappa!

Það er verulega freistandi að gera magnkaup á möppum í hvert sinn sem maður fer út fyrir landsteinana...

skyndimatarboð

Haha, haldið þið að leikurinn frá því á föstudaginn fyrir viku hafi ekki barasta endurtekið sig í gær :) Sem sé, klukkan rúmlega fimm í gærkvöldi hringdi hún Guðrún og spurði hvort ég væri til í að snæða hjartarsteik klukkan sjö. Ekki spurning! Það hafði einhver snilldarafgreiðslukona ekki tekið í mál annað en að Jonas maðurinn hennar keypti kíló af hreinu kjöti handa fjórum fullorðnum (Gummi Hreiðars og Kata eru í heimsókn hjá þeim núna yfir helgina). Taddaramm, sú er góð í sölunni ;) Guðrún fékk nett áfall þegar risakjötbitinn barst í hús, mundi eftir frásögn minni af lambalærinu og hafði samband. Alger snilld. Þvílík lúxusmáltíð og félagsskapurinn ekki verri :) Nú er bara spurning, hver býður sig fram til að bjóða mér í skyndi í mat næsta föstudag? ;D

Svía-staðreynd dagsins - dyr: Á Íslandi opnast allar útidyr þannig að hurðin gengur inn, enda væri annað ómögulegt í þau skipti sem snjóar allhressilega. Hér í Svíþjóð er þessu öfugt farið. Eða a.m.k. svona yfirleitt. Afleiðingin er sú að ég stranda ansi oft í nokkrar sekúndur við lokaðar sænskar dyr með tilheyrandi pirringi, því það eru jú ekki allar sænskar dyr sem opnast út, svo það er ekki einu sinni hægt að koma sér upp sænskri hurðarútínu. Ég hef lengi pælt í hvers vegna í fjáranum sænskar hurðir eru svona öfugsnúnar. Skýringuna fékk ég hjá Hjalta og Silju fyrir viku síðan: Ef húsið brennur, þá er verra að þurfa að draga hurðina að sér, auðveldara að brjóta hana upp í flóttastefnuna. Tat var ok. Hins vegar þegar kemur að nær öllum öðrum praktískum hlutum þá er þetta meingallað kerfi. T.d. er gersamlega óþolandi að dröslast með hjólið niður í hjólakjallarann hérna, þar sem tröppurnar liggja alveg niður að hurðinni og pallurinn fyirr framan hurðina (sem opnast út) er ekki mikið meira en fermetri að stærð, sem þýðir að maður þarf að halda hjólinu föstu í hallanum (mikill halli) meðan maður treður lyklinum í skráargatið og opnar hurðina. Hva, smá fimleikaæfingar á hverjum degi... Sjáum til hversu langan tíma það tekur mig að venjast þessu. Enn sem komið er hugsa ég alla vega "Bvðaaahh...!#$" þegar ég kem að "öfugum" hurðum og "Aaahhh... :)" í þau fáu skipti sem ég hitti fyrir "rétta" hurð.

lúxusíbúð

Ég minntist eitthvað á að lýsa "höllinni" sem ég leigi herbergi í. Sömm sé, þetta er lítið herbergi, um 12 fermetrar að stærð, í 3ja herbergja íbúð (þ.e. 3 herbergi og eldhús). Konan sem leigir mér herbergið, Birgitte, býr í stærsta herberginu (þó undir 20 m2) og svo býr indæll Indverji í því þriðja, sem er álíka stórt og mitt herbergi. Baðherbergin eru tvö. Annað er einkaklósett Birgitte og hitt samnýtum við Indverjinn (veit ekki alveg hvað hann heitir), nema hvað við notum öll þrjú baðkarið/sturtuna sem þar er. Milli allra þessara herbergja, þ.e. herbergis Birgitte, herbergis Indverjans, baðherbergisins, einkaklósettsins, eldhússins og herbergisins míns er þröngur L-laga gangur (forstofa innifalin í honum).

Jæja, þá er komin svolítil yfirsýn yfir íbúðina. Þá er að byrja á skondnu atriðunum við hana. Íbúðin er í stuttu málli sagt úr sér gengin. Síðan ég flutti hingað hef ég myndað mér þá skoðun að Birgitte sé sérlega indæl manneskja en eigi við "sjúkdóminn" framtaksleysis magnum að stríða. Hún hefur búið hérna lengi. Leigði íbúðina framan af, en keypti hana fyrir 1-2 árum. Þegar maður leigir íbúð, þá gerir maður athugasemdir ef eitthvað þarf að laga eða endurnýja sökum elli, sérstaklega þegar maður býr þar ekki bara tímabundið. Það virðist Birgitte hafa gert í aaaafar takmörkuðum mæli. Eftir að hún eignaðist íbúðina sjálf hugsa ég að enn ólíklegra sé að nokkuð gerist, því nú þarf hún jú að redda hlutunum sjálf.

Tökum dæmi. Eldavélin hérna er prýðilegur gripur með víðum ofni. Hins vegar er hún eins og flest gömul rafmagnstæki komin með eigin sál og því þarf að læra nokkur trikk. Það þarf sem sé borðhníf eða eitthvað álíka til að tjónka við barnalæsinguna á ofninum svo hann opnist. Sömuleiðis ef maður vill stilla hitann á ofninum eitthvað hærra en 50°C, þá snýr maður ekki takkanum. Nei, maður tekur takkann af, opnar skúffu, nær í litla töng og notar hana til að snúa járntittinum sem eftir stendur þegar takkinn er kominn af. Svo þarf að máta við takkann hversu hátt hitinn er kominn. Þetta er vegna þess að grópin í takkanum fyrir járntittinn er lúin og gefur eftir þegar maður vill hækka hitann. Stuð. Ætla að athuga hvort ekki sé hægt að fá annan takka, því ég treysti Birgitte til að finnast það of erfitt.

Fleiri dæmi? Jú jú, baðkarið er þannig að ef maður færir þungann á öðrum fæti frá hæl og fram í táberg þá rymur það og stynur með miklum málmhljóðum. Þið getið ímyndað ykkur sinfóníuna sem hljómar þegar maður tekur stígur í það eða upp úr því. Þetta er sem sé svona baðkar sem er venjulega með flísalögðum kanti meðfram a.m.k. þrem hliðum. En nei, það stendur eitt og óstutt á gólfinu. Anginn litli. Við hérna, öll þrjú, notum sturtuna en látum alla jafna ekki renna í bað. Samt er enginn sturtuhaldari, bara hausinn. Jei.

Aðeins fleiri dæmi? Endilega. Íbúðin er veggfóðruð með einhverju mjög einföldu pappírsveggfóðri. Frammi á gangi má sjá þess greinileg merki að hér hafi einhvern tíma búið köttur, því viðkomandi hefur notað tvo "veggrenninga" milli herbergja sem klórustaur. Þar af leiðandi er veggfóðrið þar rifið og tætt og eiginlega næstum horfið frá gólfi og upp í um 80 cm hæð. Eitthvað segir mér að þetta sé búið að vera svona lengi...

Það má alveg halda áfram að lýsa eldhúsinnréttingunni (eldri en 60 ára, ekki spurning), baðskápnum, hillunum fyrir utan herbergisdyrnar hjá mér (sem þrengja þær talsvert því þær eru fullar af vínylplötum á báða bóga) o.s.frv. Læt hér samt staðar numið. Og þó, gleymdi að minnast á hve illa einangruð þessi blokk er, bæði hvað hljóð og varma varðar. Herbergið mitt er við hliðina á eldhúsinu og ef einhver er þar að bardúsa eitthvað, þá hljómar það eins og ég búi í eldhúsinu (sem betur fer nota þau Birgitte og Indverjinn eldhúsið mjög takmarkað snemma á morgnana og seint á kvöldin...). Þegar farið er í sturtu, en baðherbergið er næstum í hinu horni íbúðarinnar, þá heyri ég það mjög vel. Bæði vatnsniðinn og svo auðvitað sönginn í baðkarinu. Gleðitónlist ;) Loks, fyrir utan að veggirnir virðast halda varmanum illa inni í húsinu, þá hefur einhver snillingur verið að spara þéttilistann við að þétta gluggana svo það blæs alltaf ferskt, en kalt, loft inn um eitt hornið á glugganum hjá mér. Það kemur sér reyndar vel, því þá hef ég alltaf sæmilega gott loft á nóttunni (það er ekki hægt að hafa gluggann opinn á nóttunni því ég er á jarðhæð og það er engin læsing á glugganum). Lán í óláni.

Samantekt: Ef við Sigurður keyptum þessa íbúð, þá myndi hann byrja á því að rífa allt út úr henni, veggfóðrið og gólfdúkinn auðvitað með, og gera hana svo upp. Basta. Samt finnst mér voðalega notalegt að búa hérna. Myndi helst vilja fá öflugri matvörubúð í nágrennið...

Smelli inn myndum af herberginu við tækifæri. Þarf bara að ná þeim úr myndavélinni, en klukkan er því miður orðin of margt fyrir svoleiðis bras. Yfir-og-út.

kökur, lambalæri og semlan

Í gær var föstudagur og þar af leiðandi var kaka í boði klukkan þrjú á hæðinni minni í K-byggingu eðlisfræðihúss LU. Þetta er svo vinsæll atburður að það dugði ekkert minna en þrjár kökur. Namm! Um fimm var ég svo boðuð í skyndi í hjálparstörf klukkan sjö um kvöldið - Silju og Hjalta bráðvantaði aðstoð við að kjammsa á bláberjalegnu lambalæri sem móðir Silju hafði kippt með sér til Svíþjóðar. Hehe, til var ég! :) Svo var svo gaman að sitja hjá þeim og rabba að ég steingleymdi tímanum og meira að segja því að ég var suddalega þreytt. Ég hér um bil datt ofan í rúmið þegar ég kom heim.

Í dag fór ég um tvöleytið úr skólanum niður eftir til Bergþóru þar sem ég fékk að skilja eftir tölvubakpokann, en við röltum svo áfram í bakaríið Ramklints. Þar beið okkar hún Guðrún Rútsdóttir (sem einhver ykkar gætuð tengt við básúnuleik). Við fengum okkur allar þrjár 'semlu', þ.e. sænska bolludagsbollu (gerdeigsbolla með marsipani og þeyttum rjóma). Ha? Bíddu bíddu, það er ekkert kominn bolludagur! Nei, ég veit, en Svíar eru svo agalega hrifnir af semlunni sinni að þær eru á boðstólum frá áramótum og fram yfir bolludag. Mér finnst þær líka sérlega góðar, svo ég skil þá vel að vilja lengja bollutímabilið. Frá áramótum er nú samt kannski einum of... en jæja, þeir eru stundum einum of blessaðir Svíarnir, bara á öðrum sviðum en við Íslendingar ;) En minnst á Svía:

Svía-staðreynd dagsins - fatnaður: Eftirfarandi skrifaði ég í pósti til Bjarnheiðar systur 13. janúar síðastliðinn: "Við vorum samferða einum svona 17-18 ára strákling í strætó í morgun í páskagulum þröngum buxum, með aflitað hár í allar áttir og helling af augnmálningu. Ýkt töff! Í gær var Sigurður samferða öðrum þannig, nema hvað hann var í neongulum þröngum buxum með tösku úr gulu leðri og með megakúl risastór heyrnatól á höfðinu. Mér heyrðist hann hafa vinninginn í töffheitum. Ætli það sé til félag 17-20 ára stráka í gulum þröngum buxum í Lundi? (Þú sérð að ástandið er verulega slæmt, því Sigurður tekur alla jafna ekkert eftir útliti fólks í kringum sig! Við þurfum að fara að senda út neyðarkall eftir Heiðari snyrti, gavöð...)". Jebb, ástandið er slæmt. Síðan þetta var hef ég rekist á þriðja Svíann í gulum buxum en hann var rúmlega tvítugur. Þetta hlýtur því að vera félagsskapur 17-25 ára stráka. Ég er að spá í að finna mér einhver skemmtileg verðlaun til að veita sjálfri mér þegar ég hef náð upp í 10 sænska stráka í þröngum gulum buxum. Miðað við síðustu tvær vikur ætti ekki að líða á löngu þar til ég get veitt mér þau ;)

kertasníkir

Þrettándi var Kertasníkir,
-þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin,
sem brostu glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín.

-- Gleðileg jól! --

Svía-staðreynd dagsins - jól: Hinn almenni Svíi segir gjarna God jul! á aðventunni og sérstaklega í dag (borið fram eins og það stendur, ekkert "ú" hljóð eins og danskurinn vill hafa það, og alls ekki gleyma að syngja orðin - Svíar tala jú varla, þeir söngla).

ketkrókur

Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag. -
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.

Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.

Finnið þið skötuiiilminn?

Svía-staðreynd dagsins - hjól: Lundur hefur nýlega nælt sér í þann vafasama heiður að vera með mestan hlutfallslegan fjölda hjólastulda í Svíþjóð. Svo sem ekki skrýtið þar sem bærinn er lítill og tiltölulega flatur, sem þýðir að þar er alveg tilvalið að ferðast um á hjóli, auk þess sem bærinn er stútfullur af fátækum (og "fátækum") stúdentum, sem gerir það að verkum að markaður fyrir hræódýra margnotaða hjólgarma blómstrar. Það að stela hjólum er því ansi hreint arðsöm "atvinnugrein" þarna í Lundi. Nú ef eigandi einhvers hjólsins hefur vit á að læsa því með gegnheilum U-lás (bömmer!), þá má gjarna athuga hvort hjólahnakkurinn sé nú ekki álitlegur, framhjólið sé ólæst, einhverjar luktir hafi gleymst á hjólinu o.s.frv. Það má alltaf pilla eitthvað af... Þetta gerir það að verkum að fólk tímir gjarna ekki að eiga svo dýrt hjól, svona ef því yrði nú stolið, og finnst jafnvel kostur að hjólið sé sérlega ófrítt svo minni líkur séu á að því verði nappað. Þar með eru kengbognir ryðgarmar og hjól alveg frá tímum síðari heimsstyrjaldarinnar (með tréhöldum) ekkert svo óalgeng sjón. Sannkallaðir forngripir sem gjarna kippa eins og öðru munnvikinu aðeins upp fyrir hvíldarstöðu. Svo er nú ekki verra, í hinni endalausu lundísku rigningu, að mæta prúðbúnum prófessor á hjóli með aðra hönd á stýri og hina trygga utan um handfang útspenntrar regnhlífar ;)

gluggagægir

Tíundi var Gluggagægir,
grályndur mann,
sem laumaðist á skjáinn
og leit inn um hann.

Ef eitthvað var þar inni
álitlegt að sjá,
hann oftast nær seinna
í það reyndi að ná.

Sigurður Ægir lendir í Keflavík í nótt, lending áætluð um klukkan tvö en einhver seinkun er nú ekki ólíkleg vegna fjölda farþega í hverri ferð og sér í lagi vegna magns alls farangursins sem þessum farþegum fylgir...

Svía-staðreynd dagsins - matur: Það verður örugglega framhald af þessum staðreyndaflokki. Byrjum á sænsku brauði. Úti í búð er ekki hægt að kaupa brauð nema tekið sé fram á pakkningunni "Inget tillsatt socker" því annars er brauðið næstum eins sætt og kaka (svona með hæfilegum ýkjum). Bjakk!

bjúgnakrækir

Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.

Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik.

Úbbs! Bjúgnakrækir gleymdist. Ég er búin að vera svo dugleg í dag að slappa af og baka gyðingakökur og borða nammigóðan mat og mæta í partý... Já já já.

Svía-staðreynd dagsins - endurskinsmerki: Á Íslandi (eða a.m.k. í Reykjavík) gengur varla nokkur sála með endurskinsmerki. Enda er hér afar góð götulýsing og a.m.k. í Reykjavík gerir heilvita fólk ekki ráð fyrir því að bílar stoppi fyrir því við gangbraut svo það anar ekkert yfir götuna nema hún sé því sem næst bíllaus. Í Lundi eru menn samtaka í því að nota ekki endurskinsmerki. Þar er hins vegar götulýsingin ósköp dauf og ökumenn hafa þann "ósið" að stöðva fyrir gangandi vegfarendum við gangbrautir. Fólkið er orðið svo ofdekrað að það varla lítur eftir því hvort bíll nálgist eður ei og bara veður út á næstu gangbraut. Þetta er sannkölluð sjálfsmorðsárátta í myrkrinu því ökumenn hafa varla nokkurn möguleika á að sjá viðkomandi göngufólk, ef það er endurskinsmerkjalaust, fyrr en það er komið hér um bil beint fyrir framan bílinn. Það mætti alveg athuga hvort tíðni hjartaáfalla undir stýri sé meiri í Svíþjóð en á Íslandi, og þá sér í lagi tíðni hjartaáfalla í grennd við gangbrautir...

skyrjarmur

Skyrjarmur, sá áttundi,
var skelfilegt naut.
Hann hlemminn o´n af sánum
með hnefanum braut.

Svo hámaði hann í sig
og yfir matnum gein,
unz stóð hann á blístri
og stundi og hrein.

Jahúúú! Ég er komin heim og það er meira að segja allt fullt af snjó :D Svo ógurlega gaman. Nú ætla ég að hnoða saman deig í gyðingakökur og kannski krota á eitt eða eitt jólakort - sem munu berast til viðtakenda eftir jól... ;) En fyrst þetta:

Svía-staðreynd dagsins - partý: Ég hef farið í tvö partý í Svíþjóð (ji, svo dugleg!) og bæði höfðu séreinkenni sænskra partýa á sér. Tónlistin er svo hátt stillt að það er gersamlega vonlaust að tala saman. Helst mætti ætla að Svíum þyki hver annar svo leiðinlegur með víni (því í öllum partýum er staðfastlega drukkið) að þeir útiloki öll samtöl með þessum hætti. Hvað veit ég. Verst er þó að mér skilst að á skemmtistöðunum sé tónlistin enn hærra stillt, sleiki hættumörk desibelskalans stöðugt. Svo slæmt er það að hljóðhimna kórfélaga míns sprakk á djamminu í Lundi og síðan hefur hún neyðst til að nota eyrnatappa þegar hún vill fá sér snúning þar í bæ. Glæsilegt, ekki satt?

askasleikir

Sá sjötti, Askasleikir,
var alveg dæmalaus. -
Hann fram undan rúmunum
rak sinn ljóta haus.

Þegar fólkið setti askana
fyrir kött og hund,
hann slunginn var að ná þeim
og sleikja á ýmsa lund.

Í dag flyt ég að mestu yfir í nýja herbergið. Það er ekki mikið verk, en þó betra að bretta upp ermarnar og láta hendur standa fram úr þeim...

Svía-staðreynd dagsins - enska: Svíar tala upp til hópa afar góða ensku. Hafa bæði góðan orðaforða og að mestu prýðilegan framburð. Alla vega nýt ég þess yfirleitt að hlusta á kennarana (allt kennt á ensku í framhaldsnámi) og gæti alveg haldið að sumir væru Englendingar... svona þar til þeir hnjóta um orð eins og 'general', 'check' og change'. Guð minn góður, hvílíkt áfall! Framburðurinn er ekki [dsjeneral], [tsjekk] og [tsjeinds], nei onei, á sænsk-ensku útleggst þetta [jeneral], [shjekk] og [shjeinds]. Úff. En eins og við Íslendingar höfum gjarna húmor fyrir okkar harða framburði a la Halldór Ásgrímsson, þá hafa Svíar einnig húmor fyrir sjálfum sér. Ímyndið ykkur, svona með hliðsjón af dæmunum hér að ofan, hvernig Svíar bera fram orðið 'cheap'. Jújú, kindur hvað??? Eitt ódýra símafélagið hérna gerir út á þessa skemmtilegu afleiðingu rangs framburðar. Auglýsingarnar þeirra eru á sænsk-ensku. Samkvæmt þeim starfa sem sé einungis mórauðar kindur við fyrirtækið - "born to be sheep", nei afsakið, "born to be cheap" átti það að vera ;)

pottaskefill

Sá fimmti, Pottaskefill,
var skrítið kuldastrá.
- Þegar börnin fengu skófir
hann barði dyrnar á.

Þau ruku upp, til að gá að
hvort gestur væri á ferð.
Þá flýtti' ann sér að pottinum
og fékk sér góðan verð.

Jahá, jarðskjálfti? Í Lundi??? Auðvitað svaf ég hann af mér - pfff, bara 4.7 á Richter ;) En engu að síður, stærsti skjálftinn á svæðinu síðan 1904. Tat var ok.

Svía-staðreynd dagsins - sænskir strákar: Ef tekinn væri frekar venjulegur sænskur strákur á aldrinum 13-22 ára og hann fluttur beinustu leið inn í íslenskt þjóðfélag, þá yrði hann tafarlaust metinn sem samkynhneigður og væri líklega að einni viku liðinni búinn að eignast fleiri vinkonur en karlkyns vini. Hvers vegna? Jú, sænskir strákar virðast nota almennt um 1 geldollu í hárið á dag, passa sig að klæða sig í fín föt samkvæmt tískunni og eru ótrúlega pempíulegir. Frekar miklir stelpustrákar. Auðvitað er þetta ekki algilt, en hlutfall töffara og pempíulegra vöðvarýrra Selfoss-hnakka (afsakið Selfyssingar, þið losnið víst ekki við þetta hugtak frekar en Hafnfirðingar við Hafnarfirðingabrandarana) er þveröfugt hérna miðað við Ísland. Ég veit ekki hvort sé betra... Alla vega hef ég ekki smekk fyrir sænsku týpunni, er hæstánægð með minn Sigurð og dauðfeginn að fyrr myndi hann ganga nakinn en klæða sig eins og þeir (jafnvel þótt hann kæmist í níðþröngu innvíðu buxurnar þeirra og gæti látið þær leka hæfilega mikið niður á rassinn svo sæist í litríku Björn Borg nærbuxurnar - comm'on!!!).

þvörusleikir

Sá fjórði, Þvörusleikir,
var fjarskalega mjór.
Og ósköp varð hann glaður,
þegar eldabuskan fór.

Þá þaut hann eins og elding
og þvöruna greip,
og hélt með báðum höndum,
því hún var stundum sleip.

Hm, ég hugsa að ég gefi mér ekki tíma til að skrifa öll skondnu og skrýtnu atriðin um Svía í einu lagi, svo ég hugsa að ég komi með svona "Svía-staðreynd dagsins"... Hér kemur sú fyrsta:

Svíum finnst að því er virðist æðislegt og fullkomlega eðlilegt að bíða í biðröð og því lengri sem röðin er, þeim mun betra. Tökum dæmi: Ætlir þú þér að hringja og panta tíma hjá heimilislækni, þá skaltu taka frá góðan tíma, vera viss um að eiga hellings inneign á gemsanum (ef þú notar ekki fastlínusíma) og nota handfrjálsan búnað svo þú getir unnið eitthvað meðan þú bíður - venjulegur biðtími eftir að komast að hjá símastarfsfólkinu er um 1 klst. Á heilsugæslustöðinni hér í Norður-Lundi þótti ástandið vera orðið nokkuð slæmt, en þar er biðtíminn um 2 klst og alls ekkert víst að nokkur tími finnist. Annað dæmi: Ef þú sendir tölvupóst til einhverrar stofnunar eða fyrirtækis þá má yfirleitt ekki búast við svari fyrr en í fyrsta lagi eftir tvo daga og jafnvel berst aldrei neitt svar.