Ég var að koma heim af lúðrasveitaræfingu (reyndar aukabrassæfingu en það er bara aukaatriði...) og sem ég ræsti bílinn hljómaði: "Góðir hlustendur, Orð kvöldsins." og stefið góðkunna byrjaði. Já, góðkunna því þegar ég var í menntó (ahh, þeir sælu tímar...) þá fór ég mjög oft að hátta akkúrat um það leyti sem Orð kvöldsins eru á dagsskrá (rétt fyrir 10). Ég var búin að steingleyma þessu, en stefið minnti mig á það. Mundi við það líka að þá komst ég í sund 6 sinnum í viku, æfði mig (næstum) almennilega á trompet, skemmti mér í hljómfræði, náði að skila öllu í skólanum og gera allt sómasamlega og fara þetta snemma að sofa að það var í grunni sálartetursins eiginlega alltaf gaman að vera til. Í fyrra fór svo sannarlega að halla undan fæti: Sund 4 sinnum í viku, oft að sofa um og eftir miðnætti, trompetæfingar svo slappar að trompettímarnir voru mest megnis spjalltímar (ákaflega skemmtilegir spjalltímar að vísu, eeen...), hljómfærðin, tjah, það hefði mátt gefa meiri tíma í þetta, náði að skila öllu með herkjum og sko ekki að gera allt sómasamlega og lífið bara alls ekki eins bjart. Núna fer ég í sund tvisvar í viku (hreinn og klár skandall), í leikfimi um aðra hverja viku, það að fara að sofa um og eftir miðnætti er frekar regla en undantekning og skil og dæmareikningar eitthvað sem er alls ekki 100%. Garg! Af hverju þarf að skemma svona skemmtilegt nám með einhverju Kleppspensúmi?
Minningin um Orð kvöldins yljar að innan.
