systir kær

Bjarnheiður systir er mætt á klakann í tveggja vikna heimsókn :) Með henni komu m.a. tvær könnur til að skilja fitu úr steikarsoði (sem fer í sósuna, soðið sko), stafræn myndavél fyrir afa og ömmu í Sigtúni, hellingur af alls konar nostalgíulegu súkkulaði frá A-Þýskalandi (í upprunalegu umbúðunum frá 7. áratugnum o.s.frv.), 2GB minnislykill fyrir mig ásamt kremkrúsum og sápu og 7 pökkum af Fisherman's Friend :D Svo er von á Baldri bróður & fjölskyldu og afa & ömmu í Sigtúni í mat í kvöld. Held það verði heilmikið gaman að kenna afa og ömmu á nýju myndavélina þeirra :) Þau hafa nefnilega einungis átt filmumyndavél til þessa, en svo eftir að þau hafa fengið geisladiska með myndum á til að skoða í sjónvarpinu (fengu DVD spilara með slíkum diski í jólagjöf frá Baldri bróður fyrir nokkrum árum) og afi hefur skoðað útprentaðar stafrænar myndir hjá félaga sínum í tréskurðinum sem eru síst verri en filmumyndirnar, þá ákvað afi að það væri kominn tími til að kynna sér þessa tækni. Afi er 85 ára. Hörkukarl :) Næsta skref er svo að redda almennilegum litaprentara sem við getum átt í félagi við þau, þ.a. báðar fjölskyldur geti prentað út þær myndir sem vill. Hinar myndirnar brennum við á geisla- eða mynddiska fyrir þau.

hressleikinn allsráðandi

Fyrir rúmri viku tóku nokkrir eitlar aftan á hálsi og við nára upp á því að bólgna ofurlítið upp og verða leiðinlega aumir. Síðustu daga hefur svo gífurleg þörf fyrir að leggja mig sí og æ og sofa álíka mikið og ungabarn hreiðrað um sig í mínum kroppi. Ég hringdi í Guðmund lækni á mánudag og var send í blóðprufu. Hitti hann svo í gær og kom þá í ljós að ég er líkast til með einkirningasótt, sem er veirusýking og þar með ekkert hægt að gera við henni. Hálsbólgan mín fyrir tæpum mánuði var sem sé upphaf blómaskeiðs þessarar veiru í líkamanum. Þar mun hún væntanlega halda partý í svo sem tvær vikur enn, en þá eitthvað fara að róast. Partýljónið mun hins vegar ekki bugast fyrr en að 3-6 mánuðum liðnum. Ég verð sem sé að hegða mér eins og hálfgerður eymingi þann tíma, þ.e. sofa nóg (m.ö.o. of mikið), ekki blotna, ekki verða of kalt o.s.frv. Sem sé hressleikinn allsráðandi.

hingað og þangað

Bendi ykkur á tvo sjóðheita pósta og einn m.a. með mynd af Leibniz kexi. Annars vegar gagnrýni á íslenska fréttamennsku og hins vegar um fólk sem upphaflega gróf höfuðið í sandinn en gjuggaði a.m.k. ofurlítið upp úr sandinum skömmu síðar.

hið „ljúfa“ líf

Ég reis upp úr veikindabólinu síðasta laugardag - og endaði þá beint í 3 klukkustunda löngum algebruaukatíma (kennarinn var úti í 2 vikur...). Skildi varla bofs í efninu eftir vikuveikindi. Fór heim eftir það, borðaði heilan helling og lagði mig. Steinrotaðist öllu heldur. Hef sjaldan verið jafn mygluð og þegar ég steig fram úr bólinu á ný (spyrjið Sigurð). Hresstist samt töluvert við að búa til fimm pítsur með þeim Matthíasi og Bjarka bróðursonum mínum og ofurkokkum. Síðan þá hefur ofurvaxinn risaverkefnahaugur sýnt stærri og stærri hluta af sér. Námsefni síðust tveggja vikna í algebru hefur alveg farið fyrir ofan garð og neðan hjá mér. Það tekur mig endalausan tíma að reikna í rafsegulfræði 2 þar sem ég á eftir að reikna a.m.k. 2 dæmaskammta. Verkleg eðlisfræði hrúgar upp gagnahaug sem er svo gallaður að hr. Murphy hlýtur að vera rígmontinn af sjálfum sér, ásamt tilheyrandi setti af ómögulegum eða illskiljanlegum líkönum til að laga gögnin að. Stærðfræðigreining IVB er það eina sem ég held einhverjum dampi í - og það er bara vegna þess að ég hef kynnst þessu svo til öllu saman í inngangi að hagnýttri stærðfræði og hinum ýmsustu eðlisfræðikúrsum (einkenni eðlisfræðinámsins eru jú: þú notar einhverjar stærðfræðiaðferðir til þess að leysa eðlisfræðiverkefni áður en þú hefur þannig séð lært aðferðirnar, og lærir þessa stærðfræði svo 1-2 önnum síðar í stærðfræðigreiningu...). Er ég í djúpum skít eða er ég í hyldjúpum skít?