óeirðir

Ef einhver skyldi hafa haft minnstu áhyggjur, þá höfum við Sigurður ekki farið til Málmeyjar síðan í byrjun mánaðarins í IKEA-ferðinni góðu...

strengjabrúður, epli, bankastúss og kaka

Pabbi átti erindi á vegum vinnunnar til Køben núna í byrjun vikunnar. Svo skemmtilega vildi til að hann gat hagað ferðinni þannig að hann ætti frí allan sunnudaginn og skrapp þá auðvitað yfir til okkar Sigurðar. Þessi ferð var einnig sérlega hentug að því leyti að svona "bissnissmenn" hafa aldrei neinn teljandi farangur meðferðis - svo við Sigurður tróðum auðvitað um 10 kílóum á pabba ;) Nú ætti allt okkar hafurtask að vera komið út. Þ.e.a.s. það sem átti einhvern tímann að koma út í bili. Okkur Sigurði tókst (auðvitað) að vera rétt aðeins of sein á lestarstöðina að taka á móti pabba svo næsta skref var auðvitað að farast á mis við hann. Með dyggri hjálp gemsa og skiptingu leitarflokka (Sigurður vestur, Líney austur) tókst okkur þó að ramba á hvert annað.

Eftir að pabbi hafði hlaðið kaffihlöðurnar með örstuttu expresso-stoppi (hann hafði jú vaknað um klukkan 6 að íslenskum tíma), röltum við með aukafarangurinn upp í Spörtu (þar sem við búum). Pabbi lagðist þar flatur í stóra góða rúmið, ég týndi upp úr bakpokanum og Sigurður tæklaði vandamálið sem olli því að við vorum of sein á lestarstöðina - netbeinirinn okkar virtist vera að gefa upp öndina. Innan skamms kom í ljós að við þyrftum ekki að senda pabba með beinisgreyið heim á klakann, því hann hrökk í gang eftir að Sigurður hafði enduruppsett hann frá grunni.

Þegar góðu verki er lokið, þá er náttúrlega næst á dagskrá að næra sig. Að vísu vantaði ýmislegt bráðnauðsynlegt í ísskápinn svo við tókum rúnt í versluninni hérna með pabba, áður en við settumst að hlöðnu hádegisverðarborði. Þarna fékk pabbi einnig ofurlítið sýnishorn af stemmningunni á ganginum, þ.e. MTV heldur hátt stillt, allt fremur sjúskað og óhreint í tilefni helgarleti og athyglissjúki (en indæli) Kaninn í góðum gír.

Eftir þessa örstuttu leiðsögn um stúdentalíf nútímans röltum við niður í bæ. Ég hafði þefað uppi að það ætti að opna austurlenska strengjabrúðusýningu á hliðstæðu Árbæjarsafnsins hérna í Lundi (þema sérsýninganna á safninu í ár er Kína) um tvöleytið. Okkur tókst að ramba á safnið eftir ofurlítinn krók og skelltum okkur inn. Eftir smá umm og humm fundum við leiðina til strengjabrúðanna. Sýningin var nú ekki stór, hún rúmaðist öll inn í rými á stærð við 1-2 kennslustofur. Opnunin fólst heldur ekki í öðru en að misskemmtilegt fólk hélt mislangar ræður. Það skrýtna var að bakvið ræðumennina var baklýst tjald og pinnabrúðum still bakvið það svo eðlilegast hefði verið að maður fengi smá sýnishorn af skuggabrúðuleikhúsi. En nei, ekki var það svo.

Ojamm ojá, við römbuðum inn í annað rými í sama húsi og þar var dæmigerð sýning á bátum, veiðarfærum, híbýlum, verkfærum, eldhúsáhöldum o.s.frv. á Skáni fyrr á tímum. Við pabbi gátum alveg grúskað í þessu en svona hlutir teljast seint til uppáhaldsdægrastyttinga Sigurðar Ægis. Úbbosí. Eftir smá viðkomu í gömlu prestshúsi, þá ákváðum við að leita að sýningunni sem pabbi hafði borgað okkur inn á - allt sem við höfðum verið að skoða var nefnilega frítt, komumst við að eftir á. Eftir ofurlítið ramb til og frá, fundum við loksins aðalsýninguna. Reyndar fórum við inn öfugum megin, svo við gengum mest megnis aftur í tíma, frá lokum endurreisnar nánar til tekið. Við pabbi týndum Sigurði fljótlega. Eftir að við höfðum skoðað ýmsa muni innan í glerkössum og endanlega sannfært okkur um að við gengjum afturábak í sýningunni, þá fórum við að svipast um eftir Sigurði. Á leiðinni sáum við alveg hreint ótrúlegan kínverskan flatsaum (þemað var drekar) þar sem flennistórar flíkur voru bókstaflega allar útsaumaðar með örfínum þræði. Jaminnsann, hvílík vinna! Nú, loks sá ég skilti sem sagði mér að við hefðum nær örugglega fundið Sigurð: "Vopnasýning". Og viti menn, niðri í þessum kjallara fannst sá týndi. Þarna niðri hafði hann ekki bara fundið það fyrsta verulega áhugaverða á safninu, heldur var þarna einnig leisiskammbyssa þar sem maður gat séð hve góður maður væri að hitta í mark. Almennilegt! ;D

Eftir að hafa öll reynt svolítið með okkur í skotfiminni, héldum við út í sólarljósið. Næsta skref var að fá sér labbitúr um bæinn og hafa augun opin fyrir álitlegum veitingastað. Það tók ekki langa stund, því eins og pabba er einum lagið þá bókuðum við borð á hérumbil fyrsta veitingastaðnum sem við sáum. Það vandamál frá. Þá var spurning hvort einhver væri kaffiþyrstur og aðrir í kökuþörf. Njah, nei, tjah, ekki svo... En eftir allt kökutalið þá langaði mig svo mikið í köku að við hófum leit að kaffihúsi. Fundum eitt í þvergötu við Lille Fiskaregatan (aðalgöngugatan í bænum). Þar buðum við pabba upp á expresso og rabbarbaraköku meðan við Sigurður fórum bæði út í tvöfalt súkkulaði - vel raka súkkulaðiköku og risastóran skammt af kakói með þeyttum rjóma og tveim sykurpúðum(!) Amminamminamm. Svo var nú líka kærkomið að geta sest aðeins niður og slakað á.

Á leið í leit að góðum veitingastað.

Við héldum röltinu áfram, kíktum þangað sem mamma bjó eitt sinn sem stúdent (Billegården), litum inn milli indælla húsa, gáfum vinalegri og kettlingafullri læðu ríkulegt klapp og klór, þvældumst hingað og þangað, litum inn um nokkra búðarglugga og röbbuðum um heima og geima. Á endanum var klukkan orðin korter í sex, en við áttum pantað borð á veitingastaðnum klukkan sex. Við settumst á bekk við Mårtenstorgið og fylgdumst með krákum og dúfum í merkilega mikilli sátt og samlyndi (greinilega nóg að éta og lítil samkeppni). Loks stóðum við upp og héldum á veitingastaðinn (sem ég man því miður engan veginn hvað heitir - manst þú það pabbi?) þar sem við fengum dýrindismat sem metti alla munna og prýðisgott rauðvín. Nammmm....

Eftir matinn skunduðum við á lestarstöðina. Fórum jafnvel heldur geyst fyrir minn stútfulla og upptekna maga, en pabbi vildi auðvitað vera öruggur um að ná lestinni, svo meltingin var einfaldlega tekin úr forgangi í bili ;) Lestin kom og við kvöddum pabba sem hvarf inn í næsta vagn. Á leiðinni heim heilsuðum við upp á nokkur eplatré sem eru á almennu svæði og gripum nokkur epli. Upphaflega áttu eplin auðvitað bara að vera um 2-4 en ætli þau hafi ekki verið nær 15 þarna í lokin. Ji, hvað þetta var gaman :D Góður endir á góðum degi :)

Nokkur eplanna - 1-2 fundust síðar í jakka- og peysuvösum ;)

Síðan gleypti lærdómurinn okkur. Þangað til í gær hjá mér, þegar ég ætlaði að útrétta svo ósköp margt en endaði bara í endalausu veseni. Ég ætlaði að næla mér sem snöggvast í bankareikning, en ákvað auðvitað að athuga aðeins kjörin hjá bönkunum fyrst. Ebleehhh... hvílík tímasuga! Ef ykkur finnst þóknanapilleríið mikið á Íslandi, þá trúið mér, það er ekkert miðað við hérna í Svíþjóð! Upphaflega ástæðan fyrir því að ég ætla að fá mér bankareikning er einmitt sú að það er ekki hægt að borga reikninga hjá gjaldkera í neinum banka án þess að vera rukkaður um a.m.k. 60 SEK, þ.e. um 800 IKR. Haaaa??? Mér skilst hreinlega að það eitt að opna munninn fyrir framan gjaldkera kosti þetta um og yfir 60 SEK. Lausnin er að fá sér einhvern bankareikning og þar með netbanka þar sem hægt er að greiða reikninga (leiga, nemendafélag, ...) ókeypis. Ég er alvarlega að hugsa um að fá mér reikning hjá Kaupthing í Málmey. Mér sýnist þeir flytja inn íslenska kerfið a.m.k. að því leyti að innlánsvextirnir hjá þeim eru hærri en almennt gengur og gerist hérna í Svíþjóð og þóknanirnar eru ekki jafn yfirgengilegar - a.m.k. enn um sinn. Verst að maður fær engan afslátt af hefðbundnum millilanda-millifærslugjöldum þótt maður millifæri frá Kaupþingi á Íslandi til Kaupthings hérna í Svíþjóð...

Nokkrir gangfélagar og einn gestur. Charlotte situr lengst til hægri og káti Kaninn er fremstur á myndinni. Robin og Jasper (fyrsti og þriðji frá vinstri) hafa búið hérna lengst. Stelpan í sófahorninu er indæl og að læra ljósmyndun og strákurinn hægra megin við hana er dæmigerður sænskur strákur, nýfluttur að heiman.

En ojæja, ég náði þó að baka köku úr hluta af eplunum góðu. Sigurður átti jú afmæli í gær :) Það fyndna var ég hef enn ekki orðið vör við neinn bakstur hérna á ganginum, en þegar ég kom fram í eldhús þá var Charlotte að enda við að baka eplapæ :D Epli hér, epli þar... Þar sem eplakökuuppskriftin er stór (heil ofnskúffa) þá skildi ég kökuna eftir á bekknum svo fólk gæti fengið sér, eftir að við Sigurður vorum búin að narta í hana yfir kvöldmatargerðinni og fá okkur væna sneið í eftirmat. Úbbs - gleymdi að taka bita frá! Það var bara smotterí eftir þegar ég ætlaði að ganga frá kökunni seint í gærkvöldi. Trallarí... Enn eru til epli og öll önnur innihaldsefni. Spurning um að baka aðra? ;)

geisp!

Milli þrjú og sex á mánudags- og föstudagssíðdegi sitjum við Sigurður fyrirlestra í tilraunaeðlisfræðiáfanga. Fyrir utan að byrja seint þá eru fyrirlestrarnir hrikalegt fla, ble og bla. Meðfylgjandi mynd lýsir líðan minni best í þessum tímum:

netkosningar

Þetta er nokkuð forvitnileg tilraun. Þið skuluð endilega taka þátt! :) En jú jú, svo er auðvitað hópefli á fésbókinni í tilefni kosninganna. Ef þið viljið líka vera með þar, þá er um að gera að skella sér hingað - og auðvitað er almenn kurteisi að bjóða öllum vinunum sínum að vera memm ;)

að hjóla með rúm á bakinu

Jæja, okkar elskulegu ræstitæknar komu looooksins á mánudaginn (3. tilraun til að hundskast hingað) og þrifu herbergið okkar. Við búum því ekki lengur í svínastíu og getum gengið um á sokkaleistunum hér inni. Sigurður fékk líka nóg af rykkögglunum á ganginum og ryksugaði hann. Eitthvert hinna á ganginum álpaðist svo til að opna frystiskápinn á ískáp nr 4 í svosem eitt sekúndubrot og út gaus rokna fnykur. Frystirinn dauður og rotnandi matur á floti í vatni. Vissi fólk af þessu? Jú jú, ein stelpan taldi þetta hafa líka verið svona þegar hún kom (fyrir einu ári eða svo). Einhver spurði hví hún hefði ekki látið neinn vita og svarið kom um hæl: "Nú, ég á ekkert þarna inni!" Tat var ok. Þar sem Sigurður sendi stúdentagörðunum póst um að búið væri að þrífa kompuna okkar, þá minntist hann á ónýta frystinn. Þar af leiðandi var nú sniðugra að tæma kvikyndið, svo þessi bomba tæki ekki á móti mögulegum viðgerðarmönnum. Nú, hann fór fram í eldhús og spurði fólkið hvort því væri sama um að hann tæmdi fýluhólfið. Ojújú, hann mátti það. Svo lá allt þetta ofurkúl fólk í kasti á meðan, takandi fyrir nefið og nær öngviti. Smábörn! Ehm, segi ég sem hékk inni í herbergi allan tímann... Ég að vísu dauðsá eftir því eftir á, því þetta var heilmikill sirkus miðað lýsingarnar hjá Sigurði þegar hann hneykslaðist á þessum pempíum - og ég var ennþá alveg lyktarskynslaus þarna ;) En jammogjá, frystirinn er tómur og lyktarlaus núna. Þennan dag byrjuðu annars fyrstu kynningarfyrirlestrarnir í eðlisfræðideild, námshjólin fóru að snúast.

Á þriðjudaginn var ekkert um að vera í skólanum fyrir okkur svo við ákváðum að fara í IKEA-ferð til Málmeyjar. Það tekur enga stund að fara þetta með lest en þar sem Ikea er ekki í miðbænum, frekar en venjulega, þá ákváðum við að hjóla. Það tók nú reyndar lengri tíma en við héldum (um 2 klst), en skítt með það, í Ikea komumst við. Þá vorum við alveg glooooorsoltin og byrjuðum á því að skunda allar mögulegar leiðastyttingar inn að veitingastað IKEA. Smjatt, kjamms, kjúmms, dæs, ahhhh... Þá gátum við farið að versla. Aðaltakmarkið var að finna barnaherðatré (ég er svo lítil - og skúffupláss skápanna lítið, stangapláss þeim mun meira), rúm (120 cm eru bara of lítið fyrir okkur tvö), kannski rúmföt og mögulega eitthvað fleira sniðugt. Við vöppuðum lengi um í rúm- og dýnudeildinni og prófuðum dýnur og botna og yfirdýnur og og og. Á endanum gengum við þó á braut með samanbrjótanlegt gestarúm. Það dugir mér fínt, af sömu ástæðu og barnaherðatré henta mér best ;) Nú, barnaherðatré, óhreinatauspoki og 6 teskeiðar komast vel ofan í bakpoka, en hvað skal gera með samanbrotið, 13 kílóa rúm þegar maður er á hjóli??? Ojújú, maður festir það á bakpokann og hjólar með það á bakinu til næstu lestarstöðvar! :) Það þarf bara smá fiff til, eins og smellufestingu framan á bakpokann, eina bögglaberateygju og breitt bak (Sigurður). Svo er bara að passa sig að missa ekki jafnvægið á hjólinu fyrir hlátri yfir öllum bráðfyndnu undrunarsvipunum sem maður mætir og tilraunum viðkomandi til að snúa sig úr hálsliðnum :D Við vorum sem sé heldur betur skondin sjón þar sem við hjóluðum frá Ikea inn í miðbæ Málmeyjar og að lestarstöðinni til að taka lestina heim til Lundar. Því miður fyrir ykkur, góða fólk, þá tók ég myndavélina upp úr bakpokanum áður en við lögðum af stað að heiman, svo okkar frábæri rúmflutningur var ekki festur á flögu :P Þið verðið bara að ímynda ykkur Sigurð á hjóli með rúmið hangandi á bakinu... :)

Eftir betri nætursvefn en í töluvert langan tíma, þá héldum við áfram að þræða kynningarfundi í eðlisfræðinni allan miðvikudaginn. Rabbi rabbi rabbi rabb. Magnað hvað það getur verið lýjandi. En okkur leist sæmilega á kúrsana og kennarana, svo það var í lagi.

Fimmtudagurinn var aftur kúrsalaus svo við nýttum tækifærið og heilsuðum upp á prófessor sem Viðar Guðmunds hafði bent mér á og fengum að vita hvað hún og hennar rannsóknarhópur væri að brasa. Úje! Eitthvað fyrir mig :) Fyrir utan að mér líkaði prýðilega við hana Stephanie, náungann á næstu skrifstofu við hliðina á (fer væntanlega í kúrs hjá honum á næsta "kvarteri", þ.e. í okt/nóv) og þá tvo doktorsnema sem við hittum. Nú er bara að sjá hvort Sigurður finni eitthvað við sitt hæfi. Hann er meira fyrir tilraunahliðina en ég, en hópurinn hennar Stephanie er í nánu sambandi við tilraunahóp þarna, svo nú þarf Sigurður bara að fara og rabba við æðstastrumpinn þar, eða í einhverjum öðrum tilraunahóp, og sjá hvort honum líki við liðið. Annars er jú planið að sækja um í BNA fyrir næsta skólaár. Taddarammmmm... allt að gerast!

Kroppurinn virðist hafa tekið ástfóstri við nýja beddann og krefst svefns sem aldrei fyrr. T.d. var ég ofurlítið lúin um fimmleytið þarna á fimmtudaginn og skreið undir sæng til að kúra oggupínkupons. Líney, sem varla nokkurn tíma getur sofið á daginn, steinrotaðist alveg óvart innan skamms í öllum fötunum, með belti og allt saman og var út úr heiminum í um eina og hálfa klukkustund. Svei mér, ég hefði alveg getað sofið áfram. Ég vissi bara að ég þyrfti nú að fá mér eitthvert kvöldsnarl. Niðurstaðan var afskaplega gott ávaxtasalat með banönum, perum, ávaxtasafa og bláberjum og hindberjum úr frysti. Þið getið ímyndað ykkur að ég var glæsileg um munninn á eftir - dökkblá! Sigurður hafði mjög svo gaman af ;) Svo horfðum við á The Incredibles fyrir háttinn. Ég sofnaði um hálf tólf, svaf til hálf tíu og hefði alveg getað sofið lengur! Við bara þurftum að mæta í tíma klukkan korter yfir tíu. Bömmer. En erum við að tala um svefnfíkil? Skulum bara vona að þetta verði til þess að bévítans kvefið fari að fara úr mér, því trúið mér, svefnþörfin hefur lítið minnkað...

Í dag rumskaði ég þegar Sigurður fór á fætur um hálf níu. Rumskaði aftur þegar hann kom inn á ný eftir morgunmatinn og gerði heiðarlega tilraun til að vakna, en hætti við. Lúllaði svo þangað til Sigurður kom úr ræktinni. Gerði þá aftur tilraun til að fara á fætur, en það gekk eitthvað hægt. Loks komst ég fram úr og í sturtu. Kom fram og leit á klukkuna. Gaaaaa! 11:06??? Sjúbbídú... ég ætlaði að hitta Bergþóru, vinkonu mömmu sem býr hérna í Lundi, klukkan hálf tólf. Morgunmatur hraðferð! Merkilegt nokk, ég kom einungis fimm mínútum of seint til Bergþóru. Svo flaug tíminn á ný, því það er hægt að kjafta endalaust við hana Bergþóru. Eftir smá rabb þá röltum við í saumabúð gamals Dana sem tók að sér að sytta tvennar buxur fyrir mig. Þaðan fórum við á markaðinn þar sem Bergþóra keypti fisk og grænmeti en ég hélt aftur af mér, með okkar aggalitla ískápspláss í huga. Við kíktum líka í markaðshöllina, þar sem Bergþóra keypti tvær bláberjakökusneiðar handa okkur, og röltum þangað sem mamma og Bergþóra kynntust fyrst, þ.e. gamla stúdentagarðinn sem nú gegnir hlutverki glæsihótels. Svo settumst við yfir te og kaffi og bláberjakökuna og tilheyrandi gúmmulaði vanillusósu og röbbuðum um heima og geima. Ég kom ekki heim fyrr en um fjögur og þá tók lærdómurinn við. Hann gekk nú heldur hægt, allt eins og venjulega svona fyrst á haustin.

Svona í lokin, smá skemmtisaga af fyndnu, kúl og þroskuðu gangfélögunum okkar: Þegar ég kom fram í eldhús til að sjóða hrísgrjón með kvöldmatnum, þá stóðu Kaninn og sænskur strákur og stelpa með honum með vatnsblöðrur í höndunum. Svo var farið út á svalir og reynt að hitta þá sem gengu hjá, rokið inn og flissað eins og vitleysingar. Nú er spurning hvort þau hafi áttað sig á því að ég hló ekki ógurlega með þeim, heldur að þeim ;D Sigurði líður eins og hann sé aftur kominn á heimavistina í menntó. Æ-æ, þetta eru bestu skinn :)