að hjóla með rúm á bakinu

Jæja, okkar elskulegu ræstitæknar komu looooksins á mánudaginn (3. tilraun til að hundskast hingað) og þrifu herbergið okkar. Við búum því ekki lengur í svínastíu og getum gengið um á sokkaleistunum hér inni. Sigurður fékk líka nóg af rykkögglunum á ganginum og ryksugaði hann. Eitthvert hinna á ganginum álpaðist svo til að opna frystiskápinn á ískáp nr 4 í svosem eitt sekúndubrot og út gaus rokna fnykur. Frystirinn dauður og rotnandi matur á floti í vatni. Vissi fólk af þessu? Jú jú, ein stelpan taldi þetta hafa líka verið svona þegar hún kom (fyrir einu ári eða svo). Einhver spurði hví hún hefði ekki látið neinn vita og svarið kom um hæl: "Nú, ég á ekkert þarna inni!" Tat var ok. Þar sem Sigurður sendi stúdentagörðunum póst um að búið væri að þrífa kompuna okkar, þá minntist hann á ónýta frystinn. Þar af leiðandi var nú sniðugra að tæma kvikyndið, svo þessi bomba tæki ekki á móti mögulegum viðgerðarmönnum. Nú, hann fór fram í eldhús og spurði fólkið hvort því væri sama um að hann tæmdi fýluhólfið. Ojújú, hann mátti það. Svo lá allt þetta ofurkúl fólk í kasti á meðan, takandi fyrir nefið og nær öngviti. Smábörn! Ehm, segi ég sem hékk inni í herbergi allan tímann... Ég að vísu dauðsá eftir því eftir á, því þetta var heilmikill sirkus miðað lýsingarnar hjá Sigurði þegar hann hneykslaðist á þessum pempíum - og ég var ennþá alveg lyktarskynslaus þarna ;) En jammogjá, frystirinn er tómur og lyktarlaus núna. Þennan dag byrjuðu annars fyrstu kynningarfyrirlestrarnir í eðlisfræðideild, námshjólin fóru að snúast.

Á þriðjudaginn var ekkert um að vera í skólanum fyrir okkur svo við ákváðum að fara í IKEA-ferð til Málmeyjar. Það tekur enga stund að fara þetta með lest en þar sem Ikea er ekki í miðbænum, frekar en venjulega, þá ákváðum við að hjóla. Það tók nú reyndar lengri tíma en við héldum (um 2 klst), en skítt með það, í Ikea komumst við. Þá vorum við alveg glooooorsoltin og byrjuðum á því að skunda allar mögulegar leiðastyttingar inn að veitingastað IKEA. Smjatt, kjamms, kjúmms, dæs, ahhhh... Þá gátum við farið að versla. Aðaltakmarkið var að finna barnaherðatré (ég er svo lítil - og skúffupláss skápanna lítið, stangapláss þeim mun meira), rúm (120 cm eru bara of lítið fyrir okkur tvö), kannski rúmföt og mögulega eitthvað fleira sniðugt. Við vöppuðum lengi um í rúm- og dýnudeildinni og prófuðum dýnur og botna og yfirdýnur og og og. Á endanum gengum við þó á braut með samanbrjótanlegt gestarúm. Það dugir mér fínt, af sömu ástæðu og barnaherðatré henta mér best ;) Nú, barnaherðatré, óhreinatauspoki og 6 teskeiðar komast vel ofan í bakpoka, en hvað skal gera með samanbrotið, 13 kílóa rúm þegar maður er á hjóli??? Ojújú, maður festir það á bakpokann og hjólar með það á bakinu til næstu lestarstöðvar! :) Það þarf bara smá fiff til, eins og smellufestingu framan á bakpokann, eina bögglaberateygju og breitt bak (Sigurður). Svo er bara að passa sig að missa ekki jafnvægið á hjólinu fyrir hlátri yfir öllum bráðfyndnu undrunarsvipunum sem maður mætir og tilraunum viðkomandi til að snúa sig úr hálsliðnum :D Við vorum sem sé heldur betur skondin sjón þar sem við hjóluðum frá Ikea inn í miðbæ Málmeyjar og að lestarstöðinni til að taka lestina heim til Lundar. Því miður fyrir ykkur, góða fólk, þá tók ég myndavélina upp úr bakpokanum áður en við lögðum af stað að heiman, svo okkar frábæri rúmflutningur var ekki festur á flögu :P Þið verðið bara að ímynda ykkur Sigurð á hjóli með rúmið hangandi á bakinu... :)

Eftir betri nætursvefn en í töluvert langan tíma, þá héldum við áfram að þræða kynningarfundi í eðlisfræðinni allan miðvikudaginn. Rabbi rabbi rabbi rabb. Magnað hvað það getur verið lýjandi. En okkur leist sæmilega á kúrsana og kennarana, svo það var í lagi.

Fimmtudagurinn var aftur kúrsalaus svo við nýttum tækifærið og heilsuðum upp á prófessor sem Viðar Guðmunds hafði bent mér á og fengum að vita hvað hún og hennar rannsóknarhópur væri að brasa. Úje! Eitthvað fyrir mig :) Fyrir utan að mér líkaði prýðilega við hana Stephanie, náungann á næstu skrifstofu við hliðina á (fer væntanlega í kúrs hjá honum á næsta "kvarteri", þ.e. í okt/nóv) og þá tvo doktorsnema sem við hittum. Nú er bara að sjá hvort Sigurður finni eitthvað við sitt hæfi. Hann er meira fyrir tilraunahliðina en ég, en hópurinn hennar Stephanie er í nánu sambandi við tilraunahóp þarna, svo nú þarf Sigurður bara að fara og rabba við æðstastrumpinn þar, eða í einhverjum öðrum tilraunahóp, og sjá hvort honum líki við liðið. Annars er jú planið að sækja um í BNA fyrir næsta skólaár. Taddarammmmm... allt að gerast!

Kroppurinn virðist hafa tekið ástfóstri við nýja beddann og krefst svefns sem aldrei fyrr. T.d. var ég ofurlítið lúin um fimmleytið þarna á fimmtudaginn og skreið undir sæng til að kúra oggupínkupons. Líney, sem varla nokkurn tíma getur sofið á daginn, steinrotaðist alveg óvart innan skamms í öllum fötunum, með belti og allt saman og var út úr heiminum í um eina og hálfa klukkustund. Svei mér, ég hefði alveg getað sofið áfram. Ég vissi bara að ég þyrfti nú að fá mér eitthvert kvöldsnarl. Niðurstaðan var afskaplega gott ávaxtasalat með banönum, perum, ávaxtasafa og bláberjum og hindberjum úr frysti. Þið getið ímyndað ykkur að ég var glæsileg um munninn á eftir - dökkblá! Sigurður hafði mjög svo gaman af ;) Svo horfðum við á The Incredibles fyrir háttinn. Ég sofnaði um hálf tólf, svaf til hálf tíu og hefði alveg getað sofið lengur! Við bara þurftum að mæta í tíma klukkan korter yfir tíu. Bömmer. En erum við að tala um svefnfíkil? Skulum bara vona að þetta verði til þess að bévítans kvefið fari að fara úr mér, því trúið mér, svefnþörfin hefur lítið minnkað...

Í dag rumskaði ég þegar Sigurður fór á fætur um hálf níu. Rumskaði aftur þegar hann kom inn á ný eftir morgunmatinn og gerði heiðarlega tilraun til að vakna, en hætti við. Lúllaði svo þangað til Sigurður kom úr ræktinni. Gerði þá aftur tilraun til að fara á fætur, en það gekk eitthvað hægt. Loks komst ég fram úr og í sturtu. Kom fram og leit á klukkuna. Gaaaaa! 11:06??? Sjúbbídú... ég ætlaði að hitta Bergþóru, vinkonu mömmu sem býr hérna í Lundi, klukkan hálf tólf. Morgunmatur hraðferð! Merkilegt nokk, ég kom einungis fimm mínútum of seint til Bergþóru. Svo flaug tíminn á ný, því það er hægt að kjafta endalaust við hana Bergþóru. Eftir smá rabb þá röltum við í saumabúð gamals Dana sem tók að sér að sytta tvennar buxur fyrir mig. Þaðan fórum við á markaðinn þar sem Bergþóra keypti fisk og grænmeti en ég hélt aftur af mér, með okkar aggalitla ískápspláss í huga. Við kíktum líka í markaðshöllina, þar sem Bergþóra keypti tvær bláberjakökusneiðar handa okkur, og röltum þangað sem mamma og Bergþóra kynntust fyrst, þ.e. gamla stúdentagarðinn sem nú gegnir hlutverki glæsihótels. Svo settumst við yfir te og kaffi og bláberjakökuna og tilheyrandi gúmmulaði vanillusósu og röbbuðum um heima og geima. Ég kom ekki heim fyrr en um fjögur og þá tók lærdómurinn við. Hann gekk nú heldur hægt, allt eins og venjulega svona fyrst á haustin.

Svona í lokin, smá skemmtisaga af fyndnu, kúl og þroskuðu gangfélögunum okkar: Þegar ég kom fram í eldhús til að sjóða hrísgrjón með kvöldmatnum, þá stóðu Kaninn og sænskur strákur og stelpa með honum með vatnsblöðrur í höndunum. Svo var farið út á svalir og reynt að hitta þá sem gengu hjá, rokið inn og flissað eins og vitleysingar. Nú er spurning hvort þau hafi áttað sig á því að ég hló ekki ógurlega með þeim, heldur að þeim ;D Sigurði líður eins og hann sé aftur kominn á heimavistina í menntó. Æ-æ, þetta eru bestu skinn :)