að spræna bleiku

Í dag eldaði ég rauðrófusúpu. Henni fylgja þær bráðskemmtilegu aukaverkanir að búast má við appelsínugulum, jafnvel skærbleikum lit í klósettskálinni morguninn eftir. Ég bíð spennt ;)

Annars er það helst í fréttum að við Sigurður eigum nú rúm og sofum þ.a.l. ekki lengur á sólskinsgulum svefnsófa og samanbrjótanlegum IKEA-bedda með örþunnri dýnu. Ó, ljúfa líf! Sömuleiðis vorum við að enda við að koma upp gardínum í svefnherberginu. Þá er bara eftir að kaupa sér bókahillur, tvö skrifborð, einn skrifborðsstól, potta, pönnur, fleiri eldhússtóla, meira leirtau, sófaborð, svefnsófa o.s.frv. o.s.frv. Þetta kemur allt með kalda vatninu. Eða öllu heldur fleiri launaumslögum og fleiri IKEA-ferðum.

Reyndar voru rúmkaupin okkar fremur skrautleg. Upphaflega ætluðum við nefnilega að leigja kerru hjá Statoil og reyna að fá lánaðan bíl með dráttarkúlu hjá einhverjum góðum kunningja, en svo kom í ljós að enginn dráttarkúlubíleigandi gat séð af bílnum sínum yfir miðjan daginn. Obbosí. Svo við enduðum á því að leigja stærsta mögulega fólksbílinn hjá Statoil í Lundi til að renna upp í Helsingborg (IKEA í Málmey er að flytja svo það fæst voða lítið þar þessa dagana). Bíllinn reyndist vera Audi A4 skutbíll. Þegar til kastanna kom reyndust tvær dýnur og einn rúmgafl frá IKEA smellpassa inn í Audi-inn hvað hæðina varðar. Mátti ekki vera millimetra þykkara. Glópalán! Afganginum af rúminu og helling af gardínustöngum og fleiru tókst að troða til hliðar við dýnurnar og gaflinn. Tveir kollar komust á gólfið aftur í ásamt öllu smádótinu sem við keyptum í IKEA, bakpokunum okkar og ýmsu fleiru. Tveir eldhússtólar komust einn til hvorrar hliðar í aftursætunum með því að Sigurður stillti pakkanum upp, ég hélt honum uppi og hann skellti hurðinni í snatri. Úje. Þá var eftir að festa skottlokið niðri. Það tók heillangan tíma að finna út úr því þ.s. það var eiginlega ekki hægt að krækja neins staðar í það. Audi er sem sé ekki hugsaður til flutninga, heldur til að vera lúxusbíll. En það hafðist á endanum með heilmiklu kollaklóri, humm-i og ha-i. Þá var yfirdýnan eftir og ökumannssætið of framarlega til að Sigurður gæti ekið. Hann tróð sér því í farþegasætið fram í með dýnuna samanpressaða í fanginu, svo þétt að hann gat varla andað almennilega inn. Ég held enginn hafi fyllt þennan bíl jafn rækilega og við gerðum. Svo ókum við af stað í hellidembu - það kom þetta líka rosalega skýfall rétt eftir að ég tróð yfirdýnunni á eftir Sigurði og skellti hurðinni á eftir. En þá kom babb í bát, því ég vissi ekki hvaða leið átti að fara til að koma sér til baka til Lundar og það voru engin skilti til að hjálpa. Þar að auki þurfti ég að nota Sigurð sem hægri hliðarspegil. Við enduðum því fyrst á hraðbrautinni upp til Ängelholm, sem sé í þveröfuga átt en við ætluðum. Út af hraðbrautinni, stoppa, kíkja á kort, horfa í kring, finna álitlegt skilti... Af stað héldum við á ný og í þetta sinn í rétta átt. Og allt í einu spratt upp hvítt skilti með "E20 S, E6 S". Sem betur fer var enginn bíll hægra megin við mig því ég þurfti að skipta strax um akrein til að elta skiltið áður en Sigurður gat tékkað. Fjúh. Og svo gekk vandræðalaust að elta uppi þessi hvítu skilti þar til við loks komumst á E20/E6 hraðbrautina niður eftir til Lundar. Við skulum segja að Sigurður hafi verið svaka mjög rosalega feginn að komast út úr bílnum þegar heim kom.

Smá pæling í lokin, svona þegar ég les síðasta pistil. Við Sigurður áttum bæði afmæli í ár á föstudegi og bæði urðum við 25 ára. Hvorugt okkar hélt partý. Það læðist að mér sá grunur að við séum svolítið spes... ;)