að spræna bleiku

Í dag eldaði ég rauðrófusúpu. Henni fylgja þær bráðskemmtilegu aukaverkanir að búast má við appelsínugulum, jafnvel skærbleikum lit í klósettskálinni morguninn eftir. Ég bíð spennt ;)

Annars er það helst í fréttum að við Sigurður eigum nú rúm og sofum þ.a.l. ekki lengur á sólskinsgulum svefnsófa og samanbrjótanlegum IKEA-bedda með örþunnri dýnu. Ó, ljúfa líf! Sömuleiðis vorum við að enda við að koma upp gardínum í svefnherberginu. Þá er bara eftir að kaupa sér bókahillur, tvö skrifborð, einn skrifborðsstól, potta, pönnur, fleiri eldhússtóla, meira leirtau, sófaborð, svefnsófa o.s.frv. o.s.frv. Þetta kemur allt með kalda vatninu. Eða öllu heldur fleiri launaumslögum og fleiri IKEA-ferðum.

Reyndar voru rúmkaupin okkar fremur skrautleg. Upphaflega ætluðum við nefnilega að leigja kerru hjá Statoil og reyna að fá lánaðan bíl með dráttarkúlu hjá einhverjum góðum kunningja, en svo kom í ljós að enginn dráttarkúlubíleigandi gat séð af bílnum sínum yfir miðjan daginn. Obbosí. Svo við enduðum á því að leigja stærsta mögulega fólksbílinn hjá Statoil í Lundi til að renna upp í Helsingborg (IKEA í Málmey er að flytja svo það fæst voða lítið þar þessa dagana). Bíllinn reyndist vera Audi A4 skutbíll. Þegar til kastanna kom reyndust tvær dýnur og einn rúmgafl frá IKEA smellpassa inn í Audi-inn hvað hæðina varðar. Mátti ekki vera millimetra þykkara. Glópalán! Afganginum af rúminu og helling af gardínustöngum og fleiru tókst að troða til hliðar við dýnurnar og gaflinn. Tveir kollar komust á gólfið aftur í ásamt öllu smádótinu sem við keyptum í IKEA, bakpokunum okkar og ýmsu fleiru. Tveir eldhússtólar komust einn til hvorrar hliðar í aftursætunum með því að Sigurður stillti pakkanum upp, ég hélt honum uppi og hann skellti hurðinni í snatri. Úje. Þá var eftir að festa skottlokið niðri. Það tók heillangan tíma að finna út úr því þ.s. það var eiginlega ekki hægt að krækja neins staðar í það. Audi er sem sé ekki hugsaður til flutninga, heldur til að vera lúxusbíll. En það hafðist á endanum með heilmiklu kollaklóri, humm-i og ha-i. Þá var yfirdýnan eftir og ökumannssætið of framarlega til að Sigurður gæti ekið. Hann tróð sér því í farþegasætið fram í með dýnuna samanpressaða í fanginu, svo þétt að hann gat varla andað almennilega inn. Ég held enginn hafi fyllt þennan bíl jafn rækilega og við gerðum. Svo ókum við af stað í hellidembu - það kom þetta líka rosalega skýfall rétt eftir að ég tróð yfirdýnunni á eftir Sigurði og skellti hurðinni á eftir. En þá kom babb í bát, því ég vissi ekki hvaða leið átti að fara til að koma sér til baka til Lundar og það voru engin skilti til að hjálpa. Þar að auki þurfti ég að nota Sigurð sem hægri hliðarspegil. Við enduðum því fyrst á hraðbrautinni upp til Ängelholm, sem sé í þveröfuga átt en við ætluðum. Út af hraðbrautinni, stoppa, kíkja á kort, horfa í kring, finna álitlegt skilti... Af stað héldum við á ný og í þetta sinn í rétta átt. Og allt í einu spratt upp hvítt skilti með "E20 S, E6 S". Sem betur fer var enginn bíll hægra megin við mig því ég þurfti að skipta strax um akrein til að elta skiltið áður en Sigurður gat tékkað. Fjúh. Og svo gekk vandræðalaust að elta uppi þessi hvítu skilti þar til við loks komumst á E20/E6 hraðbrautina niður eftir til Lundar. Við skulum segja að Sigurður hafi verið svaka mjög rosalega feginn að komast út úr bílnum þegar heim kom.

Smá pæling í lokin, svona þegar ég les síðasta pistil. Við Sigurður áttum bæði afmæli í ár á föstudegi og bæði urðum við 25 ára. Hvorugt okkar hélt partý. Það læðist að mér sá grunur að við séum svolítið spes... ;)

áreiðanleg veðurspá

Þið verðið að afsaka þögnina á þessu bloggi mínu. Þótt það sé frá nógu að segja, þá hef ég einfaldlega ekki verið í bloggstuði :P (og það er ekki flettismetti að kenna ;) ).

Ég kíkti á veðurspána núna áðan. Þótt ekki sé hægt að treysta henni einn sólarhring fram í tímann frekar en íslensku veðurspánni, þá er hún ágætis viðmið. Eitthvað virðast veðurfræðingarnir hins vegar hafa áttað sig á takmörkunum sínum miðað við spána fyrir laugardagsmorgun:


Nýjustu fréttir eru þær að ég flýg heim eftir nákvæmlega einn mánuð, þ.e. sunnudaginn 14. júní. Í tilefni þess að eiga eftir að búa á Sunnanväg í einungis einn mánuð enn, leiðrétti ég heimilisfangið hérna til hliðar - póstnúmerið var 22262, en á að vera 22226. Þótt Svíar geti verið leiðinlega smámunasamir, þá virðist starfsfólki póstsins hafa verið nokk sama um stafavíxlið í pósnúmerinu því öll bréf hafa borist mér, hvort númerið sem þau hafa nú borið.

smá grín

... svona fyrst ég er þetta ódugleg að blogga.

fræðingar

Þar sem flestir segja "ha?", ranghvolfa í sér augunum, fá hroll eða klóra sér í kollinum þegar ég segist hafa lært stærðfræði og eðlisfræði og sé á leið í framhaldsnám í eðlisfræði, þá er kominn tími til að veita ykkur smá innsýn í það hvað felst í því að vera stærðfræðingur og eðlisfræðingur. Svara þessir tveir pistlar ekki örugglega öllum ykkar spurningum?

aðalnámskrá

Haraldur Ólafsson hefur bent á þessa skemmtilegu grein í Aðalnámskrá grunnskóla: Náttúrufræði 1999:

[Nemendur] þekki að það tekur langan tíma fyrir sólarljósið að berast til jarðarinnar og að sá tími er mældur í ljósárum.

Þessi námskrá gildir til ársins 2010. Það skal þó tekið fram að þessu hefur verið kippt út í Aðalnámskrá grunnskóla: Náttúrufræði og umhverfismennt 2007... ;)

E.S. Ljósár er mælieining fyrir vegalengd, ekki tíma. Nánar til tekið er 1 ljósár = sú vegalengd sem ljós ferðast í tómarúmi á einu ári = ca. 9 461 000 000 000 km. Það hefur verið einstakur snillingur sem kom þessari grein inn í aðalnámskrána :D

skammtafræði hvað?

Sigurður er að læra þýsku hérna í háskólanum, þ.e. dusta rykið af menntaskólaþýskunni svo náms- og samstarfsmöguleikar í t.d. Þýskalandi og Sviss lendi ekki úti í kuldanum. Við vorum að pæla í fallbeygingum lýsingarorða. Ég kom með þessa almennu reglu að beygingin sé veik ef ákveðinn greinir er á undan lýsingarorðinu (=skaftpottsreglan gamla góða) en ef greinirinn er enginn, þá sé beygingin sterk. Sigurður kinkaði kolli við meltinguna á þessu. Svo bætti ég við að reyndar væri beygingin líka veik ef t.d. óákveðið persónufornafn væri á undan lýsingarorðinu. "Skammtafræði hvað?" heyrðist þá handan frá eldhúsborðinu :D Ég segi það. Ég var ekki einu sinni komin að því að beygingin sé hins vegar sterk ef t.d. eignarfornafn kemur á undan lýsingarorðinu... Gott ef það var ekki eitthvert hringl á sumum þessara fornafna eftir því hvort um eintölu eða fleirtölu er að ræða. Skammtafræði hvað?!?

úr bálki hrakfalla prófessor Líneyjar

Í morgun reyndi ég að hringja í lækni til að panta tíma. Fékk að heyra í hinni ofurhressu símsvararödd um að allar línur væru uppteknar. Svo var loksins svarað. "Kcchhrrssgóchssðanscchhrsjdachhgkrrchrr..." heyrðist á hinum endanum. Ööö, ha? Líney: "Halló, halló?" Að lokum var lagt á þarna hinum megin. Ég prófaði að hringja í Sigurð og komst að því að gemsinn væri í fína lagi. Spurning hvort símanum hjá læknastofunni væri svona illa við farsíma eða hvort hann væri almennt bilaður.

Um hálf ellefu í dag mætti ég á Orkugarð til að gera sérverkefnið mitt klárt til útgáfu. Þarna hófst ansi skemmtileg flétta. Ég þurfti að finna Hrafnhildi útgáfustjóra ÍSOR, en ég kannaðist ekkert við hana og spurði því eftir "Hrafnhildi sem sér um útgáfumál hjá ÍSOR" í afgreiðslunni. Var þar vísað á Hrafnhildi í sameiginlegu þjónustunni fyrir ÍSOR og OS. Hún sagði mér að hún sæi ekki lengur um útgáfumál, það væri hún Lára uppi á 3. hæð (OS) sem sæi um slíkt. Nú jæja. Ég tölti þangað, til þess að komast að því að Lára sæi auðvitað bara um útgáfumál fyrir OS, ekki ÍSOR. Það væri hún Brynja sem sæi um slíkt á ÍSOR. Ájæja. Ég vissi þó hver Brynja væri. Niður á 2. hæð hélt ég og fann Brynju. Hún tjáði mér að hún sæi ekki lengur um svoleiðis á ÍSOR, heldur hún Hrafnhildur. Æi-nei... Þá rann upp ljós fyrir Brynju í hvað flækju ég hefði lent - það væri sko Hrafnhildur þessi nýja sem væri útgáfustjórinn. Ahm. Loooksins komst ég í réttar hendur!

Svo leið dagurinn við að snyrta og snurfusa skýrsluna mína og koma henni á rétt form (hún er sko rúmar 30 bls í 11 punkta letri...). Einn ljós punktur var að pabbi var ekki á fundi úti í bæ í hádeginu, heldur á Orkugarði, svo ég fékk matarmiða hjá honum til að þagga niður í görnunum.

Um tuttugu mínútur í fjögur, þ.e. 10 mínútum seinna en ég ætlaði að leggja af stað upp í HÍ til að mæta í tíma, þá hrökk ég upp og spanaði út í bíl. Þar rann að kona á station-bíl og bakkaði honum inn u.þ.b. hálfu stæði frá hliðinni á mér. Meðan ég dustaði snjóinn af bílnum juðaði hún sínum bíl a.m.k. fjórum sinnum fram og til baka og endaði svo nálægt mér að hún gat ekki opnað hurðina almennilega og þurfti að smeygja sér út. Greip piparkökubox úr aftursætinu meðan ég ræsti bílinn og fór. Þá leit ég í kringum mig og sá að helv**** bey**** hafði lokað mig pent inni í stæðinu, með Ford-trukk fyrir aftan mig og LandCruiser til hinnar hliðarinnar (bil milli bílaraða þarna er naumt skammtað, svo það er ekkert grín að hafa Econoliner fyrir aftan sig...). Frábært! Ég ákvað nú samt að reyna og færði bílinn varlega fram og aftur og fór meira að segja svo langt að stuðarinn snerti bæði Fordinn og Krúsann. En sénsinn! Svo ég kom bílnum aftur á sinn stað í stæðið (nei, hjúkket! ég var ekki búin að festa hann á ská milli allra bílanna) og hringdi í pabba til að athuga hvort hann gæti reddað lyklum að Fordinum til að færa hann tæpan hálfan metra innar í sitt stæði eða hjálpað mér við að koma bílnum út. Hann fann ekki lykla fyrir Fordinn, en kom út þar sem ég plantaði honum í bílstjórasætið meðan ég stóð og veifaði höndum. Eftir 3 atrennur tókst þetta. Jiminn, það sem ég var fegin. Hins vegar var ég orðin alltof sein í tíma við þessa töf og lenti að auki í upphafi 4-umferðarinnar miklu á Miklubraut. En tjah, í tímann komst ég þrátt fyrir brasið, sem var indælt.

Þegar ég kom heim fattaði ég að ég hafði gleymt bæði að hringja í lækninn úr einum af fastlínusímum Orkugarðs og líka að setja bréf í póst (það er pósthús í sömu byggingu og Orkugarður). Éssörí...

pistill í bjarnheiðskum stíl

Jæja... Jólin búin, nýtt ár gengið í garð og skólinn barasta byrjaður. Ðaldégnú. Fyrsta einkunnin skilaði sér fyrst núna í morgun, sem er pínu pirrandi, en þó vel skiljanlegt vegna óvenju "frívænnar" jólalegu og flandurs kennaranna til útlanda að leita uppi snillinga á borð við sjálfa sig. Þetta skilar sér allt á endanum.

Ég kýldi á maraþonjólakortagerð og smákökubakstur strax að loknu síðasta prófinu. Svo var farið í árlega jólaverslunarferð, með tilheyrandi stunum, æi, jæji, grettum, gjafaheilabrotum og sjálfsvorkunn. Ferðin gekk prýðilega fram til um klukkan fimm. Gjafirnar röðuðust einhvern veginn af sjálfu sér á hvern ættingja og mér tókst meira að segja að finna jólagjöf handa sjálfri mér, Sigurði til mikils léttis (ég er alger vandræðamanneskja þegar kemur að því að finna gjöf handa sjálfri mér). En nú nú, um fimmleytið lögðum við af stað úr miðbænum upp í Intersport á Ártúnshöfða til að athuga með síðustu gjöfina, þ.e. gjöf handa Sigurði frá mér. Við þóttumst vita að Hringbraut/Miklabraut væri stífluð og komum okkur út á Sæbraut í von um oggulítið betra umferðarflæði. Okkur til mikillar hrellingar komumst við að því að umferðin þar var á um 10 km/klst hraða frá mótum Sæbrautar og Laugarnesvegar og alla leið svo langt sem augað eygði. Við lulluðum þetta í um hálftíma en gáfumst upp þegar við vorum komin að Holtavegi, beygðum þar út úr bílaröðinni og komum okkur heim til pabba og mömmu þar sem við sátum um stund og sögðum "ga-a-a-a-a!" Mjah, kannski ekki alveg, en svona því sem næst ;) Við vorum boðin í fisk þangað um sjöleytið en matseldinni var einfaldlega flýtt til að bjarga sálarheill okkar. Jólakortavinnu og jólahreingerningu var lokið í kringum miðnætti og þá var barasta hrunið í bólið.

Okkur tókst að koma okkur af stað um hálf tíu morguninn eftir og að loknu smá snatti komumst við gegnum Mosfellsbæ um hálf ellefuleytið. Ferðinni var heitið norður á Ærlæk með smá stoppi á Akureyri og við hreinlega brunuðum þetta (á tiltölulega löglegum hraða) því færðin var eins og um haust - allir vegir auðir en rigningarsuddi mest alla leiðina til Akureyrar, nokkuð þurrt eftir það. Í Grundargerði var laufabrauðsskurður í fullum gangi hjá afa og ömmu, Hlyni, Kristínu, Huga, Lóu og Unu litlu (sem veitti andlegan stuðning ;) ). Við skiluðum nokkrum jólagjöfum og jólakæfu pabba af okkur og fengum heitt súkkulaði, brauð og kökur í hressingu. Náðum alla leið á Ærlæk um sex, hálf sjö en pústuðum þó ekki lengi, því klukkan átta var sýning unglingadeildar Öxarfjarðarskóla á söngleiknum Wake me up before you go go. Sýningin var snilld. Auðvitað hengu einsöngvararnir misvel í nótunum og sumir voru betri leikarar en aðrir, en ég skemmti mér konunglega :) T.d. var þetta mun skemmtilegra heldur en sýningin Leg í Þjóðleikhúsinu sem við Sigurður sáum fyrir ekki svo löngu. Og Sylvía stóð sig eins og hetja. Mig grunar að það hafi verið fleiri en einn og fleiri en tveir sitjandi í salnum sem voru að rifna af monti ;)

Sylvía söngdíva :)

Baldur í Klifshaga fór á kostum í hlutverki Tomma litla.

Svo hófst hin hrikalega skekking á sólarhringnum. Háttatími um þrjú, fjögur að nóttu og fótaferðatími eftir hádegi varð venja. Afslöppun, ýmislegt stúss úti í fjárhúsum, ótæpilegt sjónvarpsgláp, ofát, (fremur árangurslítil) framhaldsnámsleit, jóla-hitt og jóla-þetta og ýmislegt fleira létu dagana líða hratt og örugglega hjá. Það voru rjúpur í matinn á aðfangadag, þrátt fyrir litla veiði þetta árið, því það voru til nokkrar ársgamlar í frystigeymslu fjölskyldunnar á Ærlæk hjá Fjallalambi. Það er svo langt síðan ég fékk rjúpur að ég man ekki hvenær það var! En mikið voru þær góðar :)

Leiðinlega fólkið sem ekki vildi tala við Sylvíu sína. Sko bara, við erum meira að segja í stíl!

27. desember steig ég upp í rútu sem hélt í heldur blindum byl inn að Húsavík, þar sem önnur rúta flutti mig til Akureyrar til afa og ömmu. Þar náði afslöppunin hámarki, eins og búast mátti við :) Sund, spil, labbitúrar, bóklestur, heimsóknir í Ásabyggð og hellingur af mat einkenndu þá dvöl.

Ég gleymdi alveg að taka myndir í þetta sinn, en hér er ein síðan í fyrra af afa og ömmu á göngu í Kjarnaskógi.

Áður áætluð sunnanför þann 30. desember frestaðist til 31. desember út af hinu stuðmikla veðri. Þrátt fyrir hvassviðri og hálku á heiðum og blindhríð á Holtavörðuheiði, þá tókst okkur Sigurði og Hörpu að komast klakklaust til höfuðborgarinnar. Harpa hélt ásamt kærastanum sínum, honum Magga, áfram á Flúðir til foreldra hans en við Sigurður vippuðum okkur í sparifötin og renndum inn á Laugarnesveg til pabba og mömmu og Bjarnheiðar, þar sem sú síðastnefnda var að springa úr spenningi fyrir okkar hönd yfir innihaldi nokkurra jólagjafa sem þar biðu okkar. Ég á nú alveg dásamlega systur :D Nújæja, þegar pakkarnir höfðu verið opnaðir og við búin að hlæja dátt að glettnislegu innihaldi þeirra (afsakið, heldur langt að útskýra), þá fórum við í Sigtúnið til Gunnu frænku og Summa í hinn árlega áramótakalkún. Smjatt! Kvöldið þar leið ákaflega vel með sprengfullum mallakút og helling af bombum á himni, þrátt fyrir heldur hryssingslegt og lítt flugeldavænt veður. Og já, áramótaskaupið var nú ekki svo slæmt. Hvorki frábært né lélegt. Alla vega hló ég yfir meirihluta þess, að ég held, sem telst nokkuð gott. Það eina er að þessi atriði sem gera grín að sjónvarpsþáttum fara gjarna fyrir ofan garð og neðan hjá mér því ég horfi agalega lítið á svoleiðis, fyrir utan að t.d. (h)eldra fólk og vinnualkar grípa þau sjaldnast (af sömu sökum og ég), svo þau pirra mig pínulítið.

Frá áramótum hefur tíminn einhvern veginn liðið við át, svefn, sjónvarpsgláp og verslunarferðir við skoðun+kaup á leirtaui og hnífapörum. Við fengum nefnilega diska og skálar að gjöf frá móðursystrum Sigurðar og hnífapör frá foreldrum hans og vildum fullvissa okkur um að þetta væri það sem við værum sáttust við á markaðnum (jú jú, við erum bæði með hryllilega fullkomnunaráráttu í flestum fata- og búsáhaldainnkaupum sem passar ekki alveg nógu vel við hátt stig óþols á verslunarferðum... :P ;) ). Nújæja, hnífaparaviðskiptin urðu hin skemmtilegustu því við það að skila&skipta og skila unnum við okkur inn um 6500 kr. Ha, hvernig? Jú, við skiluðum fyrst hnífapörunum sem við fengum í jólapakkanum og fengum um 10.000 kr inneignarnótu. Hins vegar stóð á hillunni í verslunninni að viðkomandi hnífapör væru á tilboði, þ.e. hnífaparapakkarnir tveir áttu að kosta samtals 6000 kr og það var líka verðið sem foreldrar Sigurðar greiddu fyrir amboðin. Sem sé 4000 kr komnar þar. Við sáum í verluninni ágætis hnífaparasett, þ.e. svona hnífaparatösku með hnífum, göfflum, skeiðum, teskeiðum, kökugöfflum, súpuausu o.s.frv. og keyptum hana. Greiddum fyrir hana tilboðsverð, tæpar 6000 kr. Morguninn eftir sáum við að þótt hnífarnir væru vel öflugir, þá voru skeiðarnar og sérstaklega gafflarnir heldur veiklulegir og með vöðvabolta (aka böðul ;) ) eins og Sigurð á heimilinu myndi það þýða margar beyglaðar skeiðar og gaffla innan árs. Svo við fórum og skiluðum töskunni - og fengum inneignarnótu upp á venjulegt verð, 8500 kr! Þar bættust því við 2500 kr. Samtals fengust 6500 kr. (Ojú, hér hefðum við getað tekið upp á því að endurtaka þennan leik aftur og aftur og mokgræða, en við erum nú ekki svo óheiðarleg...!) Hnífaparasettið sem upphaflega kostaði 6000 kr var því orðið 12500 kr virði, þannig séð, svo við ákváðum að leita að verslun sem seldi ofurlítið sterklegri hnífaparasett. Römbuðum fyrst inn í Tékk Kristal, eftir ráðfæringar við foreldra á báðum vígstöðvum. Fundum þar hnífaparasett (tösku) sem uppfyllti allar kröfur - og kostaði 11900 kr á tilboði, gamla verðið var 17900 kr. Þ.e. ef menn vilja reikna okkur sem mest í hag, þá breyttust 6000 kr hnífapör í 18000 kr hnífaparasett ;D Síðustu daga hefur Sigurður ekki talað við mömmu sína án þess að vera spurður hvort hann sé enn í braskinu og hún móðir mín hlær dátt og líkir okkur við Silla í Spaugstofunni (níski kallinn sem gernýtir öll tilboð og passar vel upp á rétt sinn sem neytandi). Mikið stuð, mikið stuð ;)

á leið í vinnuna

Ég fór óvenjusnemma af stað í vinnuna í morgun því ég þarf að hætta fyrr í dag til að ná í lyklana að íbúðinni. Það þýðir jú afar litla umferð og götuljós sem verða græn á hárréttum tíma fyrir mann sjálfan. Þó var þarna ásamt mér og VW-bíl, rennilegur silfurlitur Audi sem renndi fram úr okkur tveim löglegu bílunum. Audi-inn lenti hins vegar í óvenjulegri morgunlögreglu skömmu síðar: gæsir á veginum! Sum sé á afreininni af Suðurlandsbraut inn á Grensásveg stóðu tvær pollrólegar grágæsir en nokkrir vinir þeirra vöppuðu á grasinu til hliðar. Svo þegar sá silfraði kom brunandi og ætlaði að beygja inn á Grensás litu þær nú bara á hann hálfmóðgaðar, hvað var þetta fyrirbæri að vilja? Audi-inn tók þennan líka fína skyndisveig um gæsirnar og snarhægði á sér, bara alveg eins og í kappakstri. Þegar ég fylgdi skellihlæjandi í kjölfarið nokkrum sekúndum síðar voru hefðargæsirnar tvær búnar að færa sig virðulega (allt í rólegheitunum, höfuðið reist með hæfilegum þóttasveig) út í kant og voru á leið upp á grasið á ný. Snillingar.

hláturinn lengir lífið

Meðan ég vinn enn að því að koma út pistli um atburði helgarinnar, þá getið þið lengt lífið með þessu myndbandi hér. Já já, níu mínútur er fremur langt, en þær margborga sig í þessu tilfelli ;)

veðmál

Hér á GFZ finnst fólki gaman að veðja. Og ef það er engin heimsmeistarakeppni til að veðja um, nú þá er bara fundið eitthvað annað til að veðja á. T.d. hversu mikinn þrýsting þurfi til að einhver sprunga opnist. Erum við að tala um samansafn af jarðeðlis- og jarðfræðingum? Já! ;) Veðpotturinn bauð svo upp á bjór, rauðvín og grillmat. Kvöldið í kvöld var frátekið fyrir þá veislu. Í dag hefur rignt nær stanslaust frá því fyrir hádegi. En fyrst það stytti upp þannig að hægt var að kveikja upp í grillinu, þá var ekkert til að stöðva sælkerana og bara staðið yfir grillinu með regnhlíf ;) Fólkið hér er nú alger snilld :D

trallarí

Já, já, já - heldur langur tími liðinn frá síðasta pistli. En hei! hann var líka ansi langur ;) Annars gerðist svo lítið markvert að það var ekki frá neinu að segja en svo varð kúvending þegar allt í einu gerðist svo margt frásagnavert að það var ekki tími til frásagnar! Byrjum á byrjuninni...

Á föstudag, skömmu eftir hádegismatinn, bauð ég öllum í jarðhitadeildinni hérna í GFZ (deild númer 5.2) upp á vel verkaðan skyrhákarl frá Bjarnarhöfn og íslenskt brennivín, harðfisk (ýsu og steinbít) frá Flateyri (verkun Halldórs Mikkaelssonar er langbest, bara svo þið vitið það ;) ) ásamt ekta íslensku smjöri og einnig djúpur. Hann afi í Sigtúni hefði sko verið stoltur að sjá þetta veisluborð! Og hákarlsátið gekk framar vonum, meir en helmingur þeirra sem var á staðnum þennan dag reif upp hugrekkið og skellti í sig einum bita :) Enda benti ég þeim á að ef þau borðuðu gorgonzola-ost (þ.e. gráðaost) þá hefðu þau enga afsökun ;) Harðfiskurinn gerði mikla lukku, etinn af öllum sem yfir höfuð borðuðu fisk, og auðvitað slógu djúpurnar í gegn.


Um kvöldið kom svo Bjarnheiður blaðskellandi frá Freiberg til að heimsækja litlu systur yfir helgina. Ég skildi hana reyndar aðeins eftir yfir námsbókunum meðan ég skaust til að mæla hérna upp frá og rabba á skype. Kom svo niður eftir með hákarlinn og harðfiskinn. Þá sat daman í náttfötunum inni í herbergi og búin að bursta tennur. En þegar um hákarl er að ræða, þá má nú alveg bursta tennurnar barasta aftur. Svo settist hún inn í eldhús og góflaði í sig hákarlinum. Kostuleg sjón, ég skellihló :D Það fyndnasta var að ég var búin að segja fólkinu í GFZ að það væri eins gott að ég hefði boðið þeim upp á íslensku veitingarnar þennan dag, því systir mín væri örugglega búin með hákarlinn fyrir lok helgarinnar. Þarna sat hún svo og næstum því kláraði hann á einu bretti! :D


Nújæja, á laugardegi brölluðum við systur ýmislegt. Úðuðum t.d. í okkur einu kílói af jarðarberjum, fórum í skoðunarferð um Potsdam ásamt félagi erlendra nema við TU BA Freiberg (skólann hennar Bjarnheiðar) sem voru í heimsókn þennan dag, sleiktum ís, röltum að Charlottenhof smáhöllinni til þess að komast að því að 20 manna hópur hefði bókað sig í síðustu skoðunarferðina þann daginn svo þetta var "ekki nema" indæll labbitúr í góða veðrinu og vorum svo þreyttar eftir daginn að í stað þess að gera leit að góðu veitingahúsi þá sigum við bara heim á leið og gerðum okkur gómsætt tómat-mozarella salat.


Á sunnudagsmorgni sat hin duglega Bjarnheiður yfir bókunum meðan ég mældi aðeins, pikkaði tölvupóst og tók einn stuttan skokktúr. Þá rukum við af stað að hitta Hlyn frænda, Kristínu, Huga, Lóu og Unu. Röltum með þeim í rólegheitunum í leit að Halensee (vatn í Berlín) en sáum það aldrei fyrir einhverjum ríkra manna villum, þangað til við vorum komin í garð íslenska sendiherrabústaðarins. Við þáðum sem sé boð íslensku sendiherrahjónanna í Berlín að gæða okkur á grilluðum SS-pylsum og flatkökum með hangikjöti ásamt öðrum Íslendingum í nágrenninu í tilefni þjóðhátíðardagsins. Það boð tókst prýðilega. Allir saddir og sælir, sólin skein, íslenskan flæddi um allt og forvitnir svanir og kviknakið fólk synti hjá (þessi nektarsundmenning í vötnum er víst ansi algeng hér í Þýskalandi).

Já, og svo skemmtilega vildi til að skáklið Laugalækjarskóla var þarna á ferðinni milli Póllands og Búlgaríu og þar með var náttúrlega Matti bróðir hennar Ástu og að auki hinn bróðir hennar hann Hjalti og Pétur pabbi þeirra. Ansi gaman að hitta svona óvænt fólk sem maður kannast meir en lítið við :) Boðið stóð milli þrjú og sjö en við Bjarnheiður stungum af rúmlega sex svo hún kæmist tímanlega af stað til Freiberg á ný (fékk sko bíl lánaðan hjá Matta). Það tókst allt, meira að segja að finna ódýra bensínstöð. Svo var alveg hrikalega einmanalegt eitthvað þegar systurskvettan var farin. Úffpúff. Það er alltaf gott að fá gesti, en leitt að kveðja þá...

En jamm, ég skreið snemma í ból eftir viðburðaríka helgi og svo var það bara vinnan og þetta venjulega í dag. Það rigndi meira að segja svo skemmtilega í morgun að þegar ég rölti hér milli bygginga í skóginum þá leið mér eins og þegar við vorum í sumarbústað í gamla daga og fórum í gönguferð út í skóg í gúmmístígvélum og regngalla í leit að sveppum. Minntist á þetta í hádegismatarspjallinu og að mig vantaði nú eiginlega bara kakókrús, þá væri þetta komið ;) Og viti menn! haldið þið ekki bara að hún Angela hafi stolist til að kaupa kakóbolla handa mér í lok máltíðar :D Meira að segja ágætis kakó þótt úr vél væri. Smjatt. Hún Angela er nú alger snilld ;)

stjörnurnar og peningarnir

Ég næ kannski að henda inn smá ferðasögu í kvöld, en þangað til getið þið haft gaman af þessari grein um áhrif stjarna himinhvolfsins á peningaheiminn ;)

e.s. Þið getið þakkað Þorsteini Vilhjálmssyni, prófessor í eðlisfræði og vísindasögu, fyrir krækjuna.

klappað og klárt

Jæja, þá er ég búin að bóka flugið til og frá Potsdam. Allt orðið nokkuð öruggt þar.

Annars eru litlar féttir nema kveffréttir af mér að segja. Krækti mér á ný í sýkingu í hálsi í páskafríinu. Var samt hitalaus og þurfti ekki að lúra í bólinu daginn út og inn, en gat ekki spriklað meira en sem nam einum og einum göngutúr. Baah. Þegar sú kveisa var að réna eftir mikil hóstaköst, nú þá tók bara sú næsta við. Vaknaði sem sé með stokkbólginn hálskirtil í morgun. Já, ég er orðin huuuuuuuuundleið á þessu endalausa víruspartýi! Ekki það, það gætu náttúrlega einhverjar bakteríur hafa kíkt í heimsókn líka. Ég ætla að væla ofurlítið í heimilislækninum á þriðjudaginn. Sjá hvort hann komi auga á einhverjar bakteríur og setji mig á pensilín eða álíka. Minn aumi kroppur virðist í það minnsta ekki ráða einn við þessa gleðipinna....

Eftir þetta væl og volæði er víst best að koma með eina skondna sögu:
Þegar ég steig út úr strætó ská fyrir utan heimilið núna í dag sá ég þar gamlan snyrtilegan mann og annan ungan með ferðatösku, sem greinilega var útlendingur, bíðandi utan við dyrnar. Ég brunaði á staðinn tilbúin að vísa þeim á réttan veg, því svo sannarlega sem við bjuggumst ekki við neinum gestum! Ungi maðurinn var sem sé nýkominn frá farfuglaheimilinu og taldi sig eiga að gista eina nótt á númer 3 við Laugalæk. Ööööö, ne-ei, það getur ekki passað. Humhumhum. Ég opnaði útidyrnar í snatri, bauð þeim inn og hringdi í farfuglaheimilið. Komst að því að ungi maðurinn, Túnisbúi, Mahmoud að nafni, ætti þar bókað herbergi í nótt. Hann hélt á svona lykilkorti og bæklingi sem á var ritað "#03". Í bæklingnum var meðal annars kort af nánasta umhverfi með tölusettum deplum hingað og þangað. M.a. depli 3 við Laugalæk, sem stóð fyrir 10/11 verslunina hér ská á móti. Aha! Mahmoud hafði gist á farfuglaheimilinu eina nótt og hafði svo greinilega átt að skipta um herbergi, þ.e. fara í herbergi 3, en hann misskilið og talið sig eiga að fara þar sem depill 3 var og gamli maðurinn (sem hitti hann greinilega rammvilltan við Laugalæk) skilið hann svo þannig að hann væri að leita að Laugalæk 3! Skemmtilegasta hringavitleysa. Áður en þeir kvöddu, fundum við svo heimilisfang og símanúmer Alþjóðahússins fyrir Mahmoud, því hann var að leita sér að ódýru herbergi til að leigja í einn mánuð. Þar ætti hann örugglega að finna einhvern til að hjálpa sér, sér í lagi einhvern sem talar frönsku.

haha

Gleymdi að segja ykkur í fyrradag frá alveg hreint stórskemmtilegu atviki. Í hittífyrrakvöld kúrði ég mig sem sé undir sæng í herberginu hennar Bjarnheiðar (niðri í kjallara) og spjallaði í gemsa við minn ástkæra. Það eru alltaf einhverjir sem ganga gegnum bílskýlið hjá okkur og sem ég lá þarna, ganga nokkrir ungir menn í gegn. Einn þeirra vippar sér inn í garðinn með orðunum: "Strákar, ég ætla aðeins að pissa." (eða einhverju álíka). Áður en ég næ að rísa upp er drengurinn, með hendurnar á buxnastrengnum, búinn að reka upp þessi líka risastóru augu við að sjá grilla í mannveru inn um gluggann - beint fyrir framan hann - og þotinn til baka fyrir hornið, inn í bílskýlið. Hahaha, ég svoleiðis sprakk úr hlátri :D Nema hvað, þar sem ég er í miðri frásögn af þessum bráðskemmtilega atburði, rekur strákskinnið höfuðið fram yfir tröppurnar upp að garðhurðinni, eins og til að athuga hvort það hefði ekki örugglega verið einhver þarna. Svo ég veifaði bara kankvís til hans - og hann var horfinn á nóinu ;) Hvílíkt hláturkast sem ég fékk. Hver sem þetta var, þá vil ég þakka honum fyrir u.þ.b. eitt ár af auka lífi... ;D

Gleðilegt nýtt ár, öllsömul!