úr bálki hrakfalla prófessor Líneyjar

Í morgun reyndi ég að hringja í lækni til að panta tíma. Fékk að heyra í hinni ofurhressu símsvararödd um að allar línur væru uppteknar. Svo var loksins svarað. "Kcchhrrssgóchssðanscchhrsjdachhgkrrchrr..." heyrðist á hinum endanum. Ööö, ha? Líney: "Halló, halló?" Að lokum var lagt á þarna hinum megin. Ég prófaði að hringja í Sigurð og komst að því að gemsinn væri í fína lagi. Spurning hvort símanum hjá læknastofunni væri svona illa við farsíma eða hvort hann væri almennt bilaður.

Um hálf ellefu í dag mætti ég á Orkugarð til að gera sérverkefnið mitt klárt til útgáfu. Þarna hófst ansi skemmtileg flétta. Ég þurfti að finna Hrafnhildi útgáfustjóra ÍSOR, en ég kannaðist ekkert við hana og spurði því eftir "Hrafnhildi sem sér um útgáfumál hjá ÍSOR" í afgreiðslunni. Var þar vísað á Hrafnhildi í sameiginlegu þjónustunni fyrir ÍSOR og OS. Hún sagði mér að hún sæi ekki lengur um útgáfumál, það væri hún Lára uppi á 3. hæð (OS) sem sæi um slíkt. Nú jæja. Ég tölti þangað, til þess að komast að því að Lára sæi auðvitað bara um útgáfumál fyrir OS, ekki ÍSOR. Það væri hún Brynja sem sæi um slíkt á ÍSOR. Ájæja. Ég vissi þó hver Brynja væri. Niður á 2. hæð hélt ég og fann Brynju. Hún tjáði mér að hún sæi ekki lengur um svoleiðis á ÍSOR, heldur hún Hrafnhildur. Æi-nei... Þá rann upp ljós fyrir Brynju í hvað flækju ég hefði lent - það væri sko Hrafnhildur þessi nýja sem væri útgáfustjórinn. Ahm. Loooksins komst ég í réttar hendur!

Svo leið dagurinn við að snyrta og snurfusa skýrsluna mína og koma henni á rétt form (hún er sko rúmar 30 bls í 11 punkta letri...). Einn ljós punktur var að pabbi var ekki á fundi úti í bæ í hádeginu, heldur á Orkugarði, svo ég fékk matarmiða hjá honum til að þagga niður í görnunum.

Um tuttugu mínútur í fjögur, þ.e. 10 mínútum seinna en ég ætlaði að leggja af stað upp í HÍ til að mæta í tíma, þá hrökk ég upp og spanaði út í bíl. Þar rann að kona á station-bíl og bakkaði honum inn u.þ.b. hálfu stæði frá hliðinni á mér. Meðan ég dustaði snjóinn af bílnum juðaði hún sínum bíl a.m.k. fjórum sinnum fram og til baka og endaði svo nálægt mér að hún gat ekki opnað hurðina almennilega og þurfti að smeygja sér út. Greip piparkökubox úr aftursætinu meðan ég ræsti bílinn og fór. Þá leit ég í kringum mig og sá að helv**** bey**** hafði lokað mig pent inni í stæðinu, með Ford-trukk fyrir aftan mig og LandCruiser til hinnar hliðarinnar (bil milli bílaraða þarna er naumt skammtað, svo það er ekkert grín að hafa Econoliner fyrir aftan sig...). Frábært! Ég ákvað nú samt að reyna og færði bílinn varlega fram og aftur og fór meira að segja svo langt að stuðarinn snerti bæði Fordinn og Krúsann. En sénsinn! Svo ég kom bílnum aftur á sinn stað í stæðið (nei, hjúkket! ég var ekki búin að festa hann á ská milli allra bílanna) og hringdi í pabba til að athuga hvort hann gæti reddað lyklum að Fordinum til að færa hann tæpan hálfan metra innar í sitt stæði eða hjálpað mér við að koma bílnum út. Hann fann ekki lykla fyrir Fordinn, en kom út þar sem ég plantaði honum í bílstjórasætið meðan ég stóð og veifaði höndum. Eftir 3 atrennur tókst þetta. Jiminn, það sem ég var fegin. Hins vegar var ég orðin alltof sein í tíma við þessa töf og lenti að auki í upphafi 4-umferðarinnar miklu á Miklubraut. En tjah, í tímann komst ég þrátt fyrir brasið, sem var indælt.

Þegar ég kom heim fattaði ég að ég hafði gleymt bæði að hringja í lækninn úr einum af fastlínusímum Orkugarðs og líka að setja bréf í póst (það er pósthús í sömu byggingu og Orkugarður). Éssörí...