trallarí

Já, já, já - heldur langur tími liðinn frá síðasta pistli. En hei! hann var líka ansi langur ;) Annars gerðist svo lítið markvert að það var ekki frá neinu að segja en svo varð kúvending þegar allt í einu gerðist svo margt frásagnavert að það var ekki tími til frásagnar! Byrjum á byrjuninni...

Á föstudag, skömmu eftir hádegismatinn, bauð ég öllum í jarðhitadeildinni hérna í GFZ (deild númer 5.2) upp á vel verkaðan skyrhákarl frá Bjarnarhöfn og íslenskt brennivín, harðfisk (ýsu og steinbít) frá Flateyri (verkun Halldórs Mikkaelssonar er langbest, bara svo þið vitið það ;) ) ásamt ekta íslensku smjöri og einnig djúpur. Hann afi í Sigtúni hefði sko verið stoltur að sjá þetta veisluborð! Og hákarlsátið gekk framar vonum, meir en helmingur þeirra sem var á staðnum þennan dag reif upp hugrekkið og skellti í sig einum bita :) Enda benti ég þeim á að ef þau borðuðu gorgonzola-ost (þ.e. gráðaost) þá hefðu þau enga afsökun ;) Harðfiskurinn gerði mikla lukku, etinn af öllum sem yfir höfuð borðuðu fisk, og auðvitað slógu djúpurnar í gegn.


Um kvöldið kom svo Bjarnheiður blaðskellandi frá Freiberg til að heimsækja litlu systur yfir helgina. Ég skildi hana reyndar aðeins eftir yfir námsbókunum meðan ég skaust til að mæla hérna upp frá og rabba á skype. Kom svo niður eftir með hákarlinn og harðfiskinn. Þá sat daman í náttfötunum inni í herbergi og búin að bursta tennur. En þegar um hákarl er að ræða, þá má nú alveg bursta tennurnar barasta aftur. Svo settist hún inn í eldhús og góflaði í sig hákarlinum. Kostuleg sjón, ég skellihló :D Það fyndnasta var að ég var búin að segja fólkinu í GFZ að það væri eins gott að ég hefði boðið þeim upp á íslensku veitingarnar þennan dag, því systir mín væri örugglega búin með hákarlinn fyrir lok helgarinnar. Þarna sat hún svo og næstum því kláraði hann á einu bretti! :D


Nújæja, á laugardegi brölluðum við systur ýmislegt. Úðuðum t.d. í okkur einu kílói af jarðarberjum, fórum í skoðunarferð um Potsdam ásamt félagi erlendra nema við TU BA Freiberg (skólann hennar Bjarnheiðar) sem voru í heimsókn þennan dag, sleiktum ís, röltum að Charlottenhof smáhöllinni til þess að komast að því að 20 manna hópur hefði bókað sig í síðustu skoðunarferðina þann daginn svo þetta var "ekki nema" indæll labbitúr í góða veðrinu og vorum svo þreyttar eftir daginn að í stað þess að gera leit að góðu veitingahúsi þá sigum við bara heim á leið og gerðum okkur gómsætt tómat-mozarella salat.


Á sunnudagsmorgni sat hin duglega Bjarnheiður yfir bókunum meðan ég mældi aðeins, pikkaði tölvupóst og tók einn stuttan skokktúr. Þá rukum við af stað að hitta Hlyn frænda, Kristínu, Huga, Lóu og Unu. Röltum með þeim í rólegheitunum í leit að Halensee (vatn í Berlín) en sáum það aldrei fyrir einhverjum ríkra manna villum, þangað til við vorum komin í garð íslenska sendiherrabústaðarins. Við þáðum sem sé boð íslensku sendiherrahjónanna í Berlín að gæða okkur á grilluðum SS-pylsum og flatkökum með hangikjöti ásamt öðrum Íslendingum í nágrenninu í tilefni þjóðhátíðardagsins. Það boð tókst prýðilega. Allir saddir og sælir, sólin skein, íslenskan flæddi um allt og forvitnir svanir og kviknakið fólk synti hjá (þessi nektarsundmenning í vötnum er víst ansi algeng hér í Þýskalandi).

Já, og svo skemmtilega vildi til að skáklið Laugalækjarskóla var þarna á ferðinni milli Póllands og Búlgaríu og þar með var náttúrlega Matti bróðir hennar Ástu og að auki hinn bróðir hennar hann Hjalti og Pétur pabbi þeirra. Ansi gaman að hitta svona óvænt fólk sem maður kannast meir en lítið við :) Boðið stóð milli þrjú og sjö en við Bjarnheiður stungum af rúmlega sex svo hún kæmist tímanlega af stað til Freiberg á ný (fékk sko bíl lánaðan hjá Matta). Það tókst allt, meira að segja að finna ódýra bensínstöð. Svo var alveg hrikalega einmanalegt eitthvað þegar systurskvettan var farin. Úffpúff. Það er alltaf gott að fá gesti, en leitt að kveðja þá...

En jamm, ég skreið snemma í ból eftir viðburðaríka helgi og svo var það bara vinnan og þetta venjulega í dag. Það rigndi meira að segja svo skemmtilega í morgun að þegar ég rölti hér milli bygginga í skóginum þá leið mér eins og þegar við vorum í sumarbústað í gamla daga og fórum í gönguferð út í skóg í gúmmístígvélum og regngalla í leit að sveppum. Minntist á þetta í hádegismatarspjallinu og að mig vantaði nú eiginlega bara kakókrús, þá væri þetta komið ;) Og viti menn! haldið þið ekki bara að hún Angela hafi stolist til að kaupa kakóbolla handa mér í lok máltíðar :D Meira að segja ágætis kakó þótt úr vél væri. Smjatt. Hún Angela er nú alger snilld ;)