hollíhú

Jæja, kvefið á braut og allt að verða vitlaust í skólanum. Auðvitað. Pabbi og mamma eru líka alveg á kafi að klára að flytja. Eiga að afhenda lyklana á miðvikudaginn eftir viku. Og endalaust fleiri staðir með endalaust meira af bráðnauðsynlegum og ónauðsynlegum og veit-ekki-nauðsynlegum hlutum. Það er erfitt að flytja. Sérstaklega þegar verið er að minnka við sig. Úffpúff.

Það er annars greinilega sama hvort afmæli ber upp undir lok annar, eins og hjá mér, eða í upphafi annar, eins og hjá Sigurði. Skólinn gleypir daginn. Já, Sigurður á afmæli í dag og dagurinn hefur bara farið í lærdóm, rækt, kvöldmat og meiri lærdóm. En, skítt með það. Við förum þá bara kannski út að borða um helgina. Eða þá næstu. Eða bara rétt eftir jólapróf. Eða eftir áramót. Eða... kannski bara næsta sumar? Alla vega hefur okkur tekist að fresta út-að-borða-ferð alveg frá jólum og fram yfir mitt sumar. Jú, við erum snillingar.

haustlægð og haustkvef

Jebbs, það fór eins og við óttuðumst: Ég tók við kvefbakteríunum hans Sigurðar og þær héldu enn villtara partý í mér en honum. Allt eins og venjulega. Meðan hann þarf að berjast við fullan haus af kvefi og 50-80% afkastagetu í 3-4 daga og smá eftirköst í aðra 3 daga, þá þarf ég að berjast við 0-50% afkastagetu og 14 klst svefnþörf í 3-4 daga (mögulega allt að 6 dögum) auk eftirkasta. Arg. Annars er þetta hefðbundna haustkvef greinilega að ganga, því meir en annar hver maður kepptist við að sjúga upp í nefið þarna í þessum eina fyrirlestri sem ég sat í gær og einn meira að segja gekk svo langt að snýta sér (nei, það var ekki þýska stelpan). Jú, ég reyndar líka, en ég stakk af út úr stofunni til þess arna þegar flóðgáttir nebbans brustu. Spurning hvernig þeirri þýsku hafi liðið þarna innan um okkur Íslendingana. Í Þýskalandi tíðkast nefnilega að snýta sér í tíma og ótíma en það að sjúga upp í nefið er eiginlega bannað, telst a.m.k. svaka lélegir mannasiðir, öfugt við normið hérna í norðri þar sem maður notar frekar nefsogið og vasaklúturinn frekar upp á punt eða rétt aðeins til að fanga það sem hótar að leka út á næstu sekúndu.

Spurning hvort þetta kvef sé eitthvað í tengslum við fyrstu alvöru haustlægðina? Tæpast. Það er bara komið haust. En ég hafði a.m.k. prýðisafsökun fyrir að fara ekkert út í þessa hraustlegu rigningu í dag.

fjúhh

Já, ég er fegin að hafa ekki farið í fleiri áfanga á þessari önn fyrst ég er í mál&tegur hjá Ragnari og safneðlisfræði hjá Þórði. Ragnar lætur mann sitja sveittan við ofvaxna dæmaskammta að reikna hvert dæmið á fætur öðru en Þórður, tjah, tökum bara dæmi: ég var 5-6 klst í dag að reikna 1 dæmi... af 4 (sem á að skila, en í heild eru dæmin 7). Mér líður eins og sigurvegara heimsins eftir að hafa klárað þetta eina dæmi (en af fenginni reynslu verður það í lok námskeiðsins örugglega "trivielt" eins og menn segja hér, á íslensku útleggst það sem "fáfengilegt", "augljóst", "ekki þess virði að eyða miklu púðri í" eða "með eindæmum auðvelt").

ofbeldi - nei takk!

Við Sigurður renndum suður Lækjargötuna rétt eftir hádegið í dag og stöðvuðumst á rauðu ljósi. Við Lækjartorgið biðu m.a. maður og kona. Ég veitti þeim sosum enga eftirtekt fyrr en maðurinn vindur sér að konunni og atast í henni, slær hana tvisvar utan undir eða þykist a.m.k. gera það (sá það ekki nógu vel) og er eitthvað æstur og reiður. Sem var þó ekkert í samanburði við mig því í þessu kom grænt ljós og ég bað Sigurð vinsamlegast að renna þarna upp að (enginn strætó í nánd og ekkert af því fólki sem var þarna sýndi nein viðbrögð - grr), steig út úr bílnum og hellti mér yfir manninn á ensku. Sá sum sé þegar ég steig út úr bílnum að þetta voru ekki Íslendingar, heldur líkast til Tyrkir eða Norður-Afríkubúar eða frá því svæði. Sagði manninum hreint út að svona gerði maður ekki. Eitthvað sagði hann án þess að líta á mig á ókunnu tungumáli en konan hrökk þá í gang (þau voru greinilega samferða, hjón eða systkin eða álíka) og virtist eitthvað þýða það sem ég sagði. Alla vega sagði hún eitthvað við hann ákveðin á svip og þótt maðurinn virtist ekki skilja mig var hann þó lúpulegur. Eftir nokkur fleiri orð úr mínum yfirfulla reiði- og hneykslunarbrunni datt loks upp úr manninum eitt "OK". Þá sýndist mér konan vera komin með eitthvað aukið sjálfstraust, ég þakkaði manninum fyrir og kvaddi. Nú vona ég bara að ég hafi ekki gert illt verra, því ekki þekki ég menningu þeirra eða hvert tilefni "handaveifinga" mannsins var. En ofbeldi líð ég einfaldlega ekki. Verst þótti mér að sjá að enginn í grennd um fólkið brást á nokkurn hátt við. Varð hugsað til þessa Spegils-þáttar úr síðustu viku sem fjallar m.a. um "bullumenningu" (pistillinn byrjar þegar um 2/3 eru liðnir af þættinum, ath sérstaklega um 3/4, frásögnina um reynslu Jeremy Vine).

alveg á milljón

Júbb, það er kominn tími á (langt) blogg. Ætli ég breyti ekki ofurlítið til og byrji á byrjuninni! Sum sé, Sigurður fór í vinnuferð á norðausturhorni landsins (hálendi meðtalið) vikuna áður en við fengum lyklana að paríbúðinni okkar afhenta. Það þýddi að hann kláraði að pakka öllu fyrir flutninginn áður en hann fór í ferðina og við fórum ofurlítið á haus í að þrífa íbúðina þeirra Palla. Nújæja, ég rétt slapp til að ná í íbúðarlyklana fyrir kl fjögur föstudaginn 17. ágúst (neibb, ég kann ekki nógu vel á þessa föstudagsumferð :P ). Seint um kvöldið komu svo Sigurður og vinnufélaginn Jón Ottó dauðþreyttir í bæinn með rúm (var í geymslunni heima hjá Sigurði á Ærlæk) á toppnum á vinnubílnum. Þegar því hafði verið skverað inn í íbúðina komust lúnir menn fljótlega í langþráða sturtu og mjúkt rúm með sæng og kodda í. Helgin flaug svo hjá við flutninga og þrif og flutninga og þrif o.s.frv. með góðri hjálp Hörpu systur Sigurðar og pabba og mömmu. Eftir vinnu héldu flutningarnir áfram og svo hið gífurlega mikla verk sem kallast að-koma-sér-fyrir.

Til þess að ná aftur smá skammti af eigin geðheilsu eftir þessa törn, þá brunuðum við Sigurður norður á Ærlæk strax eftir vinnu núna síðasta fimmtudag. Þar slöppuðum við af, fórum í dagsferð um þjóðgarðinn (Dettifoss að vestan, Hólmatungur, Hljóðaklettar, Vesturdalur) á fjórum hjólum og tveim jafnfljótum til skiptis, bökuðum pítsur, fórum í heita pottinn, röltum meðfram Brunná þar sem Sigurður var í vandræðum með að fá mig áfram vegna fagurblárra berja í hrönnum, nutum töðugjalda (nýslátrað lamb með tilheyrandi) með stórfjölskyldunni, fórum í ber (þ.e. ég og Guðný), röbbuðum við afa og ömmur, lögðum net fyrir silung og nutum lífsins! Á heimleiðinni buðum við okkur svo í mat til afa og ömmu (mín megin) á Akureyri þar sem við lögðum til aðalber í eftirmat. Þar voru fyrir Hallur Heiðar bróðir mömmu, Saga frænka mín frá Svíþjóð og Bjorn kærastinn hennar. Heilmikið gaman að hitta þau öll. Við rétt litum við til Hlyns og fjölskyldu í Ásabyggð áður en við héldum svo áfram í bæinn. Pabbi og mamma nutu berjanna með okkur Sigurði í fyrradag og svo hjálpaði Daníel "skáfrændi" Sigurðar okkur við að bera sófa í gær og fékk mexíkanska kássu og ber að launum ;) Við eigum samt einn berjaskammt eftir enn :D

Svo er skólinn barasta byrjaður! Jaminnsann. Upphafið hefur verið svolítið skrautlegt hjá mér því mér var eiginlega ekki ætlað að mæta í eitt fagið þ.s. fyrirlestrar sköruðust við önnur fög. Svo datt eitt þeirra út af stundatöflu (en, fjúh, verður sem betur fer kennt) og hægt var að flytja einn tíma til og volà! málum reddað. Lengi var ég að vandræðast með hvaða fjórða kúrs ég ætti að velja, en þar sem allt áhugavert skaraðist við þá fáu tíma sem fyrir voru (alveg dæmigert) þá er ég núna búin að koma mér í kennslu í verklegri eðlisfræði þ.a. fjórði áfanginn kemur ekki til. Ég hef þá vonandi tíma til að reikna þeim mun fleiri dæmi hjá ofurvirku kennurunum mínum ;) Þetta stefnir í prýðisönn. Og já, Bjarnheiður, brjálæðisönnin mín er ekki lengur svo brjáluð :) Ég vona bara að þessu flutningsstússi fari að ljúka svo ég geti farið að líta í bækurnar!

Nú klikka ég reyndar á einu, því ég enda á vondu fréttunum. Þær eru sum sé þær að á mánudaginn fékk ég staðfestingu á því að hnén á mér eru í hakk' og spagettí (hafa verið aum í a.m.k. rúm tvö ár). M.ö.o. það er sprunga í hvorum liðþófa og trosnað og tognað liðband í öðru hnénu. Nú hef ég átta vikur til að leika bölvaðan letingja í tilraun til að láta þetta jafna sig, ella verð ég send til bæklunarlæknis til að krukka meira í þessum gölluðu hnjám. Ég má sem sé ekki reyna á hnén sem þýðir engin hlaup, hjólreiðar, þungaflutninga, lyftingar með fótum, bringusund, harðar spyrnur frá sundlaugarbakka o.s.frv. Ég neita aftur á móti að taka lyftu og geng rólega upp og niður þá stiga sem á vegi mínum verða. Næsta skref er að kaupa sér glúkósamín & chondroitín til að hjálpa vesalings hnjáliðunum. Svo er bara að krossa putta með að þetta reddist eins og flest allt á Íslandi...

á leið í vinnuna

Ég fór óvenjusnemma af stað í vinnuna í morgun því ég þarf að hætta fyrr í dag til að ná í lyklana að íbúðinni. Það þýðir jú afar litla umferð og götuljós sem verða græn á hárréttum tíma fyrir mann sjálfan. Þó var þarna ásamt mér og VW-bíl, rennilegur silfurlitur Audi sem renndi fram úr okkur tveim löglegu bílunum. Audi-inn lenti hins vegar í óvenjulegri morgunlögreglu skömmu síðar: gæsir á veginum! Sum sé á afreininni af Suðurlandsbraut inn á Grensásveg stóðu tvær pollrólegar grágæsir en nokkrir vinir þeirra vöppuðu á grasinu til hliðar. Svo þegar sá silfraði kom brunandi og ætlaði að beygja inn á Grensás litu þær nú bara á hann hálfmóðgaðar, hvað var þetta fyrirbæri að vilja? Audi-inn tók þennan líka fína skyndisveig um gæsirnar og snarhægði á sér, bara alveg eins og í kappakstri. Þegar ég fylgdi skellihlæjandi í kjölfarið nokkrum sekúndum síðar voru hefðargæsirnar tvær búnar að færa sig virðulega (allt í rólegheitunum, höfuðið reist með hæfilegum þóttasveig) út í kant og voru á leið upp á grasið á ný. Snillingar.

myndasúpa

Þessa helgi og næstu viku verð ég á kafi að flokka, henda og pakka niður dóti, mest megnis náttúrlega dóti sem ég var búin að gleyma að væri til ;) Þar sem slíkt er lítt í frásögur færandi, skelli ég því inn nokkrum myndum ykkur til ánægju og yndisauka.

Esjuganga á afmælisdegi pabba. Við eins léttklædd og siðsemi leyfði.

En á toppnum var betra að smeygja sér í bolinn. Þetta líka fína útsýni!

Þjórsárdalur - labbilabb.

Geitungarnir voru alveg æstir í geithvönnina og litu ekki við okkur (hjúkk!) - sáum allt upp í sjö stykki á einum svona vendi.

Nokkuð magnað útsýni.

Erum við ekki sæt? ;)

Jón Dór, Sylvía og Guðný mættu okkur á miðri leið.

Litla, fína tjaldið okkar.

Félagsvist gerði rokna lukku ;)

Út í Viðey um verslunarmannahelgi. Nei nei, við lágum ekki bara í leti - við lásum skiltið þarna OG fylgdum því! (bara í hina áttina.)

Blómin blíð, Esjan fríð...

Læt þetta gott heita. Loks skal þess getið að í dag er afmælisdagur mömmu og Matthíasar frænda :)

tóm borg

Mjah, eða svona næstum því. En ég sem sé hélt mig í bænum um verslunarmannahelgina. Við Sigurður byrjuðum strax á fimmtudagskvöldið að njóta borgarinnar með því að skella okkur í Vatnsmýrarhlaupið (5 km með tímatöku og girnilegt ávaxtahlaðborð á eftir). Fórum í keilu, þythokkí og (gallaðan, en skemmtilegan) snóker upp í Öskjuhlíð á föstudaginn. Dunduðum hitt og þetta á laugardeginum (ég m.a. rifjaði það upp hvernig það var að gleyma sér í tölvuleiknum Day of the Tentacle). Fórum út í Viðey í glampandi sól á sunnudegi og sporðrenndum sitt hvorri rjómavöfflunni ásamt ekta súkkulaði áður en við héldum í land á ný, nutum dásamlegs kvöldmatar pabba ásamt afa og ömmu í Sigtúni og enduðum daginn á bíóferð (ég mæli með Die Hard 4, Brúsi kallinn bara batnar með aldrinum ;) ). Baldur, Birte, Matthías og Bjarki komu í hádegismat á mánudeginum til að athuga með stærðina á gömlu kojunum okkar Bjarnheiðar. Kojan hans Bjarka brotnaði sem sé nýlega og þar sem pabbi og mamma eru að fara að flyta bráðlega, var kærkomið að koma kojunum ofan af háalofti og í gagnið á góðum stað. Við Sigurður renndum um kvöldið með kojuna í Kópavoginn og hjálpuðum til við að setja hana upp. Það tókst, þótt litið hafi út fyrir að litla mjóa herbergið hans Bjarka ætlaði að springa utan af kojunni um tíma ;)

Foreldrarnir að flytja í smærra húsnæði og hvað verður þá um litlu Líneyju? Jú, við Sigurður fengum inni á görðunum. Eggertsgata 20-206 skal það vera. Sigurður er á leið í vikulanga mælingaferð á laugardaginn, en við fáum íbúðina einmitt á föstudaginn eftir rúma viku. Meðan ég sit og pikka, grettir hann sig því yfir því að pakka niður því helsta í herberginu sínu. Herberginu þarf hann nefnilega að skila strax á hádegi mánudaginn eftir að við fáum paríbúðina svo það er eins gott að hafa sem flest tilbúið áður en dótinu er skverað hér yfir bílastæðið og gamla herbergið/íbúðin þrifin, bónuð og ég veit ekki hvað. Næsta helgi hjá mér verður hins vegar undirlögð af því að pakka öllu mínu hafurtaski og fara í gegnum heldur betur marga kassa af gömlu dóti ofan af háalofti. Gavöð hjálpi mér. Þetta verður hins vegar enn meira stuð hjá þeim pabba og mömmu. Að flytja eftir 16 ár, hmmm...

Jú jú, allt að gerast.

útilega

Við Sigurður drifum loks í því að vígja nýja tjaldið okkar (og svefnpokana og dýnurnar) um síðustu helgi. Við prófuðum að vísu að tjalda því í garðinum hjá afa og ömmu í Sigtúni í síðustu viku, en það telst auðvitað ekki með - það þarf að sofa í tjaldinu til að það teljist vígt. Svo skemmtilega vildi til að foreldrar hans Sigurðar luku heyskap á miðvikudaginn og ákváðu þá að leggja af stað með fellihýsið á fimmtudeginum. Við hittum þau fyrir algera tilviljun (*hóst*) á Selfossi núna á föstudaginn (tókum frí úr vinnunni þann dag til að framlengja helgina) og vorum með þeim um helgina í Þjórsárdal og víðar á Suðurlandi.

Mikið er annars tjaldstæðið gott þarna í Sandártungu! Þar eru stærri flatir fyrir hópana en líka lítil rjóður út um allt í kjarrinu/skóginum svo það er hægt að vera ágætlega út af fyrir sig. Það var heilt ættarmót (að vísu í smærra lagi) þarna á einni flötinni í grennd við okkur en við urðum varla vör við það þarna á milli trjánna. Heyrðum rétt óminn af leikgleðinni, kvöldsöngnum og barna(frekju/gleði)hrópunum. Klósettin voru líka snyrtileg og ágætar gönguleiðir út frá tjaldstæðinu. Ef maður þarf að skola af sér, þarf svo bara að renna innar í dalinn í Reykholt og svamla þar um í risastórum heitapotti.

Við ráfuðum aðeins um svæðið, litum á Þjóðveldisbæinn og Stöng og í heimsókn til fyrrum verknema á Ærlæk, busluðum í Reykholtslaug, grilluðum og átum heil ósköp, spiluðum félagsvist og Svarta-Pétur, kjöftuðum og slöppuðum af, renndum í Skálholt (þar sem ég hitti Áslaugu mömmu Dafnýjar æskuvinkonu og Þorgerði Eddu og Hildigunni Önnu systur Dafnýjar - alltaf gaman hvað Ísland er lítið ;) ) og heilsuðum loks upp á Halldóru systur Guðnýjar mömmu Sigurðar og fjölskyldu hennar sem voru í sumarbústað í Úthlíð.

Þrátt fyrir fremur takmarkaðan helgarsvefn stóðst ég svo ekki mátið og kláraði að lesa síðustu Harry Potter bókina um kvöldið. Augun lokuðust því ekki fyrr en um korter yfir eitt. Ég var heldur þreytt í gær. Dúddúrú...

klukk klúnk klank... bomm!

Júbbs, þessi netleikur gengur eins og eldur í sinu. 8 lítt þekktar staðreyndir um mig segirðu, Ásta? Látum okkur nú sjá...

1. Eftir skóla í 1. og 2. bekk gekk ég spottakorn í Sigtúnið til afa og ömmu. Amma vann þá enn á lager í Hagkaupum til hádegis en afi var hættur að vinna. Ég fór því oft með afa að ná í ömmu í vinnuna og oftar en ekki flaut steiktur fiskur með úr Hagkaupum ásamt hrásalati. Namm. Svo var þarna kötturinn Dropi sem kunni umferðareglurnar (Drífa frænka sem bjó í kjallaranum átti hann), hestatúnið handan götunnar sem geymdi hesta innan riðgaðrar gaddavírsgirðingar en þeim mátti gefa brauð, hellingur af reninngum og vatns-, vax- og trélitum til að búa til ódauðleg (*hóst*) listaverk úr og síðast en ekki síst spilastokkur og afi sem alltaf var til í að spila borðvist og ólsen-ólsen (og manna og lander með Grýtu-eldspýtum þegar nógu margir voru með).
2. Ég safnaði límmiðum sem krakki ásamt Bjarnheiði systur og Drífu frænku. Mér þóttu flauelslímiðarnir (þessir loðnu) skemmtilegastir.
3. Í öllu því ógrynni leikja, happdrætta og bingóa sem ég hef tekið þátt í um ævina, þá hef ég eiginlega aldrei unnið. Hins vegar hefur mér einu sinni tekist að næla mér í bókastyrk frá SPV og undanfarið unnið mér inn bíó- eða leikhúsmiða í miklum meirihluta þeirra skipta sem ég hef tekið þátt í netleik netklúbbs Námunnar eða Námsmanna (gerir a.m.k. 5x2 bíómiða og 1x2 leikhúsmiða). Var ég að safna alla æskuna fyrir þessari leikjaheppni nú?
4. Frá því að ég uppgötvaði að ég hefði eigin vilja og þar til ég varð sjö eða átta ára (pabbi og mamma verða að gefa upp nákvæman aldur) átti ég það til að detta í gríðarleg frekjuköst. Stóð gersamlega á orginu. Sérstaklega þegar mér þóknaðist engan veginn að fara að sofa. Ég tapaði mér víst svo gersamlega (ekkert hálfkák hér!) að foreldrarnir fóru með mig í viðtal á BUGL. Þar var þeim tjáð í rólegheitunum að þetta myndi brá af telpukorninu. Sem og gerðist ;)
5. M.a. út af þessu tókst Bjarnheiði systur prýðilega að sannfæra mig um að ég væri alger frekjudós. Þessu trúði ég þar til ég var tólf eða þrettán, en þá ljóstraði hún Drífa frænka því upp að það hefði nú verið öfugt - Bjarnheiður hefði alla tíð stjórnað þeirra leikjum eins og herforingi! (Drífa er sko fjórum árum eldri en Bjarnheiður...)
6. Upp frá þessu stóð ég heldur fastar á mínu við "yfirgang" systurinnar, sem ásamt ágætum skammti af geðvonsku unglingaveikinnar var örugglega ekki neitt alltof skemmtilegt fyrir foreldra okkar.
7. Það skal tekið fram að við systur erum mjög góðar vinkonur sem styrkja sambandið með hæfilegu hvæsi af og til ;)
8. Ég var alltaf fremur stuttklippt sem krakki. Hins vegar ætlaði ég þegar ég yrði gömul og gráhærð að vera með sítt þunnt hár sem ég fléttaði í tvær fléttur og vefði um höfuðið eins og peysufatakonurnar. Sjáum til hvort það rætist.

Nú, svo klukka ég náttúrlega Bjarnheiði systur (sem byrjaði að blogga þegar ég klukkaði hana fyrir laaaangalöngu í einhverjum öðrum bloggklukkleik), mágkonur mínar tvær, þær Sylvíu Dröfn og Birte, og loks Huldu Soffíu (já, ég vil fara að sjá blogg!!! ;) ).