ofbeldi - nei takk!

Við Sigurður renndum suður Lækjargötuna rétt eftir hádegið í dag og stöðvuðumst á rauðu ljósi. Við Lækjartorgið biðu m.a. maður og kona. Ég veitti þeim sosum enga eftirtekt fyrr en maðurinn vindur sér að konunni og atast í henni, slær hana tvisvar utan undir eða þykist a.m.k. gera það (sá það ekki nógu vel) og er eitthvað æstur og reiður. Sem var þó ekkert í samanburði við mig því í þessu kom grænt ljós og ég bað Sigurð vinsamlegast að renna þarna upp að (enginn strætó í nánd og ekkert af því fólki sem var þarna sýndi nein viðbrögð - grr), steig út úr bílnum og hellti mér yfir manninn á ensku. Sá sum sé þegar ég steig út úr bílnum að þetta voru ekki Íslendingar, heldur líkast til Tyrkir eða Norður-Afríkubúar eða frá því svæði. Sagði manninum hreint út að svona gerði maður ekki. Eitthvað sagði hann án þess að líta á mig á ókunnu tungumáli en konan hrökk þá í gang (þau voru greinilega samferða, hjón eða systkin eða álíka) og virtist eitthvað þýða það sem ég sagði. Alla vega sagði hún eitthvað við hann ákveðin á svip og þótt maðurinn virtist ekki skilja mig var hann þó lúpulegur. Eftir nokkur fleiri orð úr mínum yfirfulla reiði- og hneykslunarbrunni datt loks upp úr manninum eitt "OK". Þá sýndist mér konan vera komin með eitthvað aukið sjálfstraust, ég þakkaði manninum fyrir og kvaddi. Nú vona ég bara að ég hafi ekki gert illt verra, því ekki þekki ég menningu þeirra eða hvert tilefni "handaveifinga" mannsins var. En ofbeldi líð ég einfaldlega ekki. Verst þótti mér að sjá að enginn í grennd um fólkið brást á nokkurn hátt við. Varð hugsað til þessa Spegils-þáttar úr síðustu viku sem fjallar m.a. um "bullumenningu" (pistillinn byrjar þegar um 2/3 eru liðnir af þættinum, ath sérstaklega um 3/4, frásögnina um reynslu Jeremy Vine).