Jæja, nú getið þið rifjað upp rafrásafræðin ykkar. Í báðum tilvikum felst verkefnið í því að finna heildarviðnámið milli punktanna A og B. Öll viðnámin (kassarnir) á myndunum eru jöfn R. Góða skemmtun!
Léttari rásin:
og sú flóknari:
Ég birti svörin svo kannski eftir 1-2 vikur, þ.e. ef þið verðið ekki búin að leysa þetta ;)
Jói kíkti í mat í gærkvöldi. Við matreiddum fylltar svínalundir með rösti kartöflum og steiktum eplum og svo var ís og velsveitt súkkulaðisósa í eftirrétt. Namm! Ég hjólaði gegn norðaustan-strekkingi til pabba og mömmu til að ræna tæpum desílítra af calvados (eplabrennivíni) af pabba til að steikja eplin upp úr (það sem maður leggur nú ekki á sig ;) ). Heimleiðin var aftur á móti ekkert nema sæla, svoleiðis flaug áfram án nokkurrar mótstöðu :D Fínn hjóltúr svona eftir á, þótt ég sótbölvaði Kára kallinum á austurleiðinni (og það ekki í fyrsta skipti!). Og eplin voru mjöööög góð :) Pétur Gordon kíkti svo inn áður en Jói yfirgaf staðinn. Við Sigurður töltum með Pétri í VR-III og sátum þar fram yfir miðnætti við að klambra saman dæmum fyrir úrslitakeppni framhaldsnema í eðslifræði, sem er haldin núna á morgun. Sosum gaman, en bvðah! tímafrekara en forritun í fortran, svei mér þá. Það verður svo ráðist í það á morgun að fara yfir keppnina. Spennandi að sjá hvað krakkarnir geta af þessu. Ég birti svo kannski eins og eina rafrás hérna fyrir ykkur að spreyta ykkur á ;)
Allt páskafríið fór í að skrifa um skammtalíkindi, fyrir utan 3 kvöld sem varið var í dásamleg fjölskyldumatarboð og svo gerði ég ekkert skólatengt á páskadag. Sí-jett hvað þetta var mikil drulla! ... svona svo við notum pent og fallegt orðalag *hóst*. Svo þið vitið það, þá er erfitt að þýða eðlisfræðísku og tilheyrandi kæruleysi yfir á formfasta og fullsannaða stærðfræðísku. Það er líka eiginlega ómögulegt að kynna skammtafræði með stærðfræðilegri framsetningu þannig að hún verði skemmtileg og upplýsandi. Það hafði enginn áheyrenda lært eða kynnt sér skammtafræði (nema eitthvað sem minnst var á í menntaskóla, en slíkt telst einfaldlega ekki með) svo ekki gátu þau tengt þetta við neitt sem þau þekktu. Sem sé, ég talaði í rúman klukkutíma um algerlega eða svotil glænýtt efni. Og þetta var ekki beint af léttustu gerð :P Svo að, Gunni, mig grunar að ég hafi rústað stigakeppninni. Ég stóð að vísu engan að því að sofna (þó það kæmi mér ekkert á óvart að slíkt hefði skeð ;) ) en af meir en 10 manns voru einungis 2-3 sem ekki voru fastir á rauðu ljósi á fáförnum sveitavegi. Hm, ég vona bara að einhverjir hafi haft pínu gaman af þessu. Alla vega, ef við lítum fram hjá að allt páskafríið fór í þetta svo ég komst ekki á skíði, þá var ansi gaman að skoða skammtalíkindin :) Skemmtilega geggjað og kófsveitt fag.
Páskafríið mitt mun að mestu leyti fara í að hnoða saman fyrirlestri um skammtalíkindi. Það er sem sé komið að mér í samæfingum í stærðfræði núna á miðvikudaginn eftir viku. Til þess að fjalla almennilega um skammtalíkindi, þ.e. án þess að fjalla bara um einföld sértilvik (eins og endanlegan fjölda mögulegra útkoma), þarf ég að notfæra mér tæki og tól (skilgreiningar og setningar) úr algebru II, fellagreiningu, mál- og tegurfræði, líkindafræði og að sjálfsögðu skammtafræði. Stór hluti þeirra sem munu hlusta á fyrirlesturinn hafa hvorki tekið algebru II, fellagreiningu né mál- og tegurfræði og í mesta lagi einn í salnum (fyrir utan mig) mun hafa lært eitthvað um skammtafræði. Fyrirlesturinn á að vera mesta lagi 1 klukkustund. Ég er í oggopínkuponsu bobba....
Mér tókst loksins loksins að gefa Sigurði jólagjöf í gær. Leatherman Wave allrahanda-hníf. Hver segir svo að ég sé vandræðamanneskja þegar kemur að því að finna gjöf handa sjálfum sér?!? Ari Ólafs tjáði Sigurði svo í dag að það boðaði ógæfu að fá hníf að gjöf. Úbbosí. En þar sem Pétur vinur okkar fékk nú sams konar hníf í jólagjöf í fyrra (sömuleiðis í mars - skemmtileg tilviljun) og hefur ekki verið venju fremur ógæfusamur síðan þá, þá ætla ég að taka mátulega mikið mark á þessu. Annars kynntist Ari þessari hjátrú á skemmtilegan hátt: Hann fékk gjafabréf í afmælisgjöf sem hljóðaði upp á eitthvað margar krónur og var sagt að bæta við 10 kr úr eigin vasa, þá gæti hann - og ætti - að kaupa sér ákveðinn hníf í tiltekinni verslun. Þannig komst gefandinn hjá því að gefa honum hnífinn beint, það varð óbeint ;)
Annars er það í fréttum helst að í gær steikti ég dágott fjall af fiskibollum eftir óbrigðulli "slatti-slumma-slurkur"-uppskrift ömmu í Sigtúni (næst hringi ég í ömmu á Akureyri og sé hvort þetta sé ekki í grunninn sama uppskriftin - ekta ömmufiskibollur :) ), við Sigurður slógum met í upphæð einnar Bónus/Krónu-verslunarferðar, hentum okkur út í nokkurs konar vorhreingerningu (samt ekki alveg, skápahurðir og veggir voru t.d. ekki strokin) og okkur tókst að sofa í meira en 10 tíma síðustu nótt. Voða dugleg. Í dag litum við svo á óendanlega illa auglýst Raunvísindaþing (ef það er eitthvað sem raunvísindafólk kann hörmulega illa, þá er það að auglýsa/kynna sjálft sig og starfsemi sína!), ég kíkti á Kristínu Þóru á smakksýningu vöruhönnunarnema LHÍ og íslenskra bænda, við Sigurður þóttumst læra eitthvað ofurlítið og elduðum svo indverskan mat ofan í okkur og Hörpu systur Sigurðar sem er í höfuðstaðnum þessa dagana.
Prýðilegir dagar liðnir og prýðilegir dagar fram undan með risastóru lærdómsfjalli til að brytja niður og öðrum skemmtilegheitum.
Við Sigurður vorum fyrir norðan um helgina. Til þess að nýta hana sem best, þá ákváðum við að aka eldsnemma á mánudagsmorgni með Hörpu systur hans inn á Akureyri og taka flug þaðan: Sigðurður um níu að morgni til að ná í tíma en ég, sem ekki er í neinum tímum á mánudögum, um hálf þrjú. Við vorum tiltölulega nýkomin framhjá staðnum þar sem eitt sinn var ekið upp Auðbjargarstaðabrekkuna þegar okkur sýndist minkur skjótast yfir veginn í myrkrinu. Sekúndubroti síðar birtist annar á miðjum veginum. Sá var ekki eins vitur og sá fyrri og hljóp á undan bílnum. Það var aðeins um tvennt að velja, annaðhvort aka yfir dýrið eða aka út af veginum. Harpa valdi auðvitað fyrri kostinn og smakk! steinrotaði þann loðna með stuðaranum og ók yfir trýnið á honum. Sigurður hljóp til baka til að ná í dýrið, en þá kom í ljós að þetta höfðu verið nær fullvaxta yrðlingar eða þá fullorðin dýr (voru hvorugt hvítt á feldinn, heldur brún/skollit) sem voru að þvælast þarna. Við ákváðum að hirða dýrið, svo Harpa gæti fengið greitt fyrir skottið. Sigurður sat því með steindautt rebbagrey milli lappanna það sem eftir var ferðarinnar. Ég er enn ekki viss hvort ég eigi að vera leið, glöð eða alveg sama um að lágfóta drapst...
Eftir að hafa skilað Hörpu í skólann og komið Sigurði í flugið, fór ég á bílnum hennar Hörpu til afa og ömmu í Grundargerðið. Þar byrjaði ég á því að fá almennilegan poka til að koma rebba fyrir í, svo það væri nú aðeins snyrtilegra í bílnum. Amma var hress en afi með einhverja bölvaða magakveisu. Hallur frændi og Dögun (verður 4 ára í júní) eru hjá þeim og verða fram yfir miðjan mánuð skildist mér á ömmu (þau búa annars í Kanada). Hallur var farinn í vinnu en Dögun var ennþá sofandi þegar ég kom. Afi fór fljótlega og lagði sig því hann svaf svo illa í nótt út af pestinni. Amma var heldur ekki lengi að snara sænginni sinni og koddanum í litla vinnuherbergið og þar steinsofnaði ég skömmu síðar. Ég skreið á lappir rúmlega hálf ellefu. Þá var Dögun komin á fætur og var að narta í brauðsneið hjá ömmu. Hún er mikil selskapsmanneskja hún Dögun svo hendinni var varla sleppt af þessum nýja leikfélaga allt þar til ég þurfti að fara út á flugvöll um hálf tvö. Reyndar var hún hálfmóðguð yfir að ég færi svona fljótt ;) Með fullan maga af fiskbollum í karrísósu, kartöflum og rúgbrauði, rambaði ég á heimavistina svo Harpa gæti komið með mér út á flugvöll og tekið við bílnum sínum. Flugið varð þetta líka fína útsýnisflug því það var léttskýjað allan seinni hluta ferðarinnar og flugstjórinn var duglegur að þylja upp örnefnin fyrir okkur farþegana. Punkturinn var svo settur yfir i-ið á Laugarnesveginum um kvöldið með dýrindis andabringum að hætti pabba. Slúúrrrp!
E.S. Rebbi reyndist fullorðinn og karlkyns. Það er því væntanlega tófuekkja á flækingi þarna fyrir norðan.
Þar sem ég gef mér ekki tíma til að pikkólínast sjálf, þá set ég hingað þrumuræðu mætrar konu:
Dr. Nurit Peled-Elhanan er móðir Smadar Elhanan, drengs sem lést 13 ára gamall í sjálfsmorðssprengjuárás í Jerúsalem í september 1997. Hér að neðan er ræða Nurit á alþjóðlegum degi kvenna hjá Evrópuþinginu, í umræðum um ofbeldi gegn konum.
By Nurit Peled-Elhanan
International Women`s day, The European Parliament, Strasbourg, 8.3.2005
Thank you for inviting me to this day. It is always an honor and a pleasure to be here, among you. However, I must admit I believe you should have invited a Palestinian woman at my stead, because the women who suffer most from violence in my county are the Palestinian women. And I would like to dedicate my speech to Miriam R`aban and her husband Kamal, from Bet Lahiya in the Gaza strip, whose five small children were killed by Israeli soldiers while picking strawberries at the family`s strawberry field. No one will ever stand trial for this murder. When I asked the people who invited me here why wouldn't they invite a Palestinian woman the answer was that it would make the discussion too localized. I don't know what is non-localized violence. Racism and discrimination may be theoretical concepts and universal phenomena but their impact is always local, and real. Pain is local, humiliation, sexual abuse, torture and death, are all very local, and so are the scars. It is true unfortunately, that the local violence inflicted on Palestinian women by the government of Israel and the Israeli army, has expanded around the globe, In fact state violence and army violence, individual and collective violence, are the lot of Muslim women today, not only in Palestine but wherever the enlightened western world is setting its big imperialistic foot. It is violence which is hardly ever addressed and which is halfheartedly condoned by most people in Europe and in the USA. This is because the so-called free world is afraid of the Muslim womb.
Great France of la liberte, egalite et la fraternite is scared of little
girls with head scarfs, Great Jewish Israel is afraid of the Muslim womb which all its ministers call it a demographic threat. Almighty America and Great Britain are infecting their respective citizens with blind fear of the Muslims, who are depicted as vile, primitive and blood-thirsty, apart from their being non-democratic, chauvinistic and mass producers of future terrorists. This in spite of the fact that the people who are destroying the world today are not Muslim. One of them is a devout Christian, one is Anglican and one is a non devout Jew.
I have never experienced the suffering Palestinian women undergo every day, every hour, I don't know the kind of violence that turn a woman`s life into constant hell. This daily physical and mental torture of women who are deprived of their basic human rights and needs of privacy and dignity, women whose homes are broken in at any moment of day and night, who are ordered at a gun-point to strip naked in front of strangers and their own children, whose houses are demolished , who are deprived of their livelihood and of any normal family life. This is not part of my personal ordeal. But I am a victim of violence against women insofar as violence against children is actually violence against mothers. Palestinian, Iraqi, Afghan women are my sisters because we are all at the grip of the same unscrupulous criminals who call themselves leaders of the free enlightened world and in the name of this freedom and enlightenment rob us of our children. Furthermore, Israeli, American, Italian and British mothers have been for the most part violently blinded and brainwashed to such a degree that they cannot realize their only sisters, their only allies in the world are the Muslim Palestinian, Iraqi or Afghani mothers, whose children are killed by our children or who blow themselves to pieces with our sons and daughters. They are all mind-infected by the same viruses engendered by politicians. And The viruses , though they may have various illustrious names such as Democracy. Patriotism. God. Homeland, are all the same.They are all part of false and fake ideologies that are meant to enrich the rich and to empower the powerful. We are all the victims of mental, psychological and cultural violence that turn us to one homogenic group of bereaved or potentially bereaved mothers. Western mothers who are taught to believe their uterus is a national asset just like they are taught to believe that the Muslim uterus is an international threat. They are educated not to cry out: `I gave him birth, I breast fed him, he is mine, and I will not let him be the one whose life is cheaper than oil, whose future is less worth than a piece of land.` All of us are terrorized by mind-infecting education to believe all we can do is either pray for our sons to come back home or be proud of their dead bodies. And all of us were brought up to bear all this silently, to contain our fear and frustration, to take prozac for anxiety, but never hail Mama Courage in public. Never be real Jewish or Italian or Irish mothers.
I am a victim of state violence. My natural and civil rights as a mother
have been violated and are violated because I have to fear the day my son would reach his 18th birthday and be taken away from me to be the game tool of criminals such as Sharon, Bush, Blair and their clan of blood-thirsty, oil-thirsty, land thirsty generals. Living in the world I live in, in the state I live in, in the regime I live in, I don't dare to offer Muslim women any ideas how to change their lives. I don't want them to take off their scarves, or educate their children differently, and I will not urge them to constitute Democracies in the image of Western democracies that despise them and their kind. I just want to ask them humbly to be my sisters, to express my admiration for their perseverance and for their courage to carry on, to have children and to maintain a dignified family life in spite of the impossible conditions my
world in putting them in. I want to tell them we are all bonded by the same pain, we all the victims of the same sort of violence even though they suffer much more, for they are the ones who are mistreated by my government and its army, sponsored by my taxes. Islam in itself, like Judaism in itself and Christianity in itself, is not a threat to me or to anyone. American imperialism is, European indifference and co-operation is and Israeli racist and cruel regime of occupation is. It is racism, educational propaganda and inculcated xenophobia that convince Israeli soldiers to order Palestinian women at gun-point to strip in front of their children for security reasons, it is the deepest disrespect for the other that allow American soldiers to rape Iraqi women, that give license to Israeli jailers to keep young women in inhuman conditions, without necessary hygienic aids, without electricity in the winter, without clean water or clean mattresses and to separate them from their breast-fed babies and toddlers. To bar their way to hospitals, to block their way to education, to confiscate their lands, to uproot their trees and prevent them from cultivating their fields. I cannot completely understand Palestinian women or their suffering. I don't know how I would have survived such humiliation, such disrespect from the whole world. All I know is that the voice of mothers has been suffocated for too long in this war-stricken planet. Mothers` cry is not heard because mothers are not invited to international forums such as this one. This I know and it is very little. But it is enough for me to remember these women are my sisters, and that they deserve that I should cry for them, and fight for them. And when they lose their children in strawberry fields or in on filthy roads by the checkpoints , when their children are shot on their way to school by Israeli children who were educated to believe that love and compassion are race and religion dependent, the only thing I can do is stand by them and their betrayed babies, and ask what Anna Akhmatova, another mother who lived in a regime of violence against women and children, had asked:
,,Why does that streak of blood, rip the petal of your cheek?``
Haraldur Ólafsson hefur bent á þessa skemmtilegu grein í Aðalnámskrá grunnskóla: Náttúrufræði 1999:
[Nemendur] þekki að það tekur langan tíma fyrir sólarljósið að berast til jarðarinnar og að sá tími er mældur í ljósárum.Þessi námskrá gildir til ársins 2010. Það skal þó tekið fram að þessu hefur verið kippt út í Aðalnámskrá grunnskóla: Náttúrufræði og umhverfismennt 2007... ;)
