kökur, lambalæri og semlan

Í gær var föstudagur og þar af leiðandi var kaka í boði klukkan þrjú á hæðinni minni í K-byggingu eðlisfræðihúss LU. Þetta er svo vinsæll atburður að það dugði ekkert minna en þrjár kökur. Namm! Um fimm var ég svo boðuð í skyndi í hjálparstörf klukkan sjö um kvöldið - Silju og Hjalta bráðvantaði aðstoð við að kjammsa á bláberjalegnu lambalæri sem móðir Silju hafði kippt með sér til Svíþjóðar. Hehe, til var ég! :) Svo var svo gaman að sitja hjá þeim og rabba að ég steingleymdi tímanum og meira að segja því að ég var suddalega þreytt. Ég hér um bil datt ofan í rúmið þegar ég kom heim.

Í dag fór ég um tvöleytið úr skólanum niður eftir til Bergþóru þar sem ég fékk að skilja eftir tölvubakpokann, en við röltum svo áfram í bakaríið Ramklints. Þar beið okkar hún Guðrún Rútsdóttir (sem einhver ykkar gætuð tengt við básúnuleik). Við fengum okkur allar þrjár 'semlu', þ.e. sænska bolludagsbollu (gerdeigsbolla með marsipani og þeyttum rjóma). Ha? Bíddu bíddu, það er ekkert kominn bolludagur! Nei, ég veit, en Svíar eru svo agalega hrifnir af semlunni sinni að þær eru á boðstólum frá áramótum og fram yfir bolludag. Mér finnst þær líka sérlega góðar, svo ég skil þá vel að vilja lengja bollutímabilið. Frá áramótum er nú samt kannski einum of... en jæja, þeir eru stundum einum of blessaðir Svíarnir, bara á öðrum sviðum en við Íslendingar ;) En minnst á Svía:

Svía-staðreynd dagsins - fatnaður: Eftirfarandi skrifaði ég í pósti til Bjarnheiðar systur 13. janúar síðastliðinn: "Við vorum samferða einum svona 17-18 ára strákling í strætó í morgun í páskagulum þröngum buxum, með aflitað hár í allar áttir og helling af augnmálningu. Ýkt töff! Í gær var Sigurður samferða öðrum þannig, nema hvað hann var í neongulum þröngum buxum með tösku úr gulu leðri og með megakúl risastór heyrnatól á höfðinu. Mér heyrðist hann hafa vinninginn í töffheitum. Ætli það sé til félag 17-20 ára stráka í gulum þröngum buxum í Lundi? (Þú sérð að ástandið er verulega slæmt, því Sigurður tekur alla jafna ekkert eftir útliti fólks í kringum sig! Við þurfum að fara að senda út neyðarkall eftir Heiðari snyrti, gavöð...)". Jebb, ástandið er slæmt. Síðan þetta var hef ég rekist á þriðja Svíann í gulum buxum en hann var rúmlega tvítugur. Þetta hlýtur því að vera félagsskapur 17-25 ára stráka. Ég er að spá í að finna mér einhver skemmtileg verðlaun til að veita sjálfri mér þegar ég hef náð upp í 10 sænska stráka í þröngum gulum buxum. Miðað við síðustu tvær vikur ætti ekki að líða á löngu þar til ég get veitt mér þau ;)

þreytt

Jæja, þetta hefur verið langt og mikið bloggfrí hjá mér. Best að grípa upp þráðinn þar sem frá var horfið.

Jólin liðu ljúf og góð í faðmi fjölskyldunnar. Að kvöldi annars í jólum flugum við Sigurður norður til Akureyrar þar sem við mættum Hörpu systur hans og skiptumst á bíllyklum við hana - hún fékk lykilinn að eigin bíl hjá okkur en Sigurður tók við lyklum að bíl foreldranna af Hörpu. Hún tók vélina til baka til Reykjavíkur, Sigurður skutlaði mér upp í Grundargerði til afa og ömmu og ók svo áfram austur í Öxarfjörð.

Það var gott að komast í rólegheitin hjá afa og ömmu. Verst að ég var með eitthvert kvefslen og slappleika síðustu 1-2 dagana, en hvað um það, ég smitaði hvorki afa né ömmu, náði að spila við þau manna, missti ekki matarlystina og gat því borðað á mig gat af matnum hennar ömmu, hitti Boggu og Boga (hrikalega langt síðan ég sá þau síðast!), naut þess að sitja og rabba við fjölskylduna í Ásabyggð o.s.frv. Ég tók svo rútuna til Ærlækjar 30. desember, var skutlað heim í hlað meira að segja :) Þar tók við meiri afslöppun og át, smá fjárhúsastúss, pínkulitlir hvolpar (voru eiginlega enn of litlir til að vera með eitthvert fjör, en þeim mun meiri krútt ;) ), heitapottslega, gítarplokk (Sylvía er í fullum gangi með að pikka upp hvert lagið á fætur öðru), flugeldar, nýtt ár, göngutúrar. Einfaldlega ofurnotalegir dagar hjá tengdó.

Við brunuðum suður (þ.e. "brunuðum", færðin bauð ekki upp á mikinn hraða) á gamla góða hvíta Legacy 3. janúar, beint í matarboð hjá Gullu og Óla Hauki. Þ.e.a.s. ég, Bjarnheiður, pabbi og mamma fórum þangað, en Sigurður var hálfslappur enn á ný og ákvað að taka því rólega heima. Spes kvef. Daginn eftir efndum við Bjarnheiður jólagjöf okkar til Matthíasar og Bjarka, þ.e. vörðum heilum degi með þeim. Við kíktum á stóra Íslands-líkanið í ráðhúsinu (að vísu bara inn um gluggann - þar opnaði ekki fyrr en kl 12! :P), röltum í kolaportið fyrir pabba á leiðinni upp í Þjóðmenningarhúsið til að sjá sýningu um Surtsey. Sú sýning gerði töluverða lukkur hjá strákunum, sem var reglulega gaman. Við fórum svo heim á Laugarnesveg í hádegismat og spiluðum Cluedo, skelltum okkur í diskókeilu í Öskjuhlíðinni og stunduðum m.a. pictionary af miklum móð fram undir kvöldmat þegar Baldur og Birte komu. Pabbi klikkaði ekki í matargerðinni frekar en fyrri daginn. Svo lauk góðum degi. Ég var reyndar svo þreytt að ég held ég hafi sofnað um átta eða níu og sofið til að verða ellefu. Úbbs! Uppsöfnuð þreyta eftir aksturinn og slakan svefn.

Eftir heilmikið snatt í Reykjavík, flugum við Sigurður aftur út til Lundar á sérlega ókristilegum tíma að morgni þrettándans. Við tóku síðustu skref flutninganna milli Spörtu og Sunnanväg og svo var maraþonpróflestur og vinnufundur að auki hjá mér (en ég fór bara í eitt próf en ekki tvö eins og Sigurður og þurfti ekki að halda neinn fyrirlestur). Einhvern veginn flaug tíminn út í buskann og allt í einu var kominn brottfarardagur hjá Sigurði, 19. janúar. *Væææl...* Með einstökum hæfileikum mínum tókst mér reyndar að kaupa mér um korter aukalega með honum, en ég sem sé slapp ekki út úr lestinni sem hann tók frá Lundi (hjálpaði til við að bera inn farangurinn, heilt hjól er enginn smáfarangur...) áður en dyrnar lokuðust og sat því föst þar (miðalaus) þangað til í Málmey. Dúbbídú...

Síðan hef ég reynt að vinna eins og brjálæðingur. Það gengur ágætlega, en á morgun ætla ég að útrétta aðeins eftir venjulegan vinnutíma og mun því borða kvöldmatinn heima, svona til tilbreytingar (hef haft með mér afganga til að hita upp síðustu tvo daga). Svo er planið að halda áfram þessari vinnuhörku með einum frídegi í viku, eða svona þar til kroppurinn (aðallega heilinn) vælir um of yfir meðferðinni, þá endurskoða ég skipulagið. Ætlunin er sem sé að koma meistaraverkefninu frá sem fyrst með þessari árlegu ógurlega girnilegu gulrót: sauðburður í lok maí! Í ár bætist við ein öllu meiri, þ.e. Sigurður Ægir Jónsson. Það sem setur strik í reikninginn er að ég er ennþá í einum áfanga sem er langt í frá búinn (verkefni, fyrirlestur, tvær verklegar æfingar með tilheyrandi skýrslum, skiladæmi) en á að klárast fyrir lok mars. Þetta er aðalástæðan fyrir brjálæðisplaninu. Ég skal samt lofa að slaka á áður en geðheilsan er horfin og sömuleiðis ætla ég að borða eins og fíll svo ég hrynji nú ekki í sundur (í alvöru, ég ætti að láta tékka hvort ég sé með orma eins og tengdafjölskyldan benti á að þau væru löngu búin að gera ef ég væri búfé... ;) ).

En nú er ég ógurlega þreytt og ætla í bólið. Ætli ég bloggi ekki næst um þessa kostulegu íbúð sem ég leigi herbergi í og sömuleiðis lauma að einni Svía-staðreynd. Þær eru ekkert búnar þótt ég hafi tekið mér frí ;) Þið minnið mig á ef ég virðist ætla að gleyma þessu...

Palestína

Dear friends,

As we watch the Gaza bloodshed with horror, appalled at how the crisis is spiralling further out of control, one thing is clear -- this violence will only lead to further civilian suffering and an escalation of the conflict.

There must be another way. Over 370 are dead and hundreds more injured -- rockets are striking Ashdod deep inside Israel for the very first time, and the sides are mobilising for invasion. A global response has begun, but it'll take more than words -- the immediate violence won't end, nor will wider peace be secured, without firm action from the international community.

Today, we're launching an emergency campaign which will be delivered to the UN Security Council and key world powers, urging them to act to ensure an immediate ceasefire, address the growing humanitarian crisis, and take steps to build real and lasting peace.1 Follow this link now to sign the emergency petition and send it to everyone you know:

http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace/98.php?CLICK_TF_TRACK

After eight or more years of ineffective US and global diplomacy -- and now Gaza's bloodiest day in recent memory -- we must issue a global outcry demanding that world leaders do more than make statements if they're to bring peace to this region. The UN, the European Union, the Arab League and the USA should now act together to ensure a ceasefire – which includes an end to rocket attacks into Israel and opening the checkpoints for fuel, food, medicine and other humanitarian aid deliveries.

With a new US President taking office in less than a month, a real opportunity exists to breathe new life into peace efforts. These latest hostilities require not only an immediate ceasefire but a commitment from Obama and other world leaders that resolution of the Israeli-Palestinian conflict is at the very top of their agendas. As the whole world is impacted by this ongoing conflict - we should demand nothing less.

In 2006 we mobilised for a ceasefire in Lebanon. For years we've worked to encourage a just and lasting peace, taking out billboards and ads across Israel and Palestine. Now as we head into 2009, we need to come together again to demand a peaceful and lasting resolution, instead of a further escalation of violence. Follow this link to put your name forward for peace:

http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace/98.php?CLICK_TF_TRACK

All sides to the conflict will continue to act as they have in the past if they believe that the world will stand by and allow them to do so. 2009 is a year that things can be different. As we face this crisis, and the possibilities of a new year, it's time for us to demand a ceasefire and work together to finally put an end to this cycle of violence.

With hope and determination,

Brett, Ricken, Alice, Ben, Pascal, Paul, Graziela, Paula, Luis, Iain and the whole Avaaz team

kertasníkir

Þrettándi var Kertasníkir,
-þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin,
sem brostu glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín.

-- Gleðileg jól! --

Svía-staðreynd dagsins - jól: Hinn almenni Svíi segir gjarna God jul! á aðventunni og sérstaklega í dag (borið fram eins og það stendur, ekkert "ú" hljóð eins og danskurinn vill hafa það, og alls ekki gleyma að syngja orðin - Svíar tala jú varla, þeir söngla).

ketkrókur

Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag. -
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.

Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.

Finnið þið skötuiiilminn?

Svía-staðreynd dagsins - hjól: Lundur hefur nýlega nælt sér í þann vafasama heiður að vera með mestan hlutfallslegan fjölda hjólastulda í Svíþjóð. Svo sem ekki skrýtið þar sem bærinn er lítill og tiltölulega flatur, sem þýðir að þar er alveg tilvalið að ferðast um á hjóli, auk þess sem bærinn er stútfullur af fátækum (og "fátækum") stúdentum, sem gerir það að verkum að markaður fyrir hræódýra margnotaða hjólgarma blómstrar. Það að stela hjólum er því ansi hreint arðsöm "atvinnugrein" þarna í Lundi. Nú ef eigandi einhvers hjólsins hefur vit á að læsa því með gegnheilum U-lás (bömmer!), þá má gjarna athuga hvort hjólahnakkurinn sé nú ekki álitlegur, framhjólið sé ólæst, einhverjar luktir hafi gleymst á hjólinu o.s.frv. Það má alltaf pilla eitthvað af... Þetta gerir það að verkum að fólk tímir gjarna ekki að eiga svo dýrt hjól, svona ef því yrði nú stolið, og finnst jafnvel kostur að hjólið sé sérlega ófrítt svo minni líkur séu á að því verði nappað. Þar með eru kengbognir ryðgarmar og hjól alveg frá tímum síðari heimsstyrjaldarinnar (með tréhöldum) ekkert svo óalgeng sjón. Sannkallaðir forngripir sem gjarna kippa eins og öðru munnvikinu aðeins upp fyrir hvíldarstöðu. Svo er nú ekki verra, í hinni endalausu lundísku rigningu, að mæta prúðbúnum prófessor á hjóli með aðra hönd á stýri og hina trygga utan um handfang útspenntrar regnhlífar ;)

gáttaþefur

Ellefti var Gáttaþefur,
- aldrei fékk sá kvef,
og hafði þó svo hlálegt
og heljarstórt nef.

Hann ilm af laufabrauði
upp á heiðar fann,
og léttur, eins og reykur,
á lyktina rann.

Gáttaþefur kominn! Það segir mér að það sé skuggalega stutt í jólin.

gluggagægir

Tíundi var Gluggagægir,
grályndur mann,
sem laumaðist á skjáinn
og leit inn um hann.

Ef eitthvað var þar inni
álitlegt að sjá,
hann oftast nær seinna
í það reyndi að ná.

Sigurður Ægir lendir í Keflavík í nótt, lending áætluð um klukkan tvö en einhver seinkun er nú ekki ólíkleg vegna fjölda farþega í hverri ferð og sér í lagi vegna magns alls farangursins sem þessum farþegum fylgir...

Svía-staðreynd dagsins - matur: Það verður örugglega framhald af þessum staðreyndaflokki. Byrjum á sænsku brauði. Úti í búð er ekki hægt að kaupa brauð nema tekið sé fram á pakkningunni "Inget tillsatt socker" því annars er brauðið næstum eins sætt og kaka (svona með hæfilegum ýkjum). Bjakk!

bjúgnakrækir

Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.

Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik.

Úbbs! Bjúgnakrækir gleymdist. Ég er búin að vera svo dugleg í dag að slappa af og baka gyðingakökur og borða nammigóðan mat og mæta í partý... Já já já.

Svía-staðreynd dagsins - endurskinsmerki: Á Íslandi (eða a.m.k. í Reykjavík) gengur varla nokkur sála með endurskinsmerki. Enda er hér afar góð götulýsing og a.m.k. í Reykjavík gerir heilvita fólk ekki ráð fyrir því að bílar stoppi fyrir því við gangbraut svo það anar ekkert yfir götuna nema hún sé því sem næst bíllaus. Í Lundi eru menn samtaka í því að nota ekki endurskinsmerki. Þar er hins vegar götulýsingin ósköp dauf og ökumenn hafa þann "ósið" að stöðva fyrir gangandi vegfarendum við gangbrautir. Fólkið er orðið svo ofdekrað að það varla lítur eftir því hvort bíll nálgist eður ei og bara veður út á næstu gangbraut. Þetta er sannkölluð sjálfsmorðsárátta í myrkrinu því ökumenn hafa varla nokkurn möguleika á að sjá viðkomandi göngufólk, ef það er endurskinsmerkjalaust, fyrr en það er komið hér um bil beint fyrir framan bílinn. Það mætti alveg athuga hvort tíðni hjartaáfalla undir stýri sé meiri í Svíþjóð en á Íslandi, og þá sér í lagi tíðni hjartaáfalla í grennd við gangbrautir...

skyrjarmur

Skyrjarmur, sá áttundi,
var skelfilegt naut.
Hann hlemminn o´n af sánum
með hnefanum braut.

Svo hámaði hann í sig
og yfir matnum gein,
unz stóð hann á blístri
og stundi og hrein.

Jahúúú! Ég er komin heim og það er meira að segja allt fullt af snjó :D Svo ógurlega gaman. Nú ætla ég að hnoða saman deig í gyðingakökur og kannski krota á eitt eða eitt jólakort - sem munu berast til viðtakenda eftir jól... ;) En fyrst þetta:

Svía-staðreynd dagsins - partý: Ég hef farið í tvö partý í Svíþjóð (ji, svo dugleg!) og bæði höfðu séreinkenni sænskra partýa á sér. Tónlistin er svo hátt stillt að það er gersamlega vonlaust að tala saman. Helst mætti ætla að Svíum þyki hver annar svo leiðinlegur með víni (því í öllum partýum er staðfastlega drukkið) að þeir útiloki öll samtöl með þessum hætti. Hvað veit ég. Verst er þó að mér skilst að á skemmtistöðunum sé tónlistin enn hærra stillt, sleiki hættumörk desibelskalans stöðugt. Svo slæmt er það að hljóðhimna kórfélaga míns sprakk á djamminu í Lundi og síðan hefur hún neyðst til að nota eyrnatappa þegar hún vill fá sér snúning þar í bæ. Glæsilegt, ekki satt?

hurðaskellir

Sjöundi var Hurðaskellir,
- sá var nokkuð klúr,
ef fólkið vildi í rökkrinu
fá sér vænan dúr.

Hann var ekki sérlega
hnugginn yfir því,
þó harkalega marraði
hjörunum í.

Ég er búin að vera svolítið á fullu í dag. Ætla núna að ljúka við að pakka. Vá! ég blogga næst frá Íslandi :D En, hm, Svía-staðreynda dagsins verður víst að bíða þar til á morgun. Er með a.m.k. tvær í handraðanum, svo örvæntið eigi... ;)