sumar og sól

Sumarið er komið! Það kom fyrir um 2 vikum síðan. Svíarnir kalla þetta reyndar vor, en þeir eru jú svolítið skrýtnir blessaðir ;) Mér líkar prýðilega við þessar 10-15°C og glampandi sól nær alla daga. Prísa mig líka sæla með að Lundur skuli vera "rokrassgat" í augum Svíanna. Þeir kalla nefnilega 5-12 m/s rok, sjáið þið til. Eins gott að hafa smá kælingu fyrir svona mörgæsir eins og mig. Einhvern veginn þarf ferskt loft líka að komast inn um gluggann.

Ég fór og kaus í dag. Á að vísu eftir að kaupa frímerki og koma atkvæðinu í póst, en það verður gert á morgun. Ég fékk far með þeim Maríu og Helga úr kórnum og Svavari litla (8 vikna rúsína). Svavar var svo hrifinn af því að hafa nýtt andlit til að skoða að hann hætti við að lúlla í bílnum á leiðinni ;) Ræðismannsskrifstofan er í Höllviken, sunnan við Málmey. Þar hittum við nokkra kórfélaga og slatta af öðrum Íslendingum sem voru að kjósa. Fyrst við vorum nú komin þetta sunnarlega og veðrið fallegt og ekkert okkar að fara að gera neitt sérstakt þá tók Helgi okkur í smá bíltúr út á "nefbroddinn" á Svíþjóð að kosningu lokinni. Þarna má m.a. sjá helling af skútum, fallegum gömlum húsum í öllum regnbogans litum og hestum. Ekki amalegt. Svo varð María svöng (hún er jú með tvo í fæði ennþá) og við byrjuðum að svipast um eftir bakaríi til að fá okkur kosningakaffi. Enduðum inni á gistihúsi og þar sem klukkan var að verða fimm og María orðin glorsoltin og við Helgi líka svöng, þá enduðum við á því að fá okkur barasta kvöldmat. Fengum þessa líka fínu sjávarréttasúpu - slúrrrrp! Staðurinn heitir Gästgivaregården og er við Mellangatan í Skanör, mæli með honum ef þið eigið leið hjá. Þetta var sérlega skemmtilegur kosningadagur :)

Á morgun syngur kórinn í messu í Arlöv. Það verður örugglega gaman. Annars fer að hylla undir lok kórastarfsins, held það séu bara tvær eða þrjár æfingar eftir og svo grill, ef ég man rétt. Hmm... þarf að redda mér almennilegri dagskrá á morgun.

Ég er farin að verða óróleg með meistaraverkefnið mitt. Mér finnst ég aldrei komast í að vinna við það. Sat alla síðustu viku yfir því að lagfæra greinina sem ég skrifaði hjá ÍSOR síðasta sumar áður en hún verður birt. Ætla að klára það verk á morgun, segja búið og bless og henda mér af fullum krafti í meistaraverkefnið á mánudaginn. Vonum að það gangi eftir. Ég er búin að setja sjálfri mér tímamörk, þ.e. ég ætla að koma í síðasta lagi heim um miðjan júní. Ef mér tekst ekki að klára verkefnið fyrir þann tíma, tjah, þá verður það bara að bíða þar til í ágúst. Á reyndar eftir að tala við prófessorinn minn um þetta plan, hún dembdi sér nefnilega í eyrnabólgu beint eftir páskafríið eyminginn, svo ég hef ekki hitt hana lengi. Annars treysti ég á það að hlutirnir reddist, a.m.k. fara þeir einhvern veginn...

Ég fann aftur lestrarhestinn í mér um páskana. Ég ætlaði satt best að segja bara að taka frí laugardag og svo páskadag, en endaði með því að taka annan dag páska líka í frí. Ég sló meira að segja persónulegt met í næturlestri, þ.e. ég las til 8 að morgni páskadags. Laglegt ekki satt? ;) Svo las ég líka á páskadag og hluta af öðrum í páskum. Ljúfa líf. Ég held ég hafi ekki misst mig svona í lestri síðan ég var í grunnskóla, fyrir utan í veikindum. Verst að svona lestrartarnir stangast á við meistaraverkefnisvinnuna. Lestrarhesturinn verður því (vonandi) tjóðraður að mestu þar til ég kem heim í mitt langþráða frí.

bálreið

Ég er ekki pirruð, ekki megapirruð, ekki reið, nei, ég er bálreið. Ég asnaðist sem sé til að velja ömurlega lélegan verkefnisleiðbeinanda í einum kúrsi sem ég er í. Málið er bara að ég komst heldur seint að því hversu vanhæfur hann Sergei er. Núna sit ég sem sé með reyk út um eyrun af reiði út í þennan hálfvita (afsakið orðbragðið). Ég átti að skila verkefni 6. mars. Það gekk ágætlega að skrifa það framan af en svo strandaði ég skömmu fyrir skil svo ég sendi Sergei póst með beiðni um smá aðstoð. Ekkert svar. Sendi ítrekun 4. mars. Ekkert svar. Það var mikið að gera svo fyrst ekkert svar barst, þá skilaði ég engu verkefni 6. mars. Sendi enn á ný póst 16. mars og núna á tvö netföng hjá Sergei. Fékk svar samdægurs um að hann myndi svara mér um kvöldið. Sá póstur kom aldrei. Nú eigum við að flytja fyrirlestur á morgun, 30. mars, upp úr verkefnunum svo ég sendi enn á ný beiðni um athugasemdir 27. mars. Fékk svar um að ég fengi svar um kvöldið. Loksins loksins kom svar með athugasemdum í gær, 28. mars. Nema hvað, Sergei svaraði ekki þeim spurningum sem ég hafði spurt og kemur bara með athugasemdir við einn undirkafla í verkefninu sem inniheldur nokkrar forsendur fyrir aðalefnið. Athugasemdirnar hans Sergei annaðhvort biðja um eitthvað sem þegar er í þessum undirkafla eða eitthvað sem ég sleppti viljandi því það kemur aðalefninu barsta ekkert við. Svo toppar hann allt saman með tali um áframhaldandi samstarf eftir að kúrsinn er búinn. ER EKKI Í LAGI???? (E.S. Fyrirlestrarnir áttu upphaflega að vera 18. mars en vegna þess að Sergei kann ekki að skipuleggja sig varð að fresta þeim til 30. mars.)

En áður en ég spring af vonsku, þá er best að snúa sér að öðru. Allt öðru. Sigurður kom sem sé í heimsókn 20.-25. mars sem var alger snilld, frábært og æðislegt :) Það er ekkert gaman að vera bara í netsambandi í tvo mánuði :P Verst er að það eru 2 mánuðir enn í að við losnum úr þessari fjarbúð, en urg, best að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði... Það er ekki eins og við séum ekki komin í æfingu í þessu eftir sumrin mín tvö í Potsdam. Bvðah! En hva, Pollýanna segir að það verði þá bara enn yndislegra þegar við komumst í sambúð á ný - og það er alveg rétt :)

Að vísu erum við svolítið úr fókus þarna (trén eru í fókus), með sólina í augun og svona, en hva...

Svo til að skemmta okkur í lokin, þá kemur hér ein Svía-staðreynd sem einhverra hluta vegna hefur enn ekki ratað hingað inn.

Svía-staðreynd dagsins - bréfabindi: Svíar, eins og svo margar þjóðir, trúa því að hjá þeim sé fyrirkomulagið á hlutunum það besta í heimi. Þeir hafa því enn ekki áttað sig á því að möppurnar sem þeir nota eru eitt stórt hönnunarklúður. Þeir gata blöðin heldur ekki eins og flestar (allar aðrar?) Evrópuþjóðir, en ég get reyndar fúslega viðurkennt að götunin hjá þeim er skynsamlegri en sú sem Íslendingar eiga að venjast (það eru alltaf fjögur göt og það eru 2 - 7 - 2 cm á milli gatanna). Hins vegar eru möppurnar alveg vonlausar. Þeim er varla hægt að lýsa í orðum, svo hérna eru myndir:

Opin mappa...

... galopin mappa

Sem sé þegar mappan er opin, þá eru blöðin svo kramin við kjölin að það er óþægilegt að fletta, illmögulegt að láta möppuna standa opna ófergða nema í miðjunni án þess að blöðin flettist til og ómögulegt að skrifa/glósa á blöðin í möppunni. Ef mappan er galopin þá er auðvitað ekki hægt að fletta í henni en það er mögulegt að skrifa/glósa á blöðin. Svo þegar maður ætlar að loka möppunni á ný þá getur það verið heilmikið púsluspil að koma pinnunum í blaðagötin á ný og í hvert sinn sem maður þarf að nota möppuna þarf að fara í gegnum sama púsluspilið. Þið skiljið hvað ég er að fara? Í venjulegum velhönnuðum möppum setur maður blöðin upp á pinnana og þarf ekkert að hugsa um það meir nema maður taki blöðin úr möppunni - ekki í hvert sinn sem maður opnar hana.

Venjuleg mappa!

Það er verulega freistandi að gera magnkaup á möppum í hvert sinn sem maður fer út fyrir landsteinana...

allt á fullu

Jæja já. Kominn tími á blogg. Langt blogg. Ég hef verið á svolitlu flandri undanfarið og haft alveg hreint helling að gera. Sjáum nú til eftir hverju ég man...

Kaffihús og kjaftagangur

Föstudagsskyndiboðin héldu áfram með smá hliðrun. Þ.e. fyrsta laugardaginn í febrúar fékk ég sms frá Drífu (sérdeilis hressri bekkjarsystur úr grunnskóla, sem er líka í námi í Lundi) um að Tinna (ein besta vinkona mín í grunnskóla) væri í heimsókn og að þær ætluðu á kaffihús eftir um klukkutíma, einn og hálfan - hvort ég væri með? Ekki spurning. Var að vísu akkúrat þarna búin að koma mér í stellingar til að hrista eitt stykki fyrirlestur fyrir ráðstefnu í Potsdam (sjá síðar) fram úr erminni, en hva, glærurnar máttu alveg bíða ;) Mér tókst að finna stelpurnar innst í hinu ógnarlanga Ariman kaffihúsi þar sem þær sátu ásamt kærustu Drífu frá Belgíu (sem ég man ekki hvað heitir því ég er núorðið gersamlega vonlaus með nöfn á fólki sem ég hitti bara einu sinni - einhver sem veit nafnið?). Úr varð sérlega skondin og skemmtileg stund þar sem við skiptumst á helstu fréttum (ég held ég hafi ekki rabbað almennilega við Tinnu og Drífu síðan í gaggó, eh?!), fórum í keppnina "hver hefur kysst flesta?" þar sem ég skíttapaði (sá eini sanni dugir skammt í slíkum samanburði), nýttum spilastokk sem Drífa lumaði á til að rifja upp gaggóspilið mikla 'forseta' (hvað annað? ;) ) og kjöftuðum um heima og geima, en sem minnst um kreppu. Það er virkilega gaman finnst mér að hitta núna þá sem ég var með í grunnskóla og gaggó. Ég hef haldið sama sem engu sambandi við flest þeirra, því ég var á svo gersamlega annarri bylgjulengd en þau í gaggó. Það gerir það ennþá skemmtilegra að hitta þau núna því ég sé svo mikinn mun á þeim frá því, eh, 2000 (gavöð, á síðust öld!) og á móti finn ég náttúrlega hvað ég er allt önnur en þá. Þar fyrir utan eru "krakkarnir" upp til hópa sérlega skemmtilegt fólk. Mikið stuð :) Vonandi að ég nái 10 ára endurfundunum á næsta ári, ég missti af þeim síðustu út af sumarvinnunni...

Gautaborg

Nú jæja, svo var það bara vinna vinna vinna vinna... allt til fimmtudagsins 19. febrúar þegar 12 manna hópur hélt frá Lundi til Gautaborgar til að gera (þ.e. horfa á) verklega tilraun í skammtaupplýsingatækni (quantum information, QI). Fimmtudagurinn fór eingöngu í ferðalög, fyrirlestur um tilraunina og að fara út að borða með QI-fólkinu í  Chalmers. Ég náði þó að hitta Jóa í hádeginu og skófla niður hádegisverði með honum. Á föstudeginum fórum við í skoðunarferð kringum hreinherbergið í Chalmers (hreinherbergið í HÍ er eins og kústaskápur í samanburði...), skoðuðum tæki og tól og horfðum á sýnitilraunina sem dró okkur til Gautaborgar.

Ég var laus upp úr klukkan eitt og hafði þá allan heimsins tíma til að draga Jóa frá skrifstofunni og öllum lestarpælingum (meistaraverkefnið hans snýst um eyðingu út frá samskeytum lestarteina). Eftir að ég var búin að losa mig við bakpokann upp í íbúðina hans skelltum við okkur niður í bæ. Jói í leit að langermabol og nýrri íþróttatösku og ég í leit að púðursykri (sjá síðar) og myndavélartösku. Okkur tókst að finna þetta allt saman, húrra fyrir okkur! ;) Við fórum á pítsu/kebabstað um kvöldið með Palla þar sem Palli og Jói fengu sér stærsta kebab sem ég hef séð. Palli gat ekki klárað sitt, sem segir held ég allt um stærðina á rúllunni. Skömmu fyrir níu byrjaði svo fólk að tínast inn í íbúðina hans Jóa í það sem varð sérdeilis skemmtilegt Íslendingapartý. Það er sem sé hellingur af fólki sem ég þekki eða kannast við í Gautaborg að læra m.a. verkfræði og stærðfræði. Þvílíkt gaman að hitta liðið aftur :) Við vorum um 20 í ponsulitlu stúdíóíbúðinni hans Jóa þegar mest var. Þröngt mega sáttir sitja ;) Þarna var tónlistin hæfilega hátt stillt, ólíkt því sem gerist í sænskum partýum, og kjaftagangurinn þvílíkur. Fatta Svíar ekki að þetta er langskemmtilegasta fyrirkomulagið - eða hafa þeir kannski ekkert að tala um? Maður spyr sig... Aumingja Jói var dauðþreyttur eftir að hafa vaknað snemma til að mæla lestarteina fyrir hádegi í 10 gráðu frosti og sat í lok partýsins um kl hálf tvö með fjórum stærðfræðingum að kjafta um m.a. mál- og tegurfræði og líkindafræði. Úbbs... ;)

Daginn eftir kíktum við Jói aðeins í bæinn með Sveinbirni (sem hafði lánað mér dýnu til að lúra á, takk!) og hittum svo Ragga og Elínu á ljósmyndunarsölusýningu um tvöleytið. Þar skoðuðum við ógrynni af myndavélum, myndavélatöskum, ljósmyndum, linsum og ég veit ekki hvað og hvað þar til lappirnar voru við það að detta af okkur fimmmenningunum. Fjúff! En gaman var það :) Eftir þau átök var málið að sporðrenna einum hammara á mann. Að því loknu var kominn tími fyrir mig að bruna í lestina til Lundar sem hafðist allt á tilsettum tíma, úje.

Potsdam og púðursykur

Ég hafði þá einn dag til að kasta ferðamæðinni, því eldsnemma á mánudagsmorgni var ferðinni heitið á tveggja daga jarðeðlisfræðiráðstefnu í Potsdam, þ.e. lokaráðstefnu um I-GET samvinnuverkefni fjölmargra stofnana og fyrirtækja tengdum jarðhitarannsóknum. Sumarvinnuverkefnið mitt síðustu þrjú sumurin er sem sé hluti af I-GET, svo ég átti næst síðasta erindið á ráðstefnunni. Kishor, Indverjinn sem leigir hérna í sömu íbúð og ég (sko mig, búin að ná nafninu hans ;) ), flaug fyrir tilviljun með sömu vél og ég til Berlínar. Við vorum því auðvitað samferða til Kastrup, en jiminn eini hvað ég hefði verið til í að vera laus við það. Hver er með munnræpu klukkan sex að mánudagsmorgni??? Þegar ég þarf að vakna um fimm til að mæta í flug, þá vil ég helst bara horfa út um gluggann á lestinni og þegja, jafnvel fá mér kríu. En nei, Kishor var í banastuði svo ég neyddist til að vera með eyrun sperrt allan tímann til að skilja enskuna hans og koma með "yes", "no", "interesting" og "wow, great!" á færibandi því hann fattaði alls ekki að ég vildi rólegheit. Mikið var ég glöð að losna við hann í hendur vinnufélaga hans á Kastrup! Fjúff.

I-GET ráðstefnan var svo alger snilld. Heilmikið af áhugaverðum erindum sem ég skildi heilmikið af (ólíkt erindunum á ráðstefnunni í Þrándheimi, dúddúrú...) og svo var auðvitað algert æði að hitta allt fólkið í GFZ aftur (þar sem ég vann sumurin 2006 og 2007 í 6 vikur í senn). Þar fyrir utan gekk erindið mitt vel og við fengum talsverð viðbrögð jafnvel þótt við hefðum átt tvö síðustu erindin á ráðstefnunni (Harald GFZ-vinnufélagi minn átti síðasta erindið). Frábært :)

Nú kem ég að púðursykrinum. Bjarnheiður systir er algert yndi, eins og allir vita. Hún kynntist henni Anne í Freiberg og þær eru prýðisgóðar vinkonur. Anne er núna að vinna lokaverkefnið sitt hjá GFZ í Potsdam. Anne þykir púðursykur mjög góður, en hann fæst ekki í Potsdam eða Berlín (eða a.m.k. hefur hann ekki fundist þar). Því þótti Bjarnheiði alveg tilvalið að ég myndi færa Anne púðursykur til Potsdam fyrst ég var á leið þangað. Fullkomið plan ;) Anne var reyndar á námskeiði í Berlín alla síðustu viku en ætlaði að ná af mér í lok umræðna á mánudagskvöldinu. Það hafðist ekki, því ég gleymdi að svipast um eftir Anne og hún var svolítið sein. En hún hitti hina ofurindælu Angelu sem gaf mér eitt sinn kakóbolla (sjá neðst hérna) og Angela bauð Anne barasta að vera með í kvöldverðarboði ráðstefnunnar. Þar hitti ég því Anne og sat og kjaftaði við hana og Harald allt kvöldið sem gerði það að verkum að kvöldið gat ekki klikkað.

Heima á ný

Anne gaf mér baðolíukúlur fyrir að færa sér púðursykurinn. Það var algert skot úr í loftið hjá henni sem hitti beint í mark, því ég hef loksins baðkar á heimilinu í fyrsta skipti í mörg ár. Ég elska að komast í sjóðandiheitt, langt bað með svona baðolíukúlum :) Skellti mér í svoleiðis á þriðjudagskvöldið eftir langan dag og slakaði vel á. Afslöppunin krafðist þess reyndar að ég skrúbbaði baðkarið með lítið þynntu ajax-i áður en ég fyllti það af vatni, en bara betra að reyna aðeins á vöðvana fyrir slökun ;)

brrr...

Ég leit út um gluggann í morgun og hugsaði: "Prýðilegt, frost úti, engin agaleg hálka, ég get hjólað upp í skóla án vandræða." Nokkru síðar gekk ég út í ullargammosíum og þykkum hlaupabuxum, ullarbol og flíspeysu og hugsaði: "Brr... það hlýtur að vera um 5 gráðu frost." Eftir að hafa dröslað hjólinu upp úr hjólakjallaranum og fest töskuna tryggilega á ótrygga bögglaberann minn (vantar eina skrúfu) hjólaði ég af stað. "Sjett, skyldi vera minna en 5 gráðu frost?" var hugsunin þá. Mig kól nú ekkert á leiðinni hingað upp eftir, en kroppmiðstöðin var á fullu allan tímann og fingurnir hálffreðnir þrátt fyirr tvöfalda vettlinga. Það var um 10 gráðu frost um þetta leyti skv. vefsíðu sænsku veðurstofunnar. Guði sé lof að það var logn...

smá grín

... svona fyrst ég er þetta ódugleg að blogga.

bændablaðið

Ég vissi að ég hefði gleymt einhverju í gær. Greinilega svona hógvær (ekkert gleymin, sei sei nei... ;) ) því ég ætlaði að monta mig ofurlítið. Í síðasta tölublaði Bændablaðsins á Hugi frændi forsíðumyndina, Kristín mamma hans skrifar grein sem birtist á síðu 18 og svo er viðtal við Fríðu á Stað um reykskemmuna þeirra á bls 11. Þar fyrir utan sýnist mér vera ágætlega uppsett í blaðinu hvers vegna innganga í ESB er slæm fyrir íslenska bændur. Ég þarf greinilega að vera duglegri við að lesa Bændablaðið :)

skyndimatarboð

Haha, haldið þið að leikurinn frá því á föstudaginn fyrir viku hafi ekki barasta endurtekið sig í gær :) Sem sé, klukkan rúmlega fimm í gærkvöldi hringdi hún Guðrún og spurði hvort ég væri til í að snæða hjartarsteik klukkan sjö. Ekki spurning! Það hafði einhver snilldarafgreiðslukona ekki tekið í mál annað en að Jonas maðurinn hennar keypti kíló af hreinu kjöti handa fjórum fullorðnum (Gummi Hreiðars og Kata eru í heimsókn hjá þeim núna yfir helgina). Taddaramm, sú er góð í sölunni ;) Guðrún fékk nett áfall þegar risakjötbitinn barst í hús, mundi eftir frásögn minni af lambalærinu og hafði samband. Alger snilld. Þvílík lúxusmáltíð og félagsskapurinn ekki verri :) Nú er bara spurning, hver býður sig fram til að bjóða mér í skyndi í mat næsta föstudag? ;D

Svía-staðreynd dagsins - dyr: Á Íslandi opnast allar útidyr þannig að hurðin gengur inn, enda væri annað ómögulegt í þau skipti sem snjóar allhressilega. Hér í Svíþjóð er þessu öfugt farið. Eða a.m.k. svona yfirleitt. Afleiðingin er sú að ég stranda ansi oft í nokkrar sekúndur við lokaðar sænskar dyr með tilheyrandi pirringi, því það eru jú ekki allar sænskar dyr sem opnast út, svo það er ekki einu sinni hægt að koma sér upp sænskri hurðarútínu. Ég hef lengi pælt í hvers vegna í fjáranum sænskar hurðir eru svona öfugsnúnar. Skýringuna fékk ég hjá Hjalta og Silju fyrir viku síðan: Ef húsið brennur, þá er verra að þurfa að draga hurðina að sér, auðveldara að brjóta hana upp í flóttastefnuna. Tat var ok. Hins vegar þegar kemur að nær öllum öðrum praktískum hlutum þá er þetta meingallað kerfi. T.d. er gersamlega óþolandi að dröslast með hjólið niður í hjólakjallarann hérna, þar sem tröppurnar liggja alveg niður að hurðinni og pallurinn fyirr framan hurðina (sem opnast út) er ekki mikið meira en fermetri að stærð, sem þýðir að maður þarf að halda hjólinu föstu í hallanum (mikill halli) meðan maður treður lyklinum í skráargatið og opnar hurðina. Hva, smá fimleikaæfingar á hverjum degi... Sjáum til hversu langan tíma það tekur mig að venjast þessu. Enn sem komið er hugsa ég alla vega "Bvðaaahh...!#$" þegar ég kem að "öfugum" hurðum og "Aaahhh... :)" í þau fáu skipti sem ég hitti fyrir "rétta" hurð.

lúxusíbúð

Ég minntist eitthvað á að lýsa "höllinni" sem ég leigi herbergi í. Sömm sé, þetta er lítið herbergi, um 12 fermetrar að stærð, í 3ja herbergja íbúð (þ.e. 3 herbergi og eldhús). Konan sem leigir mér herbergið, Birgitte, býr í stærsta herberginu (þó undir 20 m2) og svo býr indæll Indverji í því þriðja, sem er álíka stórt og mitt herbergi. Baðherbergin eru tvö. Annað er einkaklósett Birgitte og hitt samnýtum við Indverjinn (veit ekki alveg hvað hann heitir), nema hvað við notum öll þrjú baðkarið/sturtuna sem þar er. Milli allra þessara herbergja, þ.e. herbergis Birgitte, herbergis Indverjans, baðherbergisins, einkaklósettsins, eldhússins og herbergisins míns er þröngur L-laga gangur (forstofa innifalin í honum).

Jæja, þá er komin svolítil yfirsýn yfir íbúðina. Þá er að byrja á skondnu atriðunum við hana. Íbúðin er í stuttu málli sagt úr sér gengin. Síðan ég flutti hingað hef ég myndað mér þá skoðun að Birgitte sé sérlega indæl manneskja en eigi við "sjúkdóminn" framtaksleysis magnum að stríða. Hún hefur búið hérna lengi. Leigði íbúðina framan af, en keypti hana fyrir 1-2 árum. Þegar maður leigir íbúð, þá gerir maður athugasemdir ef eitthvað þarf að laga eða endurnýja sökum elli, sérstaklega þegar maður býr þar ekki bara tímabundið. Það virðist Birgitte hafa gert í aaaafar takmörkuðum mæli. Eftir að hún eignaðist íbúðina sjálf hugsa ég að enn ólíklegra sé að nokkuð gerist, því nú þarf hún jú að redda hlutunum sjálf.

Tökum dæmi. Eldavélin hérna er prýðilegur gripur með víðum ofni. Hins vegar er hún eins og flest gömul rafmagnstæki komin með eigin sál og því þarf að læra nokkur trikk. Það þarf sem sé borðhníf eða eitthvað álíka til að tjónka við barnalæsinguna á ofninum svo hann opnist. Sömuleiðis ef maður vill stilla hitann á ofninum eitthvað hærra en 50°C, þá snýr maður ekki takkanum. Nei, maður tekur takkann af, opnar skúffu, nær í litla töng og notar hana til að snúa járntittinum sem eftir stendur þegar takkinn er kominn af. Svo þarf að máta við takkann hversu hátt hitinn er kominn. Þetta er vegna þess að grópin í takkanum fyrir járntittinn er lúin og gefur eftir þegar maður vill hækka hitann. Stuð. Ætla að athuga hvort ekki sé hægt að fá annan takka, því ég treysti Birgitte til að finnast það of erfitt.

Fleiri dæmi? Jú jú, baðkarið er þannig að ef maður færir þungann á öðrum fæti frá hæl og fram í táberg þá rymur það og stynur með miklum málmhljóðum. Þið getið ímyndað ykkur sinfóníuna sem hljómar þegar maður tekur stígur í það eða upp úr því. Þetta er sem sé svona baðkar sem er venjulega með flísalögðum kanti meðfram a.m.k. þrem hliðum. En nei, það stendur eitt og óstutt á gólfinu. Anginn litli. Við hérna, öll þrjú, notum sturtuna en látum alla jafna ekki renna í bað. Samt er enginn sturtuhaldari, bara hausinn. Jei.

Aðeins fleiri dæmi? Endilega. Íbúðin er veggfóðruð með einhverju mjög einföldu pappírsveggfóðri. Frammi á gangi má sjá þess greinileg merki að hér hafi einhvern tíma búið köttur, því viðkomandi hefur notað tvo "veggrenninga" milli herbergja sem klórustaur. Þar af leiðandi er veggfóðrið þar rifið og tætt og eiginlega næstum horfið frá gólfi og upp í um 80 cm hæð. Eitthvað segir mér að þetta sé búið að vera svona lengi...

Það má alveg halda áfram að lýsa eldhúsinnréttingunni (eldri en 60 ára, ekki spurning), baðskápnum, hillunum fyrir utan herbergisdyrnar hjá mér (sem þrengja þær talsvert því þær eru fullar af vínylplötum á báða bóga) o.s.frv. Læt hér samt staðar numið. Og þó, gleymdi að minnast á hve illa einangruð þessi blokk er, bæði hvað hljóð og varma varðar. Herbergið mitt er við hliðina á eldhúsinu og ef einhver er þar að bardúsa eitthvað, þá hljómar það eins og ég búi í eldhúsinu (sem betur fer nota þau Birgitte og Indverjinn eldhúsið mjög takmarkað snemma á morgnana og seint á kvöldin...). Þegar farið er í sturtu, en baðherbergið er næstum í hinu horni íbúðarinnar, þá heyri ég það mjög vel. Bæði vatnsniðinn og svo auðvitað sönginn í baðkarinu. Gleðitónlist ;) Loks, fyrir utan að veggirnir virðast halda varmanum illa inni í húsinu, þá hefur einhver snillingur verið að spara þéttilistann við að þétta gluggana svo það blæs alltaf ferskt, en kalt, loft inn um eitt hornið á glugganum hjá mér. Það kemur sér reyndar vel, því þá hef ég alltaf sæmilega gott loft á nóttunni (það er ekki hægt að hafa gluggann opinn á nóttunni því ég er á jarðhæð og það er engin læsing á glugganum). Lán í óláni.

Samantekt: Ef við Sigurður keyptum þessa íbúð, þá myndi hann byrja á því að rífa allt út úr henni, veggfóðrið og gólfdúkinn auðvitað með, og gera hana svo upp. Basta. Samt finnst mér voðalega notalegt að búa hérna. Myndi helst vilja fá öflugri matvörubúð í nágrennið...

Smelli inn myndum af herberginu við tækifæri. Þarf bara að ná þeim úr myndavélinni, en klukkan er því miður orðin of margt fyrir svoleiðis bras. Yfir-og-út.

kökur, lambalæri og semlan

Í gær var föstudagur og þar af leiðandi var kaka í boði klukkan þrjú á hæðinni minni í K-byggingu eðlisfræðihúss LU. Þetta er svo vinsæll atburður að það dugði ekkert minna en þrjár kökur. Namm! Um fimm var ég svo boðuð í skyndi í hjálparstörf klukkan sjö um kvöldið - Silju og Hjalta bráðvantaði aðstoð við að kjammsa á bláberjalegnu lambalæri sem móðir Silju hafði kippt með sér til Svíþjóðar. Hehe, til var ég! :) Svo var svo gaman að sitja hjá þeim og rabba að ég steingleymdi tímanum og meira að segja því að ég var suddalega þreytt. Ég hér um bil datt ofan í rúmið þegar ég kom heim.

Í dag fór ég um tvöleytið úr skólanum niður eftir til Bergþóru þar sem ég fékk að skilja eftir tölvubakpokann, en við röltum svo áfram í bakaríið Ramklints. Þar beið okkar hún Guðrún Rútsdóttir (sem einhver ykkar gætuð tengt við básúnuleik). Við fengum okkur allar þrjár 'semlu', þ.e. sænska bolludagsbollu (gerdeigsbolla með marsipani og þeyttum rjóma). Ha? Bíddu bíddu, það er ekkert kominn bolludagur! Nei, ég veit, en Svíar eru svo agalega hrifnir af semlunni sinni að þær eru á boðstólum frá áramótum og fram yfir bolludag. Mér finnst þær líka sérlega góðar, svo ég skil þá vel að vilja lengja bollutímabilið. Frá áramótum er nú samt kannski einum of... en jæja, þeir eru stundum einum of blessaðir Svíarnir, bara á öðrum sviðum en við Íslendingar ;) En minnst á Svía:

Svía-staðreynd dagsins - fatnaður: Eftirfarandi skrifaði ég í pósti til Bjarnheiðar systur 13. janúar síðastliðinn: "Við vorum samferða einum svona 17-18 ára strákling í strætó í morgun í páskagulum þröngum buxum, með aflitað hár í allar áttir og helling af augnmálningu. Ýkt töff! Í gær var Sigurður samferða öðrum þannig, nema hvað hann var í neongulum þröngum buxum með tösku úr gulu leðri og með megakúl risastór heyrnatól á höfðinu. Mér heyrðist hann hafa vinninginn í töffheitum. Ætli það sé til félag 17-20 ára stráka í gulum þröngum buxum í Lundi? (Þú sérð að ástandið er verulega slæmt, því Sigurður tekur alla jafna ekkert eftir útliti fólks í kringum sig! Við þurfum að fara að senda út neyðarkall eftir Heiðari snyrti, gavöð...)". Jebb, ástandið er slæmt. Síðan þetta var hef ég rekist á þriðja Svíann í gulum buxum en hann var rúmlega tvítugur. Þetta hlýtur því að vera félagsskapur 17-25 ára stráka. Ég er að spá í að finna mér einhver skemmtileg verðlaun til að veita sjálfri mér þegar ég hef náð upp í 10 sænska stráka í þröngum gulum buxum. Miðað við síðustu tvær vikur ætti ekki að líða á löngu þar til ég get veitt mér þau ;)

þreytt

Jæja, þetta hefur verið langt og mikið bloggfrí hjá mér. Best að grípa upp þráðinn þar sem frá var horfið.

Jólin liðu ljúf og góð í faðmi fjölskyldunnar. Að kvöldi annars í jólum flugum við Sigurður norður til Akureyrar þar sem við mættum Hörpu systur hans og skiptumst á bíllyklum við hana - hún fékk lykilinn að eigin bíl hjá okkur en Sigurður tók við lyklum að bíl foreldranna af Hörpu. Hún tók vélina til baka til Reykjavíkur, Sigurður skutlaði mér upp í Grundargerði til afa og ömmu og ók svo áfram austur í Öxarfjörð.

Það var gott að komast í rólegheitin hjá afa og ömmu. Verst að ég var með eitthvert kvefslen og slappleika síðustu 1-2 dagana, en hvað um það, ég smitaði hvorki afa né ömmu, náði að spila við þau manna, missti ekki matarlystina og gat því borðað á mig gat af matnum hennar ömmu, hitti Boggu og Boga (hrikalega langt síðan ég sá þau síðast!), naut þess að sitja og rabba við fjölskylduna í Ásabyggð o.s.frv. Ég tók svo rútuna til Ærlækjar 30. desember, var skutlað heim í hlað meira að segja :) Þar tók við meiri afslöppun og át, smá fjárhúsastúss, pínkulitlir hvolpar (voru eiginlega enn of litlir til að vera með eitthvert fjör, en þeim mun meiri krútt ;) ), heitapottslega, gítarplokk (Sylvía er í fullum gangi með að pikka upp hvert lagið á fætur öðru), flugeldar, nýtt ár, göngutúrar. Einfaldlega ofurnotalegir dagar hjá tengdó.

Við brunuðum suður (þ.e. "brunuðum", færðin bauð ekki upp á mikinn hraða) á gamla góða hvíta Legacy 3. janúar, beint í matarboð hjá Gullu og Óla Hauki. Þ.e.a.s. ég, Bjarnheiður, pabbi og mamma fórum þangað, en Sigurður var hálfslappur enn á ný og ákvað að taka því rólega heima. Spes kvef. Daginn eftir efndum við Bjarnheiður jólagjöf okkar til Matthíasar og Bjarka, þ.e. vörðum heilum degi með þeim. Við kíktum á stóra Íslands-líkanið í ráðhúsinu (að vísu bara inn um gluggann - þar opnaði ekki fyrr en kl 12! :P), röltum í kolaportið fyrir pabba á leiðinni upp í Þjóðmenningarhúsið til að sjá sýningu um Surtsey. Sú sýning gerði töluverða lukkur hjá strákunum, sem var reglulega gaman. Við fórum svo heim á Laugarnesveg í hádegismat og spiluðum Cluedo, skelltum okkur í diskókeilu í Öskjuhlíðinni og stunduðum m.a. pictionary af miklum móð fram undir kvöldmat þegar Baldur og Birte komu. Pabbi klikkaði ekki í matargerðinni frekar en fyrri daginn. Svo lauk góðum degi. Ég var reyndar svo þreytt að ég held ég hafi sofnað um átta eða níu og sofið til að verða ellefu. Úbbs! Uppsöfnuð þreyta eftir aksturinn og slakan svefn.

Eftir heilmikið snatt í Reykjavík, flugum við Sigurður aftur út til Lundar á sérlega ókristilegum tíma að morgni þrettándans. Við tóku síðustu skref flutninganna milli Spörtu og Sunnanväg og svo var maraþonpróflestur og vinnufundur að auki hjá mér (en ég fór bara í eitt próf en ekki tvö eins og Sigurður og þurfti ekki að halda neinn fyrirlestur). Einhvern veginn flaug tíminn út í buskann og allt í einu var kominn brottfarardagur hjá Sigurði, 19. janúar. *Væææl...* Með einstökum hæfileikum mínum tókst mér reyndar að kaupa mér um korter aukalega með honum, en ég sem sé slapp ekki út úr lestinni sem hann tók frá Lundi (hjálpaði til við að bera inn farangurinn, heilt hjól er enginn smáfarangur...) áður en dyrnar lokuðust og sat því föst þar (miðalaus) þangað til í Málmey. Dúbbídú...

Síðan hef ég reynt að vinna eins og brjálæðingur. Það gengur ágætlega, en á morgun ætla ég að útrétta aðeins eftir venjulegan vinnutíma og mun því borða kvöldmatinn heima, svona til tilbreytingar (hef haft með mér afganga til að hita upp síðustu tvo daga). Svo er planið að halda áfram þessari vinnuhörku með einum frídegi í viku, eða svona þar til kroppurinn (aðallega heilinn) vælir um of yfir meðferðinni, þá endurskoða ég skipulagið. Ætlunin er sem sé að koma meistaraverkefninu frá sem fyrst með þessari árlegu ógurlega girnilegu gulrót: sauðburður í lok maí! Í ár bætist við ein öllu meiri, þ.e. Sigurður Ægir Jónsson. Það sem setur strik í reikninginn er að ég er ennþá í einum áfanga sem er langt í frá búinn (verkefni, fyrirlestur, tvær verklegar æfingar með tilheyrandi skýrslum, skiladæmi) en á að klárast fyrir lok mars. Þetta er aðalástæðan fyrir brjálæðisplaninu. Ég skal samt lofa að slaka á áður en geðheilsan er horfin og sömuleiðis ætla ég að borða eins og fíll svo ég hrynji nú ekki í sundur (í alvöru, ég ætti að láta tékka hvort ég sé með orma eins og tengdafjölskyldan benti á að þau væru löngu búin að gera ef ég væri búfé... ;) ).

En nú er ég ógurlega þreytt og ætla í bólið. Ætli ég bloggi ekki næst um þessa kostulegu íbúð sem ég leigi herbergi í og sömuleiðis lauma að einni Svía-staðreynd. Þær eru ekkert búnar þótt ég hafi tekið mér frí ;) Þið minnið mig á ef ég virðist ætla að gleyma þessu...