útilega

Við Sigurður drifum loks í því að vígja nýja tjaldið okkar (og svefnpokana og dýnurnar) um síðustu helgi. Við prófuðum að vísu að tjalda því í garðinum hjá afa og ömmu í Sigtúni í síðustu viku, en það telst auðvitað ekki með - það þarf að sofa í tjaldinu til að það teljist vígt. Svo skemmtilega vildi til að foreldrar hans Sigurðar luku heyskap á miðvikudaginn og ákváðu þá að leggja af stað með fellihýsið á fimmtudeginum. Við hittum þau fyrir algera tilviljun (*hóst*) á Selfossi núna á föstudaginn (tókum frí úr vinnunni þann dag til að framlengja helgina) og vorum með þeim um helgina í Þjórsárdal og víðar á Suðurlandi.

Mikið er annars tjaldstæðið gott þarna í Sandártungu! Þar eru stærri flatir fyrir hópana en líka lítil rjóður út um allt í kjarrinu/skóginum svo það er hægt að vera ágætlega út af fyrir sig. Það var heilt ættarmót (að vísu í smærra lagi) þarna á einni flötinni í grennd við okkur en við urðum varla vör við það þarna á milli trjánna. Heyrðum rétt óminn af leikgleðinni, kvöldsöngnum og barna(frekju/gleði)hrópunum. Klósettin voru líka snyrtileg og ágætar gönguleiðir út frá tjaldstæðinu. Ef maður þarf að skola af sér, þarf svo bara að renna innar í dalinn í Reykholt og svamla þar um í risastórum heitapotti.

Við ráfuðum aðeins um svæðið, litum á Þjóðveldisbæinn og Stöng og í heimsókn til fyrrum verknema á Ærlæk, busluðum í Reykholtslaug, grilluðum og átum heil ósköp, spiluðum félagsvist og Svarta-Pétur, kjöftuðum og slöppuðum af, renndum í Skálholt (þar sem ég hitti Áslaugu mömmu Dafnýjar æskuvinkonu og Þorgerði Eddu og Hildigunni Önnu systur Dafnýjar - alltaf gaman hvað Ísland er lítið ;) ) og heilsuðum loks upp á Halldóru systur Guðnýjar mömmu Sigurðar og fjölskyldu hennar sem voru í sumarbústað í Úthlíð.

Þrátt fyrir fremur takmarkaðan helgarsvefn stóðst ég svo ekki mátið og kláraði að lesa síðustu Harry Potter bókina um kvöldið. Augun lokuðust því ekki fyrr en um korter yfir eitt. Ég var heldur þreytt í gær. Dúddúrú...

klukk klúnk klank... bomm!

Júbbs, þessi netleikur gengur eins og eldur í sinu. 8 lítt þekktar staðreyndir um mig segirðu, Ásta? Látum okkur nú sjá...

1. Eftir skóla í 1. og 2. bekk gekk ég spottakorn í Sigtúnið til afa og ömmu. Amma vann þá enn á lager í Hagkaupum til hádegis en afi var hættur að vinna. Ég fór því oft með afa að ná í ömmu í vinnuna og oftar en ekki flaut steiktur fiskur með úr Hagkaupum ásamt hrásalati. Namm. Svo var þarna kötturinn Dropi sem kunni umferðareglurnar (Drífa frænka sem bjó í kjallaranum átti hann), hestatúnið handan götunnar sem geymdi hesta innan riðgaðrar gaddavírsgirðingar en þeim mátti gefa brauð, hellingur af reninngum og vatns-, vax- og trélitum til að búa til ódauðleg (*hóst*) listaverk úr og síðast en ekki síst spilastokkur og afi sem alltaf var til í að spila borðvist og ólsen-ólsen (og manna og lander með Grýtu-eldspýtum þegar nógu margir voru með).
2. Ég safnaði límmiðum sem krakki ásamt Bjarnheiði systur og Drífu frænku. Mér þóttu flauelslímiðarnir (þessir loðnu) skemmtilegastir.
3. Í öllu því ógrynni leikja, happdrætta og bingóa sem ég hef tekið þátt í um ævina, þá hef ég eiginlega aldrei unnið. Hins vegar hefur mér einu sinni tekist að næla mér í bókastyrk frá SPV og undanfarið unnið mér inn bíó- eða leikhúsmiða í miklum meirihluta þeirra skipta sem ég hef tekið þátt í netleik netklúbbs Námunnar eða Námsmanna (gerir a.m.k. 5x2 bíómiða og 1x2 leikhúsmiða). Var ég að safna alla æskuna fyrir þessari leikjaheppni nú?
4. Frá því að ég uppgötvaði að ég hefði eigin vilja og þar til ég varð sjö eða átta ára (pabbi og mamma verða að gefa upp nákvæman aldur) átti ég það til að detta í gríðarleg frekjuköst. Stóð gersamlega á orginu. Sérstaklega þegar mér þóknaðist engan veginn að fara að sofa. Ég tapaði mér víst svo gersamlega (ekkert hálfkák hér!) að foreldrarnir fóru með mig í viðtal á BUGL. Þar var þeim tjáð í rólegheitunum að þetta myndi brá af telpukorninu. Sem og gerðist ;)
5. M.a. út af þessu tókst Bjarnheiði systur prýðilega að sannfæra mig um að ég væri alger frekjudós. Þessu trúði ég þar til ég var tólf eða þrettán, en þá ljóstraði hún Drífa frænka því upp að það hefði nú verið öfugt - Bjarnheiður hefði alla tíð stjórnað þeirra leikjum eins og herforingi! (Drífa er sko fjórum árum eldri en Bjarnheiður...)
6. Upp frá þessu stóð ég heldur fastar á mínu við "yfirgang" systurinnar, sem ásamt ágætum skammti af geðvonsku unglingaveikinnar var örugglega ekki neitt alltof skemmtilegt fyrir foreldra okkar.
7. Það skal tekið fram að við systur erum mjög góðar vinkonur sem styrkja sambandið með hæfilegu hvæsi af og til ;)
8. Ég var alltaf fremur stuttklippt sem krakki. Hins vegar ætlaði ég þegar ég yrði gömul og gráhærð að vera með sítt þunnt hár sem ég fléttaði í tvær fléttur og vefði um höfuðið eins og peysufatakonurnar. Sjáum til hvort það rætist.

Nú, svo klukka ég náttúrlega Bjarnheiði systur (sem byrjaði að blogga þegar ég klukkaði hana fyrir laaaangalöngu í einhverjum öðrum bloggklukkleik), mágkonur mínar tvær, þær Sylvíu Dröfn og Birte, og loks Huldu Soffíu (já, ég vil fara að sjá blogg!!! ;) ).

komin heim fyrir viku...

... og er þá ekki kominn tími til að láta heyra af sér? Hugsa það.

Hóf kapphlaup við nóttina að kvöldi þriðjudagsins 10. júlí og rústaði henni. Við náðum meira að segja í skottið á sólinni sem skein sterkt í augun uppi í háloftunum en heldur mildar þegar við vorum lent, tæpum hálftíma fyrir miðnætti. Fékk hjartanlegar móttökur frá langþráðum Sigurði sem beið mín fyrir utan tollinn. Komum í bæinn um eittleytið og gæddum okkur á brauði frá mér (afgangs nesti) og súkkulaðiköku og ís. Kjamms-mjamms-mjúmms. Sváfum fram eftir í samræmi við langa vöku og mættum í vinnu daginn eftir, eiginlega rétt mátulega fyrir hádegismatinn ;) Síðan þá hafa dagarnir liðið við símtöl og heimsóknir til ættingja og vina, dagsferð með hinni þýsku Friederike Koch (83 ára, hörkukerling ;) ) til Borgarness og Reykholts, töskutæmingu, verslunarferð, gönguferð upp á Esju, kökuát (pabbi átti afmæli í fyrradag) og grill. Algert sældarlíf sem sé.

Það er gott að vera komin heim.

skeyti

Ég gefst upp. Blogg kemst barasta ekki fyrir í þéttpakkaðri síðustu-daga-dagsskrá! Svo hér fáið þið markverða atburði síðustu daga í símskeytastíl:

Dásamlegt grill með Reiner vinnufélaga, konunni hans, fjölskyldu og vinum laugardag fyrir viku. Til Berlínar að hitta Kristínu, Huga, Lóu og Unu og Önju, Anze og Mika vini þeirra fyrri part sunnudags, með gómsætum morgdegismat í garðinum Friedrichshain og labbitúr. Fór á flautu/orgel barokktónleika hér í Potsdam klukkan fjögur. Bergsýnið mitt hegðar sér vel í mælingunum og vekur um leið upp skemmtilegar spurningar. Fór á sinfóníutónleika á fimmtudagskvöldið (klukkan hálf átta, bara alveg eins og á Íslandi ;) ). Orient&Occident eftir Arvo Pärt og 9. sinfónía Beethovens (Óðurinn til gleðinnar). Mjög góðir tónleikar. Fór í megaverslunarferð til Berlínar og hér í Potsdam í gær. Keypti góða gönguskó, tjaldbotnsdúk, göngusokka, buff-hárklút, buxur í H&M, 55+10 lítra bakpoka og regnkápu fyrir hann. Ansi stolt af góðu dagsverki. Hitti Friðrik Hauk frænda og Angeliku konuna hans núna á eftir og túristast með þeim hér í Potsdam. Við fáum eina sólskinsdaginn í langan tíma til þess; það rigndi síðustu daga og mun rigna næstu daga. Ég gleymdi örugglega að segja frá einhverju.

Ég kem heim eftir rúmlega tvo og hálfan sólarhring [hér sé broskall sem dansar trylltan gleðidans]

er ekki í lagi???

Á hvaða tímum og í hvaða heimi lifum við? Dómskerfið virðist vera gersamlega úr takt við raunveruleikann. Og reyndar sjálft sig, því ef mig misminnir ekki þá var gæsluvarðhald yfir þessum manni framlengt á þeim rökum að hann gæti talist hættulegur umhverfi sínu. Ég hef sjaldan verið jafn hneyksluð!

hláturinn lengir lífið

Meðan ég vinn enn að því að koma út pistli um atburði helgarinnar, þá getið þið lengt lífið með þessu myndbandi hér. Já já, níu mínútur er fremur langt, en þær margborga sig í þessu tilfelli ;)

regnbuxur

Ég er farin að sjá eftir að hafa skilið regnbuxurnar mínar eftir heima á Íslandi. Eftir síðasta sumar datt mér bara ekki í hug að það ætti eftir að kólna niður í íslenskt hitastig hérna og rigna dag eftir dag. Ekki að ég hafi neitt á móti veðurfarinu hérna í ár. Sakna bara regnbuxnanna til að njóta þess enn betur ;)

Annars langar mig til að benda þeim á þessa minningargrein, sem ekki hafa lesið hana.

allt í sóma

Það hefur rignt ansi duglega síðustu daga. Með hæfilegum hléum, að sjálfsögðu. En ég er búin að finna trikk til að lenda ekki í dembu ef ég er einhvers staðar að hjóla: Því betur sem ég geri ráð fyrir því að lenda í dembu (hjóla í stuttbuxum en engum sokkum, hafa regnstakkinn til taks, setja regnkápuna yfir bakpokann, ...), þeim mun ósennilegra er að það lendi nokkur dropi á mér. Ég hjóla yfirleitt tvisvar á dag hingað upp í GFZ og niður aftur, fyrir utan ferðir á markað og hingað og þangað svo þetta er margsannað ;) Hef t.d. aldrei blotnað jafnrækilega og þegar ég var viss um að enn væru 1-2 klst í rigninguna - hefði getað undið nokkra desilítra úr sokkunum og gallabuxunum. Var sem betur fer í grennd við tré þegar sturtan byrjaði, svo ég gat sveiflað mér í regnjakkann í snatri í smá skjóli, annars hefðu hár og bolur lagt um lítra til. En regnskýjabakkarnir virðast sem sé tékka á því hvernig Líney Halla er klædd: Ef ég fer út og er í síðbuxum og sokkum og illa undirbúin fyrir regn, þá svoleiðis bruna þau á staðinn og henda sér niður. Ef ég fer út og er búin undir rigningu, þá geyma þau yfirleitt að heimsækja jörðina þar til ég er komin í skjól, dropa svo lítið að það gufar bara strax upp af manni aftur eða sleppa því bara alveg. Ef ég lít út, sé skýin og ákveð að vera inni meðan þau skola húsin, þá barasta móðgast þau og hendast framhjá í þeytingskasti. Eins og ég segi, margsannað.

En já, þessu regni fylgir óneitanlega mun þægilegra hitastig. Eiginlega alveg eins og ég vil hafa það :) Hef komist að skokka þegar ég vil eiginlega alla þessa viku, með einni undantekningu þegar það var of heitt. Í dag er mátulega heitt, en sólin heldur sterk. Lét mig samt hafa það enda með nýja leynivopnið mitt í höndunum: flaska með smá slurk af powerade svaladrykk. Ótrúlegt hvað það reddar miklu. Hef engan áhuga á fleiri skokktúrum sem enda næstum á því að ég slagi síðustu metrana af vökvaskorti og ofhitnun :P

Reyndar líður mér svolítið eins og á Íslandi þessa dagana, eða reyndar síðustu tvær vikur. Það hefur nefnilega ekki verið hægt að treysta á veðurspána sem virðist þar að auki breytast á a.m.k. 6 klst fresti. Greinilega erfitt að vera veðurfræðingur í Brandenburg þennan júnímánuð ;) Það er heldur ekki á neitt að treysta þegar maður er utandyra - glaðasólskin, þá hellidemba og jafnvel haglél í um klukkustund, sólskin á ný og svo ný demba þegar gangstéttirnar eru orðnar þurrar - og bakpokinn minn því fullur af fötum allt frá stuttbuxum yfir í flíspeysu og ullarsokka. Bara allt eins og heima ;)

veðmál

Hér á GFZ finnst fólki gaman að veðja. Og ef það er engin heimsmeistarakeppni til að veðja um, nú þá er bara fundið eitthvað annað til að veðja á. T.d. hversu mikinn þrýsting þurfi til að einhver sprunga opnist. Erum við að tala um samansafn af jarðeðlis- og jarðfræðingum? Já! ;) Veðpotturinn bauð svo upp á bjór, rauðvín og grillmat. Kvöldið í kvöld var frátekið fyrir þá veislu. Í dag hefur rignt nær stanslaust frá því fyrir hádegi. En fyrst það stytti upp þannig að hægt var að kveikja upp í grillinu, þá var ekkert til að stöðva sælkerana og bara staðið yfir grillinu með regnhlíf ;) Fólkið hér er nú alger snilld :D

trallarí

Já, já, já - heldur langur tími liðinn frá síðasta pistli. En hei! hann var líka ansi langur ;) Annars gerðist svo lítið markvert að það var ekki frá neinu að segja en svo varð kúvending þegar allt í einu gerðist svo margt frásagnavert að það var ekki tími til frásagnar! Byrjum á byrjuninni...

Á föstudag, skömmu eftir hádegismatinn, bauð ég öllum í jarðhitadeildinni hérna í GFZ (deild númer 5.2) upp á vel verkaðan skyrhákarl frá Bjarnarhöfn og íslenskt brennivín, harðfisk (ýsu og steinbít) frá Flateyri (verkun Halldórs Mikkaelssonar er langbest, bara svo þið vitið það ;) ) ásamt ekta íslensku smjöri og einnig djúpur. Hann afi í Sigtúni hefði sko verið stoltur að sjá þetta veisluborð! Og hákarlsátið gekk framar vonum, meir en helmingur þeirra sem var á staðnum þennan dag reif upp hugrekkið og skellti í sig einum bita :) Enda benti ég þeim á að ef þau borðuðu gorgonzola-ost (þ.e. gráðaost) þá hefðu þau enga afsökun ;) Harðfiskurinn gerði mikla lukku, etinn af öllum sem yfir höfuð borðuðu fisk, og auðvitað slógu djúpurnar í gegn.


Um kvöldið kom svo Bjarnheiður blaðskellandi frá Freiberg til að heimsækja litlu systur yfir helgina. Ég skildi hana reyndar aðeins eftir yfir námsbókunum meðan ég skaust til að mæla hérna upp frá og rabba á skype. Kom svo niður eftir með hákarlinn og harðfiskinn. Þá sat daman í náttfötunum inni í herbergi og búin að bursta tennur. En þegar um hákarl er að ræða, þá má nú alveg bursta tennurnar barasta aftur. Svo settist hún inn í eldhús og góflaði í sig hákarlinum. Kostuleg sjón, ég skellihló :D Það fyndnasta var að ég var búin að segja fólkinu í GFZ að það væri eins gott að ég hefði boðið þeim upp á íslensku veitingarnar þennan dag, því systir mín væri örugglega búin með hákarlinn fyrir lok helgarinnar. Þarna sat hún svo og næstum því kláraði hann á einu bretti! :D


Nújæja, á laugardegi brölluðum við systur ýmislegt. Úðuðum t.d. í okkur einu kílói af jarðarberjum, fórum í skoðunarferð um Potsdam ásamt félagi erlendra nema við TU BA Freiberg (skólann hennar Bjarnheiðar) sem voru í heimsókn þennan dag, sleiktum ís, röltum að Charlottenhof smáhöllinni til þess að komast að því að 20 manna hópur hefði bókað sig í síðustu skoðunarferðina þann daginn svo þetta var "ekki nema" indæll labbitúr í góða veðrinu og vorum svo þreyttar eftir daginn að í stað þess að gera leit að góðu veitingahúsi þá sigum við bara heim á leið og gerðum okkur gómsætt tómat-mozarella salat.


Á sunnudagsmorgni sat hin duglega Bjarnheiður yfir bókunum meðan ég mældi aðeins, pikkaði tölvupóst og tók einn stuttan skokktúr. Þá rukum við af stað að hitta Hlyn frænda, Kristínu, Huga, Lóu og Unu. Röltum með þeim í rólegheitunum í leit að Halensee (vatn í Berlín) en sáum það aldrei fyrir einhverjum ríkra manna villum, þangað til við vorum komin í garð íslenska sendiherrabústaðarins. Við þáðum sem sé boð íslensku sendiherrahjónanna í Berlín að gæða okkur á grilluðum SS-pylsum og flatkökum með hangikjöti ásamt öðrum Íslendingum í nágrenninu í tilefni þjóðhátíðardagsins. Það boð tókst prýðilega. Allir saddir og sælir, sólin skein, íslenskan flæddi um allt og forvitnir svanir og kviknakið fólk synti hjá (þessi nektarsundmenning í vötnum er víst ansi algeng hér í Þýskalandi).

Já, og svo skemmtilega vildi til að skáklið Laugalækjarskóla var þarna á ferðinni milli Póllands og Búlgaríu og þar með var náttúrlega Matti bróðir hennar Ástu og að auki hinn bróðir hennar hann Hjalti og Pétur pabbi þeirra. Ansi gaman að hitta svona óvænt fólk sem maður kannast meir en lítið við :) Boðið stóð milli þrjú og sjö en við Bjarnheiður stungum af rúmlega sex svo hún kæmist tímanlega af stað til Freiberg á ný (fékk sko bíl lánaðan hjá Matta). Það tókst allt, meira að segja að finna ódýra bensínstöð. Svo var alveg hrikalega einmanalegt eitthvað þegar systurskvettan var farin. Úffpúff. Það er alltaf gott að fá gesti, en leitt að kveðja þá...

En jamm, ég skreið snemma í ból eftir viðburðaríka helgi og svo var það bara vinnan og þetta venjulega í dag. Það rigndi meira að segja svo skemmtilega í morgun að þegar ég rölti hér milli bygginga í skóginum þá leið mér eins og þegar við vorum í sumarbústað í gamla daga og fórum í gönguferð út í skóg í gúmmístígvélum og regngalla í leit að sveppum. Minntist á þetta í hádegismatarspjallinu og að mig vantaði nú eiginlega bara kakókrús, þá væri þetta komið ;) Og viti menn! haldið þið ekki bara að hún Angela hafi stolist til að kaupa kakóbolla handa mér í lok máltíðar :D Meira að segja ágætis kakó þótt úr vél væri. Smjatt. Hún Angela er nú alger snilld ;)