smá grín

... svona fyrst ég er þetta ódugleg að blogga.

bændablaðið

Ég vissi að ég hefði gleymt einhverju í gær. Greinilega svona hógvær (ekkert gleymin, sei sei nei... ;) ) því ég ætlaði að monta mig ofurlítið. Í síðasta tölublaði Bændablaðsins á Hugi frændi forsíðumyndina, Kristín mamma hans skrifar grein sem birtist á síðu 18 og svo er viðtal við Fríðu á Stað um reykskemmuna þeirra á bls 11. Þar fyrir utan sýnist mér vera ágætlega uppsett í blaðinu hvers vegna innganga í ESB er slæm fyrir íslenska bændur. Ég þarf greinilega að vera duglegri við að lesa Bændablaðið :)

skyndimatarboð

Haha, haldið þið að leikurinn frá því á föstudaginn fyrir viku hafi ekki barasta endurtekið sig í gær :) Sem sé, klukkan rúmlega fimm í gærkvöldi hringdi hún Guðrún og spurði hvort ég væri til í að snæða hjartarsteik klukkan sjö. Ekki spurning! Það hafði einhver snilldarafgreiðslukona ekki tekið í mál annað en að Jonas maðurinn hennar keypti kíló af hreinu kjöti handa fjórum fullorðnum (Gummi Hreiðars og Kata eru í heimsókn hjá þeim núna yfir helgina). Taddaramm, sú er góð í sölunni ;) Guðrún fékk nett áfall þegar risakjötbitinn barst í hús, mundi eftir frásögn minni af lambalærinu og hafði samband. Alger snilld. Þvílík lúxusmáltíð og félagsskapurinn ekki verri :) Nú er bara spurning, hver býður sig fram til að bjóða mér í skyndi í mat næsta föstudag? ;D

Svía-staðreynd dagsins - dyr: Á Íslandi opnast allar útidyr þannig að hurðin gengur inn, enda væri annað ómögulegt í þau skipti sem snjóar allhressilega. Hér í Svíþjóð er þessu öfugt farið. Eða a.m.k. svona yfirleitt. Afleiðingin er sú að ég stranda ansi oft í nokkrar sekúndur við lokaðar sænskar dyr með tilheyrandi pirringi, því það eru jú ekki allar sænskar dyr sem opnast út, svo það er ekki einu sinni hægt að koma sér upp sænskri hurðarútínu. Ég hef lengi pælt í hvers vegna í fjáranum sænskar hurðir eru svona öfugsnúnar. Skýringuna fékk ég hjá Hjalta og Silju fyrir viku síðan: Ef húsið brennur, þá er verra að þurfa að draga hurðina að sér, auðveldara að brjóta hana upp í flóttastefnuna. Tat var ok. Hins vegar þegar kemur að nær öllum öðrum praktískum hlutum þá er þetta meingallað kerfi. T.d. er gersamlega óþolandi að dröslast með hjólið niður í hjólakjallarann hérna, þar sem tröppurnar liggja alveg niður að hurðinni og pallurinn fyirr framan hurðina (sem opnast út) er ekki mikið meira en fermetri að stærð, sem þýðir að maður þarf að halda hjólinu föstu í hallanum (mikill halli) meðan maður treður lyklinum í skráargatið og opnar hurðina. Hva, smá fimleikaæfingar á hverjum degi... Sjáum til hversu langan tíma það tekur mig að venjast þessu. Enn sem komið er hugsa ég alla vega "Bvðaaahh...!#$" þegar ég kem að "öfugum" hurðum og "Aaahhh... :)" í þau fáu skipti sem ég hitti fyrir "rétta" hurð.

lúxusíbúð

Ég minntist eitthvað á að lýsa "höllinni" sem ég leigi herbergi í. Sömm sé, þetta er lítið herbergi, um 12 fermetrar að stærð, í 3ja herbergja íbúð (þ.e. 3 herbergi og eldhús). Konan sem leigir mér herbergið, Birgitte, býr í stærsta herberginu (þó undir 20 m2) og svo býr indæll Indverji í því þriðja, sem er álíka stórt og mitt herbergi. Baðherbergin eru tvö. Annað er einkaklósett Birgitte og hitt samnýtum við Indverjinn (veit ekki alveg hvað hann heitir), nema hvað við notum öll þrjú baðkarið/sturtuna sem þar er. Milli allra þessara herbergja, þ.e. herbergis Birgitte, herbergis Indverjans, baðherbergisins, einkaklósettsins, eldhússins og herbergisins míns er þröngur L-laga gangur (forstofa innifalin í honum).

Jæja, þá er komin svolítil yfirsýn yfir íbúðina. Þá er að byrja á skondnu atriðunum við hana. Íbúðin er í stuttu málli sagt úr sér gengin. Síðan ég flutti hingað hef ég myndað mér þá skoðun að Birgitte sé sérlega indæl manneskja en eigi við "sjúkdóminn" framtaksleysis magnum að stríða. Hún hefur búið hérna lengi. Leigði íbúðina framan af, en keypti hana fyrir 1-2 árum. Þegar maður leigir íbúð, þá gerir maður athugasemdir ef eitthvað þarf að laga eða endurnýja sökum elli, sérstaklega þegar maður býr þar ekki bara tímabundið. Það virðist Birgitte hafa gert í aaaafar takmörkuðum mæli. Eftir að hún eignaðist íbúðina sjálf hugsa ég að enn ólíklegra sé að nokkuð gerist, því nú þarf hún jú að redda hlutunum sjálf.

Tökum dæmi. Eldavélin hérna er prýðilegur gripur með víðum ofni. Hins vegar er hún eins og flest gömul rafmagnstæki komin með eigin sál og því þarf að læra nokkur trikk. Það þarf sem sé borðhníf eða eitthvað álíka til að tjónka við barnalæsinguna á ofninum svo hann opnist. Sömuleiðis ef maður vill stilla hitann á ofninum eitthvað hærra en 50°C, þá snýr maður ekki takkanum. Nei, maður tekur takkann af, opnar skúffu, nær í litla töng og notar hana til að snúa járntittinum sem eftir stendur þegar takkinn er kominn af. Svo þarf að máta við takkann hversu hátt hitinn er kominn. Þetta er vegna þess að grópin í takkanum fyrir járntittinn er lúin og gefur eftir þegar maður vill hækka hitann. Stuð. Ætla að athuga hvort ekki sé hægt að fá annan takka, því ég treysti Birgitte til að finnast það of erfitt.

Fleiri dæmi? Jú jú, baðkarið er þannig að ef maður færir þungann á öðrum fæti frá hæl og fram í táberg þá rymur það og stynur með miklum málmhljóðum. Þið getið ímyndað ykkur sinfóníuna sem hljómar þegar maður tekur stígur í það eða upp úr því. Þetta er sem sé svona baðkar sem er venjulega með flísalögðum kanti meðfram a.m.k. þrem hliðum. En nei, það stendur eitt og óstutt á gólfinu. Anginn litli. Við hérna, öll þrjú, notum sturtuna en látum alla jafna ekki renna í bað. Samt er enginn sturtuhaldari, bara hausinn. Jei.

Aðeins fleiri dæmi? Endilega. Íbúðin er veggfóðruð með einhverju mjög einföldu pappírsveggfóðri. Frammi á gangi má sjá þess greinileg merki að hér hafi einhvern tíma búið köttur, því viðkomandi hefur notað tvo "veggrenninga" milli herbergja sem klórustaur. Þar af leiðandi er veggfóðrið þar rifið og tætt og eiginlega næstum horfið frá gólfi og upp í um 80 cm hæð. Eitthvað segir mér að þetta sé búið að vera svona lengi...

Það má alveg halda áfram að lýsa eldhúsinnréttingunni (eldri en 60 ára, ekki spurning), baðskápnum, hillunum fyrir utan herbergisdyrnar hjá mér (sem þrengja þær talsvert því þær eru fullar af vínylplötum á báða bóga) o.s.frv. Læt hér samt staðar numið. Og þó, gleymdi að minnast á hve illa einangruð þessi blokk er, bæði hvað hljóð og varma varðar. Herbergið mitt er við hliðina á eldhúsinu og ef einhver er þar að bardúsa eitthvað, þá hljómar það eins og ég búi í eldhúsinu (sem betur fer nota þau Birgitte og Indverjinn eldhúsið mjög takmarkað snemma á morgnana og seint á kvöldin...). Þegar farið er í sturtu, en baðherbergið er næstum í hinu horni íbúðarinnar, þá heyri ég það mjög vel. Bæði vatnsniðinn og svo auðvitað sönginn í baðkarinu. Gleðitónlist ;) Loks, fyrir utan að veggirnir virðast halda varmanum illa inni í húsinu, þá hefur einhver snillingur verið að spara þéttilistann við að þétta gluggana svo það blæs alltaf ferskt, en kalt, loft inn um eitt hornið á glugganum hjá mér. Það kemur sér reyndar vel, því þá hef ég alltaf sæmilega gott loft á nóttunni (það er ekki hægt að hafa gluggann opinn á nóttunni því ég er á jarðhæð og það er engin læsing á glugganum). Lán í óláni.

Samantekt: Ef við Sigurður keyptum þessa íbúð, þá myndi hann byrja á því að rífa allt út úr henni, veggfóðrið og gólfdúkinn auðvitað með, og gera hana svo upp. Basta. Samt finnst mér voðalega notalegt að búa hérna. Myndi helst vilja fá öflugri matvörubúð í nágrennið...

Smelli inn myndum af herberginu við tækifæri. Þarf bara að ná þeim úr myndavélinni, en klukkan er því miður orðin of margt fyrir svoleiðis bras. Yfir-og-út.

kökur, lambalæri og semlan

Í gær var föstudagur og þar af leiðandi var kaka í boði klukkan þrjú á hæðinni minni í K-byggingu eðlisfræðihúss LU. Þetta er svo vinsæll atburður að það dugði ekkert minna en þrjár kökur. Namm! Um fimm var ég svo boðuð í skyndi í hjálparstörf klukkan sjö um kvöldið - Silju og Hjalta bráðvantaði aðstoð við að kjammsa á bláberjalegnu lambalæri sem móðir Silju hafði kippt með sér til Svíþjóðar. Hehe, til var ég! :) Svo var svo gaman að sitja hjá þeim og rabba að ég steingleymdi tímanum og meira að segja því að ég var suddalega þreytt. Ég hér um bil datt ofan í rúmið þegar ég kom heim.

Í dag fór ég um tvöleytið úr skólanum niður eftir til Bergþóru þar sem ég fékk að skilja eftir tölvubakpokann, en við röltum svo áfram í bakaríið Ramklints. Þar beið okkar hún Guðrún Rútsdóttir (sem einhver ykkar gætuð tengt við básúnuleik). Við fengum okkur allar þrjár 'semlu', þ.e. sænska bolludagsbollu (gerdeigsbolla með marsipani og þeyttum rjóma). Ha? Bíddu bíddu, það er ekkert kominn bolludagur! Nei, ég veit, en Svíar eru svo agalega hrifnir af semlunni sinni að þær eru á boðstólum frá áramótum og fram yfir bolludag. Mér finnst þær líka sérlega góðar, svo ég skil þá vel að vilja lengja bollutímabilið. Frá áramótum er nú samt kannski einum of... en jæja, þeir eru stundum einum of blessaðir Svíarnir, bara á öðrum sviðum en við Íslendingar ;) En minnst á Svía:

Svía-staðreynd dagsins - fatnaður: Eftirfarandi skrifaði ég í pósti til Bjarnheiðar systur 13. janúar síðastliðinn: "Við vorum samferða einum svona 17-18 ára strákling í strætó í morgun í páskagulum þröngum buxum, með aflitað hár í allar áttir og helling af augnmálningu. Ýkt töff! Í gær var Sigurður samferða öðrum þannig, nema hvað hann var í neongulum þröngum buxum með tösku úr gulu leðri og með megakúl risastór heyrnatól á höfðinu. Mér heyrðist hann hafa vinninginn í töffheitum. Ætli það sé til félag 17-20 ára stráka í gulum þröngum buxum í Lundi? (Þú sérð að ástandið er verulega slæmt, því Sigurður tekur alla jafna ekkert eftir útliti fólks í kringum sig! Við þurfum að fara að senda út neyðarkall eftir Heiðari snyrti, gavöð...)". Jebb, ástandið er slæmt. Síðan þetta var hef ég rekist á þriðja Svíann í gulum buxum en hann var rúmlega tvítugur. Þetta hlýtur því að vera félagsskapur 17-25 ára stráka. Ég er að spá í að finna mér einhver skemmtileg verðlaun til að veita sjálfri mér þegar ég hef náð upp í 10 sænska stráka í þröngum gulum buxum. Miðað við síðustu tvær vikur ætti ekki að líða á löngu þar til ég get veitt mér þau ;)

þreytt

Jæja, þetta hefur verið langt og mikið bloggfrí hjá mér. Best að grípa upp þráðinn þar sem frá var horfið.

Jólin liðu ljúf og góð í faðmi fjölskyldunnar. Að kvöldi annars í jólum flugum við Sigurður norður til Akureyrar þar sem við mættum Hörpu systur hans og skiptumst á bíllyklum við hana - hún fékk lykilinn að eigin bíl hjá okkur en Sigurður tók við lyklum að bíl foreldranna af Hörpu. Hún tók vélina til baka til Reykjavíkur, Sigurður skutlaði mér upp í Grundargerði til afa og ömmu og ók svo áfram austur í Öxarfjörð.

Það var gott að komast í rólegheitin hjá afa og ömmu. Verst að ég var með eitthvert kvefslen og slappleika síðustu 1-2 dagana, en hvað um það, ég smitaði hvorki afa né ömmu, náði að spila við þau manna, missti ekki matarlystina og gat því borðað á mig gat af matnum hennar ömmu, hitti Boggu og Boga (hrikalega langt síðan ég sá þau síðast!), naut þess að sitja og rabba við fjölskylduna í Ásabyggð o.s.frv. Ég tók svo rútuna til Ærlækjar 30. desember, var skutlað heim í hlað meira að segja :) Þar tók við meiri afslöppun og át, smá fjárhúsastúss, pínkulitlir hvolpar (voru eiginlega enn of litlir til að vera með eitthvert fjör, en þeim mun meiri krútt ;) ), heitapottslega, gítarplokk (Sylvía er í fullum gangi með að pikka upp hvert lagið á fætur öðru), flugeldar, nýtt ár, göngutúrar. Einfaldlega ofurnotalegir dagar hjá tengdó.

Við brunuðum suður (þ.e. "brunuðum", færðin bauð ekki upp á mikinn hraða) á gamla góða hvíta Legacy 3. janúar, beint í matarboð hjá Gullu og Óla Hauki. Þ.e.a.s. ég, Bjarnheiður, pabbi og mamma fórum þangað, en Sigurður var hálfslappur enn á ný og ákvað að taka því rólega heima. Spes kvef. Daginn eftir efndum við Bjarnheiður jólagjöf okkar til Matthíasar og Bjarka, þ.e. vörðum heilum degi með þeim. Við kíktum á stóra Íslands-líkanið í ráðhúsinu (að vísu bara inn um gluggann - þar opnaði ekki fyrr en kl 12! :P), röltum í kolaportið fyrir pabba á leiðinni upp í Þjóðmenningarhúsið til að sjá sýningu um Surtsey. Sú sýning gerði töluverða lukkur hjá strákunum, sem var reglulega gaman. Við fórum svo heim á Laugarnesveg í hádegismat og spiluðum Cluedo, skelltum okkur í diskókeilu í Öskjuhlíðinni og stunduðum m.a. pictionary af miklum móð fram undir kvöldmat þegar Baldur og Birte komu. Pabbi klikkaði ekki í matargerðinni frekar en fyrri daginn. Svo lauk góðum degi. Ég var reyndar svo þreytt að ég held ég hafi sofnað um átta eða níu og sofið til að verða ellefu. Úbbs! Uppsöfnuð þreyta eftir aksturinn og slakan svefn.

Eftir heilmikið snatt í Reykjavík, flugum við Sigurður aftur út til Lundar á sérlega ókristilegum tíma að morgni þrettándans. Við tóku síðustu skref flutninganna milli Spörtu og Sunnanväg og svo var maraþonpróflestur og vinnufundur að auki hjá mér (en ég fór bara í eitt próf en ekki tvö eins og Sigurður og þurfti ekki að halda neinn fyrirlestur). Einhvern veginn flaug tíminn út í buskann og allt í einu var kominn brottfarardagur hjá Sigurði, 19. janúar. *Væææl...* Með einstökum hæfileikum mínum tókst mér reyndar að kaupa mér um korter aukalega með honum, en ég sem sé slapp ekki út úr lestinni sem hann tók frá Lundi (hjálpaði til við að bera inn farangurinn, heilt hjól er enginn smáfarangur...) áður en dyrnar lokuðust og sat því föst þar (miðalaus) þangað til í Málmey. Dúbbídú...

Síðan hef ég reynt að vinna eins og brjálæðingur. Það gengur ágætlega, en á morgun ætla ég að útrétta aðeins eftir venjulegan vinnutíma og mun því borða kvöldmatinn heima, svona til tilbreytingar (hef haft með mér afganga til að hita upp síðustu tvo daga). Svo er planið að halda áfram þessari vinnuhörku með einum frídegi í viku, eða svona þar til kroppurinn (aðallega heilinn) vælir um of yfir meðferðinni, þá endurskoða ég skipulagið. Ætlunin er sem sé að koma meistaraverkefninu frá sem fyrst með þessari árlegu ógurlega girnilegu gulrót: sauðburður í lok maí! Í ár bætist við ein öllu meiri, þ.e. Sigurður Ægir Jónsson. Það sem setur strik í reikninginn er að ég er ennþá í einum áfanga sem er langt í frá búinn (verkefni, fyrirlestur, tvær verklegar æfingar með tilheyrandi skýrslum, skiladæmi) en á að klárast fyrir lok mars. Þetta er aðalástæðan fyrir brjálæðisplaninu. Ég skal samt lofa að slaka á áður en geðheilsan er horfin og sömuleiðis ætla ég að borða eins og fíll svo ég hrynji nú ekki í sundur (í alvöru, ég ætti að láta tékka hvort ég sé með orma eins og tengdafjölskyldan benti á að þau væru löngu búin að gera ef ég væri búfé... ;) ).

En nú er ég ógurlega þreytt og ætla í bólið. Ætli ég bloggi ekki næst um þessa kostulegu íbúð sem ég leigi herbergi í og sömuleiðis lauma að einni Svía-staðreynd. Þær eru ekkert búnar þótt ég hafi tekið mér frí ;) Þið minnið mig á ef ég virðist ætla að gleyma þessu...

Palestína

Dear friends,

As we watch the Gaza bloodshed with horror, appalled at how the crisis is spiralling further out of control, one thing is clear -- this violence will only lead to further civilian suffering and an escalation of the conflict.

There must be another way. Over 370 are dead and hundreds more injured -- rockets are striking Ashdod deep inside Israel for the very first time, and the sides are mobilising for invasion. A global response has begun, but it'll take more than words -- the immediate violence won't end, nor will wider peace be secured, without firm action from the international community.

Today, we're launching an emergency campaign which will be delivered to the UN Security Council and key world powers, urging them to act to ensure an immediate ceasefire, address the growing humanitarian crisis, and take steps to build real and lasting peace.1 Follow this link now to sign the emergency petition and send it to everyone you know:

http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace/98.php?CLICK_TF_TRACK

After eight or more years of ineffective US and global diplomacy -- and now Gaza's bloodiest day in recent memory -- we must issue a global outcry demanding that world leaders do more than make statements if they're to bring peace to this region. The UN, the European Union, the Arab League and the USA should now act together to ensure a ceasefire – which includes an end to rocket attacks into Israel and opening the checkpoints for fuel, food, medicine and other humanitarian aid deliveries.

With a new US President taking office in less than a month, a real opportunity exists to breathe new life into peace efforts. These latest hostilities require not only an immediate ceasefire but a commitment from Obama and other world leaders that resolution of the Israeli-Palestinian conflict is at the very top of their agendas. As the whole world is impacted by this ongoing conflict - we should demand nothing less.

In 2006 we mobilised for a ceasefire in Lebanon. For years we've worked to encourage a just and lasting peace, taking out billboards and ads across Israel and Palestine. Now as we head into 2009, we need to come together again to demand a peaceful and lasting resolution, instead of a further escalation of violence. Follow this link to put your name forward for peace:

http://www.avaaz.org/en/gaza_time_for_peace/98.php?CLICK_TF_TRACK

All sides to the conflict will continue to act as they have in the past if they believe that the world will stand by and allow them to do so. 2009 is a year that things can be different. As we face this crisis, and the possibilities of a new year, it's time for us to demand a ceasefire and work together to finally put an end to this cycle of violence.

With hope and determination,

Brett, Ricken, Alice, Ben, Pascal, Paul, Graziela, Paula, Luis, Iain and the whole Avaaz team

kertasníkir

Þrettándi var Kertasníkir,
-þá var tíðin köld,
ef ekki kom hann síðastur
á aðfangadagskvöld.

Hann elti litlu börnin,
sem brostu glöð og fín,
og trítluðu um bæinn
með tólgarkertin sín.

-- Gleðileg jól! --

Svía-staðreynd dagsins - jól: Hinn almenni Svíi segir gjarna God jul! á aðventunni og sérstaklega í dag (borið fram eins og það stendur, ekkert "ú" hljóð eins og danskurinn vill hafa það, og alls ekki gleyma að syngja orðin - Svíar tala jú varla, þeir söngla).

ketkrókur

Ketkrókur, sá tólfti,
kunni á ýmsu lag. -
Hann þrammaði í sveitina
á Þorláksmessudag.

Hann krækti sér í tutlu,
þegar kostur var á.
En stundum reyndist stuttur
stauturinn hans þá.

Finnið þið skötuiiilminn?

Svía-staðreynd dagsins - hjól: Lundur hefur nýlega nælt sér í þann vafasama heiður að vera með mestan hlutfallslegan fjölda hjólastulda í Svíþjóð. Svo sem ekki skrýtið þar sem bærinn er lítill og tiltölulega flatur, sem þýðir að þar er alveg tilvalið að ferðast um á hjóli, auk þess sem bærinn er stútfullur af fátækum (og "fátækum") stúdentum, sem gerir það að verkum að markaður fyrir hræódýra margnotaða hjólgarma blómstrar. Það að stela hjólum er því ansi hreint arðsöm "atvinnugrein" þarna í Lundi. Nú ef eigandi einhvers hjólsins hefur vit á að læsa því með gegnheilum U-lás (bömmer!), þá má gjarna athuga hvort hjólahnakkurinn sé nú ekki álitlegur, framhjólið sé ólæst, einhverjar luktir hafi gleymst á hjólinu o.s.frv. Það má alltaf pilla eitthvað af... Þetta gerir það að verkum að fólk tímir gjarna ekki að eiga svo dýrt hjól, svona ef því yrði nú stolið, og finnst jafnvel kostur að hjólið sé sérlega ófrítt svo minni líkur séu á að því verði nappað. Þar með eru kengbognir ryðgarmar og hjól alveg frá tímum síðari heimsstyrjaldarinnar (með tréhöldum) ekkert svo óalgeng sjón. Sannkallaðir forngripir sem gjarna kippa eins og öðru munnvikinu aðeins upp fyrir hvíldarstöðu. Svo er nú ekki verra, í hinni endalausu lundísku rigningu, að mæta prúðbúnum prófessor á hjóli með aðra hönd á stýri og hina trygga utan um handfang útspenntrar regnhlífar ;)

gáttaþefur

Ellefti var Gáttaþefur,
- aldrei fékk sá kvef,
og hafði þó svo hlálegt
og heljarstórt nef.

Hann ilm af laufabrauði
upp á heiðar fann,
og léttur, eins og reykur,
á lyktina rann.

Gáttaþefur kominn! Það segir mér að það sé skuggalega stutt í jólin.