stiklað á stóru

Jæja, loksins nenni ég að blogga aftur. Ætli ég reyni ekki að muna eftir helstu atburðum og gefa smá yfirlit. Gleymi samt örugglega einhverju. En hvað um það...

Blá blómabreiða og hjól sem erfitt er að stela - og nota - fyrir framan háskólabókasafnið. Fólkið hérna er ekki húmorslaust, sko... ;)

Byrjum fyrir rétt tæpum mánuði, þ.e. 24. apríl. Þá áttum við Bjarnheiður systir afmæli. Þar sem þetta var föstudagur, þá var "fika" (þ.e. kaka með kaffinu) klukkan þrjú á ganginum mínum upp í skóla. Ég var búin að semja við kökuumsjónarmann vikunnar, hana Yvonne, um að ég mætti mæta með kringlu, en ég var ekkert að segja henni að þetta væri hin (hér um bil) árlega afmæliskringla okkar Bjarnheiðar ;) Kringlan rann ljúflega niður í alla eðlisfræðingana og ritarana og Bergþóru vinkonu mömmu (sem hringdi um morguninn til að plata mig á kaffihús en ég fékk bara til að mæta í föstudags-fiku í staðinn), ásamt ávaxtakökunum hennar Yvonne og slatta af kaffi og tei.

Krásirnar skömmu áður en fólk hrúgaðist inn í eldhúsið og stútaði þeim af bestu lyst.

Rétt fyrir fjögur stakk ég svo af yfir í eina verkfræðibygginguna, því Sverrir (í kórnum) og Þóra (konan hans) buðu mér í grillveislu í góða veðrinu. Þangað mættu líka Finnur sonur þeirra Sverris og Þóru, Haukur (í kórnum), sonur hans og María sonardóttir, Freyr (í kórnum) og tveir synir hans. Þóra vinnur sem sé á verkfræðibókasafninu og ég fékk far með henni og Finni til Hjärup. Úr varð dásamlegt kvöld með óvæntum afmælisgjöfum og afmælissöng (Sverrir er sem sé afar duglegur á fésbókinni og þefaði afmælisdaginn minn uppi ;) ), rosalega góðum grillmat og meðlæti, kátu og skemmtilegu fólki og svo hreinlega grét ég af hlátri þegar Sverrir setti diskinn "Hundur í óskilum" í græjurnar. Þessi hljómsveit (eða dúó) er alger snilld!

Amminammi grillmatur og sól og sumar (f.v. Líney, Sverrir, Haukur, Freyssonur yngri, María, Finnur, Haukssonur, Freyssonur eldri og Freyr í felum - nöfn á Freys- og Haukssonum eru vel þegin... :P)

Uppúr þessari helgi, þ.e. 24.-26. apríl, gerðist ég innipúki af verstu gerð í þessari líka bongóblíðu sem varði næstu vikurnar. Ég er með birkifrjóofnæmi sem er í fína lagi á Íslandi en er gersamlega óþolandi í löndum með alvöru birkitrjám. Ég ruslaðist ekki til læknis til að fá almennileg lyf við þessu fyrr en 5. maí. Þá byrjaði líka að rigna eftir 3 vikna þurrkatíð (þurrkar=martröð frjófnæmisfólksins, því þá hreinsast fjóið ekki reglulega úr loftinu). Úje. Ég er þó komin með almennilegar töflur við þessu sem ég tek samviskusamlega, svona til öryggis ef ég þoli grasfrjómagnið hérna ekki, og er voða kát með að geta rekið nefið undir bert loft og opnað gluggann án þess að fá hnerrakast ;)

Það var margt um manninn í Lundagård þegar karlakór Lundarháskóla söng inn vorið.

1. maí er mikill merkisdagur hérna í Svíþjóð. Við Bergþóra fórum þá að hlusta á karlakór Lundarháskóla syngja við Lundagård (þar sem aðalháskólabyggingarnar eru). Það var ro-sa-lega flott, nema hvað stöð 4 var með beina útsendingu þaðan og skaut inn einhverju aukaefni og auglýsingum á milli og þá heyrðum við sem stóðum þarna bara talið, sem var ótrúlega hallærislegt. En svo söng kórinn líka við styttuna af stofnanda sínum og þá var engin sjónvarpsútsending, bara grín og glens í kórfélögunum :) Þetta var um kvöld og svolítið kalt, svo við yljuðum okkur með tei heima hjá Bergþóru á eftir.

Við Bergþóra, kátar að hlusta á karlakórinn syngja við styttu stofnanda kórsins - kórinn var stofnaður fyrir 200 árum!

4. maí var síðasta eiginlega kóræfing vetrarins hjá Íslendingakórnum hérna. Hún var haldin heima hjá meistara Draumeyju og allir mættu með eitthvað að borða fyrir kaffihléið. Ég gleymdi (ótrúlegt en satt!) að borða kvöldmat áður en ég mætti á æfinguna en ég sá ekki eftir því, það var svo margt gott að borða - og mikið af því! Æfingin varð náttúrlega óvenjulöng því við þurftum að kjafta svo mikið í kaffihléinu og syngja mikið því þetta var jú síðasta æfingin. Mikið svakalega var gaman :)

Einhvern tíma á þessu tímabili spilaði ég líka tvisvar fótbolta með fótboltaliðinu hennar Guðrúnar, Sparkling Motion, í háskóladeildarkeppninni. Sérlega hressandi og skemmtilegt, þótt ég þurfi nauðsynlega að taka góða törn í að sparka bolta í vegg eða heyrúllur því hittnin er orðin agaleg af æfingarleysi. En ég gat gert fínasta gagn þarna í vörninni. Get reyndar ekki sagt að hálftíma hlaup, hopp og skopp úti í góða veðrinu hafi verið sniðug fyrir fjóofnæmið, en hva... ;)

Við Bergþóra skelltum okkur á kaffihús á laugardaginn fyrir viku til að fagna próflokum hjá henni. Hún er sem sé í spænskunámi í háskólanum. Meiri dugnaðurinn í henni :) Á eftir litum við á hústökumótmælendur sem höfðu hótað hústökum í miðbæ Lundar svo það voru lögreglumenn út um allt í stórum bílum, fótgangandi og á hestum meira að segja. Það hef ég aldrei séð áður. Magnað.

Þennan sama laugardag buðu Guðrún og Jonas í grill og söngvakeppnisgláp. Þangað mættu líka María, Helgi og Svavar litli. Svavar var reglulega hress með fyrstu keppendur kvöldsins en sveif fljótlega með Óla lokbrá í draumalandið eftir súp hjá mömmu sinni ;) Við hin fylgdumst hins vegar með spennt, allt til enda og hrópuðum öll (mishátt) upp yfir okkur þegar Ísland fékk síðustu tólf stigin og hreppti 2. sætið. Geggjað fjör ;)

Dýrðlegt ofát í undirbúiningi (f.v. Guðrún, Jonas, Helgi, Svavar og María)

Núna á uppstigningardag var árleg grillveisla kórsins haldin hjá Hauki og Siggu konunni hans, og þar var auðvitað mikið fjör. Kórstjórinn okkar, hún Hulda Birna, varð fimmtug daginn áður svo það var auðvitað búið að útbúa afmælisgjöf handa henni og breyta einum söngtextanum fyrir hana (Draumey hélt utan um það allt, hún er snillingur). Birna er á leið til Víetnam í sumar og fékk því baðhandklæði, sólhatt, sólgleraugu, stuttermabol með fílamynd á, snyrtiveski með helstu nauðsynjum, sólarvörn, örugglega eitthvað fleira sem ég er að gleyma og svo minnigabók frá öllum kórfélögunum. Draumey sá um að klippa og líma allt saman og fylla upp í bókina með ýmsum spakmælum og nótum (öllum texta breytt í "jú jú jú..." því við fáum varla að syngja með texta hjá Birnu, bara "jú jú jú..." ;D ) svo úr varð ótrúlega falleg og skemmtileg bók fyrir hana Birnu. Rigningin var svo indæl að halda aftur af sér þangað til við vorum að klára að borða svo öll garð-"verk" náðust á undan hellirigningunni og við flúðum inn í hús. Ég hins vegar hjólaði heim í dembunni og var eins og hundur af sundi dregin að því loknu því Haukur og Sigga búa í Åkarp sem er um 30 hjólamínútur í burtu þaðan sem ég bý. Sérlega hressandi að hjóla í sturtunni ;)

Þar fyrir utan er það helst í fréttum að meistaraverkefnið mitt mjaaaaakast áfram, Kishor (Indverjinn sem leigir eitt herbergið í íbúðinni) er kominn heim frá Indlandi eftir að hafa gift sig og honum leiðist nú sem aldrei fyrr, baðherbergið er loksins loksins orðið nothæft eftir margra vikna viðgerðir og endurnýjun, ég fór út að skokka í dag eftir að ég held árshlé (út af fjárans hnjánum) og fann ekki fyrir neinum eymslum - úje! (skokkaði voða varlega og bara eftir malar- og moldarstígum). Þvílík hamingja :) Svo eru bara rétt rúmar þrjár vikur í að ég komi heim og þótt það sé óraunhæft að ég klári meistaraverkefnið fyrir þann tíma, þá ætti ég að komast langleiðina með það og standa mest í snurfusi er heim kemur (ehrm-hm, *krossa putta*!).

Segjum þetta gott í bili.

áreiðanleg veðurspá

Þið verðið að afsaka þögnina á þessu bloggi mínu. Þótt það sé frá nógu að segja, þá hef ég einfaldlega ekki verið í bloggstuði :P (og það er ekki flettismetti að kenna ;) ).

Ég kíkti á veðurspána núna áðan. Þótt ekki sé hægt að treysta henni einn sólarhring fram í tímann frekar en íslensku veðurspánni, þá er hún ágætis viðmið. Eitthvað virðast veðurfræðingarnir hins vegar hafa áttað sig á takmörkunum sínum miðað við spána fyrir laugardagsmorgun:


Nýjustu fréttir eru þær að ég flýg heim eftir nákvæmlega einn mánuð, þ.e. sunnudaginn 14. júní. Í tilefni þess að eiga eftir að búa á Sunnanväg í einungis einn mánuð enn, leiðrétti ég heimilisfangið hérna til hliðar - póstnúmerið var 22262, en á að vera 22226. Þótt Svíar geti verið leiðinlega smámunasamir, þá virðist starfsfólki póstsins hafa verið nokk sama um stafavíxlið í pósnúmerinu því öll bréf hafa borist mér, hvort númerið sem þau hafa nú borið.

sumar og sól

Sumarið er komið! Það kom fyrir um 2 vikum síðan. Svíarnir kalla þetta reyndar vor, en þeir eru jú svolítið skrýtnir blessaðir ;) Mér líkar prýðilega við þessar 10-15°C og glampandi sól nær alla daga. Prísa mig líka sæla með að Lundur skuli vera "rokrassgat" í augum Svíanna. Þeir kalla nefnilega 5-12 m/s rok, sjáið þið til. Eins gott að hafa smá kælingu fyrir svona mörgæsir eins og mig. Einhvern veginn þarf ferskt loft líka að komast inn um gluggann.

Ég fór og kaus í dag. Á að vísu eftir að kaupa frímerki og koma atkvæðinu í póst, en það verður gert á morgun. Ég fékk far með þeim Maríu og Helga úr kórnum og Svavari litla (8 vikna rúsína). Svavar var svo hrifinn af því að hafa nýtt andlit til að skoða að hann hætti við að lúlla í bílnum á leiðinni ;) Ræðismannsskrifstofan er í Höllviken, sunnan við Málmey. Þar hittum við nokkra kórfélaga og slatta af öðrum Íslendingum sem voru að kjósa. Fyrst við vorum nú komin þetta sunnarlega og veðrið fallegt og ekkert okkar að fara að gera neitt sérstakt þá tók Helgi okkur í smá bíltúr út á "nefbroddinn" á Svíþjóð að kosningu lokinni. Þarna má m.a. sjá helling af skútum, fallegum gömlum húsum í öllum regnbogans litum og hestum. Ekki amalegt. Svo varð María svöng (hún er jú með tvo í fæði ennþá) og við byrjuðum að svipast um eftir bakaríi til að fá okkur kosningakaffi. Enduðum inni á gistihúsi og þar sem klukkan var að verða fimm og María orðin glorsoltin og við Helgi líka svöng, þá enduðum við á því að fá okkur barasta kvöldmat. Fengum þessa líka fínu sjávarréttasúpu - slúrrrrp! Staðurinn heitir Gästgivaregården og er við Mellangatan í Skanör, mæli með honum ef þið eigið leið hjá. Þetta var sérlega skemmtilegur kosningadagur :)

Á morgun syngur kórinn í messu í Arlöv. Það verður örugglega gaman. Annars fer að hylla undir lok kórastarfsins, held það séu bara tvær eða þrjár æfingar eftir og svo grill, ef ég man rétt. Hmm... þarf að redda mér almennilegri dagskrá á morgun.

Ég er farin að verða óróleg með meistaraverkefnið mitt. Mér finnst ég aldrei komast í að vinna við það. Sat alla síðustu viku yfir því að lagfæra greinina sem ég skrifaði hjá ÍSOR síðasta sumar áður en hún verður birt. Ætla að klára það verk á morgun, segja búið og bless og henda mér af fullum krafti í meistaraverkefnið á mánudaginn. Vonum að það gangi eftir. Ég er búin að setja sjálfri mér tímamörk, þ.e. ég ætla að koma í síðasta lagi heim um miðjan júní. Ef mér tekst ekki að klára verkefnið fyrir þann tíma, tjah, þá verður það bara að bíða þar til í ágúst. Á reyndar eftir að tala við prófessorinn minn um þetta plan, hún dembdi sér nefnilega í eyrnabólgu beint eftir páskafríið eyminginn, svo ég hef ekki hitt hana lengi. Annars treysti ég á það að hlutirnir reddist, a.m.k. fara þeir einhvern veginn...

Ég fann aftur lestrarhestinn í mér um páskana. Ég ætlaði satt best að segja bara að taka frí laugardag og svo páskadag, en endaði með því að taka annan dag páska líka í frí. Ég sló meira að segja persónulegt met í næturlestri, þ.e. ég las til 8 að morgni páskadags. Laglegt ekki satt? ;) Svo las ég líka á páskadag og hluta af öðrum í páskum. Ljúfa líf. Ég held ég hafi ekki misst mig svona í lestri síðan ég var í grunnskóla, fyrir utan í veikindum. Verst að svona lestrartarnir stangast á við meistaraverkefnisvinnuna. Lestrarhesturinn verður því (vonandi) tjóðraður að mestu þar til ég kem heim í mitt langþráða frí.

bálreið

Ég er ekki pirruð, ekki megapirruð, ekki reið, nei, ég er bálreið. Ég asnaðist sem sé til að velja ömurlega lélegan verkefnisleiðbeinanda í einum kúrsi sem ég er í. Málið er bara að ég komst heldur seint að því hversu vanhæfur hann Sergei er. Núna sit ég sem sé með reyk út um eyrun af reiði út í þennan hálfvita (afsakið orðbragðið). Ég átti að skila verkefni 6. mars. Það gekk ágætlega að skrifa það framan af en svo strandaði ég skömmu fyrir skil svo ég sendi Sergei póst með beiðni um smá aðstoð. Ekkert svar. Sendi ítrekun 4. mars. Ekkert svar. Það var mikið að gera svo fyrst ekkert svar barst, þá skilaði ég engu verkefni 6. mars. Sendi enn á ný póst 16. mars og núna á tvö netföng hjá Sergei. Fékk svar samdægurs um að hann myndi svara mér um kvöldið. Sá póstur kom aldrei. Nú eigum við að flytja fyrirlestur á morgun, 30. mars, upp úr verkefnunum svo ég sendi enn á ný beiðni um athugasemdir 27. mars. Fékk svar um að ég fengi svar um kvöldið. Loksins loksins kom svar með athugasemdum í gær, 28. mars. Nema hvað, Sergei svaraði ekki þeim spurningum sem ég hafði spurt og kemur bara með athugasemdir við einn undirkafla í verkefninu sem inniheldur nokkrar forsendur fyrir aðalefnið. Athugasemdirnar hans Sergei annaðhvort biðja um eitthvað sem þegar er í þessum undirkafla eða eitthvað sem ég sleppti viljandi því það kemur aðalefninu barsta ekkert við. Svo toppar hann allt saman með tali um áframhaldandi samstarf eftir að kúrsinn er búinn. ER EKKI Í LAGI???? (E.S. Fyrirlestrarnir áttu upphaflega að vera 18. mars en vegna þess að Sergei kann ekki að skipuleggja sig varð að fresta þeim til 30. mars.)

En áður en ég spring af vonsku, þá er best að snúa sér að öðru. Allt öðru. Sigurður kom sem sé í heimsókn 20.-25. mars sem var alger snilld, frábært og æðislegt :) Það er ekkert gaman að vera bara í netsambandi í tvo mánuði :P Verst er að það eru 2 mánuðir enn í að við losnum úr þessari fjarbúð, en urg, best að bíta á jaxlinn og bölva í hljóði... Það er ekki eins og við séum ekki komin í æfingu í þessu eftir sumrin mín tvö í Potsdam. Bvðah! En hva, Pollýanna segir að það verði þá bara enn yndislegra þegar við komumst í sambúð á ný - og það er alveg rétt :)

Að vísu erum við svolítið úr fókus þarna (trén eru í fókus), með sólina í augun og svona, en hva...

Svo til að skemmta okkur í lokin, þá kemur hér ein Svía-staðreynd sem einhverra hluta vegna hefur enn ekki ratað hingað inn.

Svía-staðreynd dagsins - bréfabindi: Svíar, eins og svo margar þjóðir, trúa því að hjá þeim sé fyrirkomulagið á hlutunum það besta í heimi. Þeir hafa því enn ekki áttað sig á því að möppurnar sem þeir nota eru eitt stórt hönnunarklúður. Þeir gata blöðin heldur ekki eins og flestar (allar aðrar?) Evrópuþjóðir, en ég get reyndar fúslega viðurkennt að götunin hjá þeim er skynsamlegri en sú sem Íslendingar eiga að venjast (það eru alltaf fjögur göt og það eru 2 - 7 - 2 cm á milli gatanna). Hins vegar eru möppurnar alveg vonlausar. Þeim er varla hægt að lýsa í orðum, svo hérna eru myndir:

Opin mappa...

... galopin mappa

Sem sé þegar mappan er opin, þá eru blöðin svo kramin við kjölin að það er óþægilegt að fletta, illmögulegt að láta möppuna standa opna ófergða nema í miðjunni án þess að blöðin flettist til og ómögulegt að skrifa/glósa á blöðin í möppunni. Ef mappan er galopin þá er auðvitað ekki hægt að fletta í henni en það er mögulegt að skrifa/glósa á blöðin. Svo þegar maður ætlar að loka möppunni á ný þá getur það verið heilmikið púsluspil að koma pinnunum í blaðagötin á ný og í hvert sinn sem maður þarf að nota möppuna þarf að fara í gegnum sama púsluspilið. Þið skiljið hvað ég er að fara? Í venjulegum velhönnuðum möppum setur maður blöðin upp á pinnana og þarf ekkert að hugsa um það meir nema maður taki blöðin úr möppunni - ekki í hvert sinn sem maður opnar hana.

Venjuleg mappa!

Það er verulega freistandi að gera magnkaup á möppum í hvert sinn sem maður fer út fyrir landsteinana...

allt á fullu

Jæja já. Kominn tími á blogg. Langt blogg. Ég hef verið á svolitlu flandri undanfarið og haft alveg hreint helling að gera. Sjáum nú til eftir hverju ég man...

Kaffihús og kjaftagangur

Föstudagsskyndiboðin héldu áfram með smá hliðrun. Þ.e. fyrsta laugardaginn í febrúar fékk ég sms frá Drífu (sérdeilis hressri bekkjarsystur úr grunnskóla, sem er líka í námi í Lundi) um að Tinna (ein besta vinkona mín í grunnskóla) væri í heimsókn og að þær ætluðu á kaffihús eftir um klukkutíma, einn og hálfan - hvort ég væri með? Ekki spurning. Var að vísu akkúrat þarna búin að koma mér í stellingar til að hrista eitt stykki fyrirlestur fyrir ráðstefnu í Potsdam (sjá síðar) fram úr erminni, en hva, glærurnar máttu alveg bíða ;) Mér tókst að finna stelpurnar innst í hinu ógnarlanga Ariman kaffihúsi þar sem þær sátu ásamt kærustu Drífu frá Belgíu (sem ég man ekki hvað heitir því ég er núorðið gersamlega vonlaus með nöfn á fólki sem ég hitti bara einu sinni - einhver sem veit nafnið?). Úr varð sérlega skondin og skemmtileg stund þar sem við skiptumst á helstu fréttum (ég held ég hafi ekki rabbað almennilega við Tinnu og Drífu síðan í gaggó, eh?!), fórum í keppnina "hver hefur kysst flesta?" þar sem ég skíttapaði (sá eini sanni dugir skammt í slíkum samanburði), nýttum spilastokk sem Drífa lumaði á til að rifja upp gaggóspilið mikla 'forseta' (hvað annað? ;) ) og kjöftuðum um heima og geima, en sem minnst um kreppu. Það er virkilega gaman finnst mér að hitta núna þá sem ég var með í grunnskóla og gaggó. Ég hef haldið sama sem engu sambandi við flest þeirra, því ég var á svo gersamlega annarri bylgjulengd en þau í gaggó. Það gerir það ennþá skemmtilegra að hitta þau núna því ég sé svo mikinn mun á þeim frá því, eh, 2000 (gavöð, á síðust öld!) og á móti finn ég náttúrlega hvað ég er allt önnur en þá. Þar fyrir utan eru "krakkarnir" upp til hópa sérlega skemmtilegt fólk. Mikið stuð :) Vonandi að ég nái 10 ára endurfundunum á næsta ári, ég missti af þeim síðustu út af sumarvinnunni...

Gautaborg

Nú jæja, svo var það bara vinna vinna vinna vinna... allt til fimmtudagsins 19. febrúar þegar 12 manna hópur hélt frá Lundi til Gautaborgar til að gera (þ.e. horfa á) verklega tilraun í skammtaupplýsingatækni (quantum information, QI). Fimmtudagurinn fór eingöngu í ferðalög, fyrirlestur um tilraunina og að fara út að borða með QI-fólkinu í  Chalmers. Ég náði þó að hitta Jóa í hádeginu og skófla niður hádegisverði með honum. Á föstudeginum fórum við í skoðunarferð kringum hreinherbergið í Chalmers (hreinherbergið í HÍ er eins og kústaskápur í samanburði...), skoðuðum tæki og tól og horfðum á sýnitilraunina sem dró okkur til Gautaborgar.

Ég var laus upp úr klukkan eitt og hafði þá allan heimsins tíma til að draga Jóa frá skrifstofunni og öllum lestarpælingum (meistaraverkefnið hans snýst um eyðingu út frá samskeytum lestarteina). Eftir að ég var búin að losa mig við bakpokann upp í íbúðina hans skelltum við okkur niður í bæ. Jói í leit að langermabol og nýrri íþróttatösku og ég í leit að púðursykri (sjá síðar) og myndavélartösku. Okkur tókst að finna þetta allt saman, húrra fyrir okkur! ;) Við fórum á pítsu/kebabstað um kvöldið með Palla þar sem Palli og Jói fengu sér stærsta kebab sem ég hef séð. Palli gat ekki klárað sitt, sem segir held ég allt um stærðina á rúllunni. Skömmu fyrir níu byrjaði svo fólk að tínast inn í íbúðina hans Jóa í það sem varð sérdeilis skemmtilegt Íslendingapartý. Það er sem sé hellingur af fólki sem ég þekki eða kannast við í Gautaborg að læra m.a. verkfræði og stærðfræði. Þvílíkt gaman að hitta liðið aftur :) Við vorum um 20 í ponsulitlu stúdíóíbúðinni hans Jóa þegar mest var. Þröngt mega sáttir sitja ;) Þarna var tónlistin hæfilega hátt stillt, ólíkt því sem gerist í sænskum partýum, og kjaftagangurinn þvílíkur. Fatta Svíar ekki að þetta er langskemmtilegasta fyrirkomulagið - eða hafa þeir kannski ekkert að tala um? Maður spyr sig... Aumingja Jói var dauðþreyttur eftir að hafa vaknað snemma til að mæla lestarteina fyrir hádegi í 10 gráðu frosti og sat í lok partýsins um kl hálf tvö með fjórum stærðfræðingum að kjafta um m.a. mál- og tegurfræði og líkindafræði. Úbbs... ;)

Daginn eftir kíktum við Jói aðeins í bæinn með Sveinbirni (sem hafði lánað mér dýnu til að lúra á, takk!) og hittum svo Ragga og Elínu á ljósmyndunarsölusýningu um tvöleytið. Þar skoðuðum við ógrynni af myndavélum, myndavélatöskum, ljósmyndum, linsum og ég veit ekki hvað og hvað þar til lappirnar voru við það að detta af okkur fimmmenningunum. Fjúff! En gaman var það :) Eftir þau átök var málið að sporðrenna einum hammara á mann. Að því loknu var kominn tími fyrir mig að bruna í lestina til Lundar sem hafðist allt á tilsettum tíma, úje.

Potsdam og púðursykur

Ég hafði þá einn dag til að kasta ferðamæðinni, því eldsnemma á mánudagsmorgni var ferðinni heitið á tveggja daga jarðeðlisfræðiráðstefnu í Potsdam, þ.e. lokaráðstefnu um I-GET samvinnuverkefni fjölmargra stofnana og fyrirtækja tengdum jarðhitarannsóknum. Sumarvinnuverkefnið mitt síðustu þrjú sumurin er sem sé hluti af I-GET, svo ég átti næst síðasta erindið á ráðstefnunni. Kishor, Indverjinn sem leigir hérna í sömu íbúð og ég (sko mig, búin að ná nafninu hans ;) ), flaug fyrir tilviljun með sömu vél og ég til Berlínar. Við vorum því auðvitað samferða til Kastrup, en jiminn eini hvað ég hefði verið til í að vera laus við það. Hver er með munnræpu klukkan sex að mánudagsmorgni??? Þegar ég þarf að vakna um fimm til að mæta í flug, þá vil ég helst bara horfa út um gluggann á lestinni og þegja, jafnvel fá mér kríu. En nei, Kishor var í banastuði svo ég neyddist til að vera með eyrun sperrt allan tímann til að skilja enskuna hans og koma með "yes", "no", "interesting" og "wow, great!" á færibandi því hann fattaði alls ekki að ég vildi rólegheit. Mikið var ég glöð að losna við hann í hendur vinnufélaga hans á Kastrup! Fjúff.

I-GET ráðstefnan var svo alger snilld. Heilmikið af áhugaverðum erindum sem ég skildi heilmikið af (ólíkt erindunum á ráðstefnunni í Þrándheimi, dúddúrú...) og svo var auðvitað algert æði að hitta allt fólkið í GFZ aftur (þar sem ég vann sumurin 2006 og 2007 í 6 vikur í senn). Þar fyrir utan gekk erindið mitt vel og við fengum talsverð viðbrögð jafnvel þótt við hefðum átt tvö síðustu erindin á ráðstefnunni (Harald GFZ-vinnufélagi minn átti síðasta erindið). Frábært :)

Nú kem ég að púðursykrinum. Bjarnheiður systir er algert yndi, eins og allir vita. Hún kynntist henni Anne í Freiberg og þær eru prýðisgóðar vinkonur. Anne er núna að vinna lokaverkefnið sitt hjá GFZ í Potsdam. Anne þykir púðursykur mjög góður, en hann fæst ekki í Potsdam eða Berlín (eða a.m.k. hefur hann ekki fundist þar). Því þótti Bjarnheiði alveg tilvalið að ég myndi færa Anne púðursykur til Potsdam fyrst ég var á leið þangað. Fullkomið plan ;) Anne var reyndar á námskeiði í Berlín alla síðustu viku en ætlaði að ná af mér í lok umræðna á mánudagskvöldinu. Það hafðist ekki, því ég gleymdi að svipast um eftir Anne og hún var svolítið sein. En hún hitti hina ofurindælu Angelu sem gaf mér eitt sinn kakóbolla (sjá neðst hérna) og Angela bauð Anne barasta að vera með í kvöldverðarboði ráðstefnunnar. Þar hitti ég því Anne og sat og kjaftaði við hana og Harald allt kvöldið sem gerði það að verkum að kvöldið gat ekki klikkað.

Heima á ný

Anne gaf mér baðolíukúlur fyrir að færa sér púðursykurinn. Það var algert skot úr í loftið hjá henni sem hitti beint í mark, því ég hef loksins baðkar á heimilinu í fyrsta skipti í mörg ár. Ég elska að komast í sjóðandiheitt, langt bað með svona baðolíukúlum :) Skellti mér í svoleiðis á þriðjudagskvöldið eftir langan dag og slakaði vel á. Afslöppunin krafðist þess reyndar að ég skrúbbaði baðkarið með lítið þynntu ajax-i áður en ég fyllti það af vatni, en bara betra að reyna aðeins á vöðvana fyrir slökun ;)

brrr...

Ég leit út um gluggann í morgun og hugsaði: "Prýðilegt, frost úti, engin agaleg hálka, ég get hjólað upp í skóla án vandræða." Nokkru síðar gekk ég út í ullargammosíum og þykkum hlaupabuxum, ullarbol og flíspeysu og hugsaði: "Brr... það hlýtur að vera um 5 gráðu frost." Eftir að hafa dröslað hjólinu upp úr hjólakjallaranum og fest töskuna tryggilega á ótrygga bögglaberann minn (vantar eina skrúfu) hjólaði ég af stað. "Sjett, skyldi vera minna en 5 gráðu frost?" var hugsunin þá. Mig kól nú ekkert á leiðinni hingað upp eftir, en kroppmiðstöðin var á fullu allan tímann og fingurnir hálffreðnir þrátt fyirr tvöfalda vettlinga. Það var um 10 gráðu frost um þetta leyti skv. vefsíðu sænsku veðurstofunnar. Guði sé lof að það var logn...

smá grín

... svona fyrst ég er þetta ódugleg að blogga.

bændablaðið

Ég vissi að ég hefði gleymt einhverju í gær. Greinilega svona hógvær (ekkert gleymin, sei sei nei... ;) ) því ég ætlaði að monta mig ofurlítið. Í síðasta tölublaði Bændablaðsins á Hugi frændi forsíðumyndina, Kristín mamma hans skrifar grein sem birtist á síðu 18 og svo er viðtal við Fríðu á Stað um reykskemmuna þeirra á bls 11. Þar fyrir utan sýnist mér vera ágætlega uppsett í blaðinu hvers vegna innganga í ESB er slæm fyrir íslenska bændur. Ég þarf greinilega að vera duglegri við að lesa Bændablaðið :)

skyndimatarboð

Haha, haldið þið að leikurinn frá því á föstudaginn fyrir viku hafi ekki barasta endurtekið sig í gær :) Sem sé, klukkan rúmlega fimm í gærkvöldi hringdi hún Guðrún og spurði hvort ég væri til í að snæða hjartarsteik klukkan sjö. Ekki spurning! Það hafði einhver snilldarafgreiðslukona ekki tekið í mál annað en að Jonas maðurinn hennar keypti kíló af hreinu kjöti handa fjórum fullorðnum (Gummi Hreiðars og Kata eru í heimsókn hjá þeim núna yfir helgina). Taddaramm, sú er góð í sölunni ;) Guðrún fékk nett áfall þegar risakjötbitinn barst í hús, mundi eftir frásögn minni af lambalærinu og hafði samband. Alger snilld. Þvílík lúxusmáltíð og félagsskapurinn ekki verri :) Nú er bara spurning, hver býður sig fram til að bjóða mér í skyndi í mat næsta föstudag? ;D

Svía-staðreynd dagsins - dyr: Á Íslandi opnast allar útidyr þannig að hurðin gengur inn, enda væri annað ómögulegt í þau skipti sem snjóar allhressilega. Hér í Svíþjóð er þessu öfugt farið. Eða a.m.k. svona yfirleitt. Afleiðingin er sú að ég stranda ansi oft í nokkrar sekúndur við lokaðar sænskar dyr með tilheyrandi pirringi, því það eru jú ekki allar sænskar dyr sem opnast út, svo það er ekki einu sinni hægt að koma sér upp sænskri hurðarútínu. Ég hef lengi pælt í hvers vegna í fjáranum sænskar hurðir eru svona öfugsnúnar. Skýringuna fékk ég hjá Hjalta og Silju fyrir viku síðan: Ef húsið brennur, þá er verra að þurfa að draga hurðina að sér, auðveldara að brjóta hana upp í flóttastefnuna. Tat var ok. Hins vegar þegar kemur að nær öllum öðrum praktískum hlutum þá er þetta meingallað kerfi. T.d. er gersamlega óþolandi að dröslast með hjólið niður í hjólakjallarann hérna, þar sem tröppurnar liggja alveg niður að hurðinni og pallurinn fyirr framan hurðina (sem opnast út) er ekki mikið meira en fermetri að stærð, sem þýðir að maður þarf að halda hjólinu föstu í hallanum (mikill halli) meðan maður treður lyklinum í skráargatið og opnar hurðina. Hva, smá fimleikaæfingar á hverjum degi... Sjáum til hversu langan tíma það tekur mig að venjast þessu. Enn sem komið er hugsa ég alla vega "Bvðaaahh...!#$" þegar ég kem að "öfugum" hurðum og "Aaahhh... :)" í þau fáu skipti sem ég hitti fyrir "rétta" hurð.

lúxusíbúð

Ég minntist eitthvað á að lýsa "höllinni" sem ég leigi herbergi í. Sömm sé, þetta er lítið herbergi, um 12 fermetrar að stærð, í 3ja herbergja íbúð (þ.e. 3 herbergi og eldhús). Konan sem leigir mér herbergið, Birgitte, býr í stærsta herberginu (þó undir 20 m2) og svo býr indæll Indverji í því þriðja, sem er álíka stórt og mitt herbergi. Baðherbergin eru tvö. Annað er einkaklósett Birgitte og hitt samnýtum við Indverjinn (veit ekki alveg hvað hann heitir), nema hvað við notum öll þrjú baðkarið/sturtuna sem þar er. Milli allra þessara herbergja, þ.e. herbergis Birgitte, herbergis Indverjans, baðherbergisins, einkaklósettsins, eldhússins og herbergisins míns er þröngur L-laga gangur (forstofa innifalin í honum).

Jæja, þá er komin svolítil yfirsýn yfir íbúðina. Þá er að byrja á skondnu atriðunum við hana. Íbúðin er í stuttu málli sagt úr sér gengin. Síðan ég flutti hingað hef ég myndað mér þá skoðun að Birgitte sé sérlega indæl manneskja en eigi við "sjúkdóminn" framtaksleysis magnum að stríða. Hún hefur búið hérna lengi. Leigði íbúðina framan af, en keypti hana fyrir 1-2 árum. Þegar maður leigir íbúð, þá gerir maður athugasemdir ef eitthvað þarf að laga eða endurnýja sökum elli, sérstaklega þegar maður býr þar ekki bara tímabundið. Það virðist Birgitte hafa gert í aaaafar takmörkuðum mæli. Eftir að hún eignaðist íbúðina sjálf hugsa ég að enn ólíklegra sé að nokkuð gerist, því nú þarf hún jú að redda hlutunum sjálf.

Tökum dæmi. Eldavélin hérna er prýðilegur gripur með víðum ofni. Hins vegar er hún eins og flest gömul rafmagnstæki komin með eigin sál og því þarf að læra nokkur trikk. Það þarf sem sé borðhníf eða eitthvað álíka til að tjónka við barnalæsinguna á ofninum svo hann opnist. Sömuleiðis ef maður vill stilla hitann á ofninum eitthvað hærra en 50°C, þá snýr maður ekki takkanum. Nei, maður tekur takkann af, opnar skúffu, nær í litla töng og notar hana til að snúa járntittinum sem eftir stendur þegar takkinn er kominn af. Svo þarf að máta við takkann hversu hátt hitinn er kominn. Þetta er vegna þess að grópin í takkanum fyrir járntittinn er lúin og gefur eftir þegar maður vill hækka hitann. Stuð. Ætla að athuga hvort ekki sé hægt að fá annan takka, því ég treysti Birgitte til að finnast það of erfitt.

Fleiri dæmi? Jú jú, baðkarið er þannig að ef maður færir þungann á öðrum fæti frá hæl og fram í táberg þá rymur það og stynur með miklum málmhljóðum. Þið getið ímyndað ykkur sinfóníuna sem hljómar þegar maður tekur stígur í það eða upp úr því. Þetta er sem sé svona baðkar sem er venjulega með flísalögðum kanti meðfram a.m.k. þrem hliðum. En nei, það stendur eitt og óstutt á gólfinu. Anginn litli. Við hérna, öll þrjú, notum sturtuna en látum alla jafna ekki renna í bað. Samt er enginn sturtuhaldari, bara hausinn. Jei.

Aðeins fleiri dæmi? Endilega. Íbúðin er veggfóðruð með einhverju mjög einföldu pappírsveggfóðri. Frammi á gangi má sjá þess greinileg merki að hér hafi einhvern tíma búið köttur, því viðkomandi hefur notað tvo "veggrenninga" milli herbergja sem klórustaur. Þar af leiðandi er veggfóðrið þar rifið og tætt og eiginlega næstum horfið frá gólfi og upp í um 80 cm hæð. Eitthvað segir mér að þetta sé búið að vera svona lengi...

Það má alveg halda áfram að lýsa eldhúsinnréttingunni (eldri en 60 ára, ekki spurning), baðskápnum, hillunum fyrir utan herbergisdyrnar hjá mér (sem þrengja þær talsvert því þær eru fullar af vínylplötum á báða bóga) o.s.frv. Læt hér samt staðar numið. Og þó, gleymdi að minnast á hve illa einangruð þessi blokk er, bæði hvað hljóð og varma varðar. Herbergið mitt er við hliðina á eldhúsinu og ef einhver er þar að bardúsa eitthvað, þá hljómar það eins og ég búi í eldhúsinu (sem betur fer nota þau Birgitte og Indverjinn eldhúsið mjög takmarkað snemma á morgnana og seint á kvöldin...). Þegar farið er í sturtu, en baðherbergið er næstum í hinu horni íbúðarinnar, þá heyri ég það mjög vel. Bæði vatnsniðinn og svo auðvitað sönginn í baðkarinu. Gleðitónlist ;) Loks, fyrir utan að veggirnir virðast halda varmanum illa inni í húsinu, þá hefur einhver snillingur verið að spara þéttilistann við að þétta gluggana svo það blæs alltaf ferskt, en kalt, loft inn um eitt hornið á glugganum hjá mér. Það kemur sér reyndar vel, því þá hef ég alltaf sæmilega gott loft á nóttunni (það er ekki hægt að hafa gluggann opinn á nóttunni því ég er á jarðhæð og það er engin læsing á glugganum). Lán í óláni.

Samantekt: Ef við Sigurður keyptum þessa íbúð, þá myndi hann byrja á því að rífa allt út úr henni, veggfóðrið og gólfdúkinn auðvitað með, og gera hana svo upp. Basta. Samt finnst mér voðalega notalegt að búa hérna. Myndi helst vilja fá öflugri matvörubúð í nágrennið...

Smelli inn myndum af herberginu við tækifæri. Þarf bara að ná þeim úr myndavélinni, en klukkan er því miður orðin of margt fyrir svoleiðis bras. Yfir-og-út.