bjúgnakrækir

Níundi var Bjúgnakrækir,
brögðóttur og snar.
Hann hentist upp í rjáfrin
og hnuplaði þar.

Á eldhúsbita sat hann
í sóti og reyk
og át þar hangið bjúga,
sem engan sveik.

Við flugum heim á leið (hitt heim, sko) án tiltakanlegra seinkana, í fyrsta skipti í langan tíma - víhú! Reyndar stóðum við úti á strætóstoppistöð og horfðum á vagninn koma þegar ég mundi að, úbbsasí, íslenska sim-kortið mitt lá ennþá í náttborðsskúffunni. Það var ekki annað að gera en fá lykilinn hjá Sigurði, hlaupa í spretti til baka og ná í kortið og bruna svo til baka aftur. Næsti vagn var akkúrat að renna að þegar ég kom skeiðandi svo ég gat viefað í Sigurð að hann mætti endilega stoppa vagninn, ég væri aaaalveg að koma. Þrátt fyrir þetta náðum við lestinni í tæka tíð og allt gekk eins og smurt eftir þessa brösulegu byrjun. Og það var náttúrlega ekkert annað en yndislegt að koma heim í snjó og faðm fjölskyldunnar og fá ógurlega góðan grillaðan silung að borða og drekka íslenskt vatn með :)