hið „ljúfa“ líf
Ég reis upp úr veikindabólinu síðasta laugardag - og endaði þá beint í 3 klukkustunda löngum algebruaukatíma (kennarinn var úti í 2 vikur...). Skildi varla bofs í efninu eftir vikuveikindi. Fór heim eftir það, borðaði heilan helling og lagði mig. Steinrotaðist öllu heldur. Hef sjaldan verið jafn mygluð og þegar ég steig fram úr bólinu á ný (spyrjið Sigurð). Hresstist samt töluvert við að búa til fimm pítsur með þeim Matthíasi og Bjarka bróðursonum mínum og ofurkokkum. Síðan þá hefur ofurvaxinn risaverkefnahaugur sýnt stærri og stærri hluta af sér. Námsefni síðust tveggja vikna í algebru hefur alveg farið fyrir ofan garð og neðan hjá mér. Það tekur mig endalausan tíma að reikna í rafsegulfræði 2 þar sem ég á eftir að reikna a.m.k. 2 dæmaskammta. Verkleg eðlisfræði hrúgar upp gagnahaug sem er svo gallaður að hr. Murphy hlýtur að vera rígmontinn af sjálfum sér, ásamt tilheyrandi setti af ómögulegum eða illskiljanlegum líkönum til að laga gögnin að. Stærðfræðigreining IVB er það eina sem ég held einhverjum dampi í - og það er bara vegna þess að ég hef kynnst þessu svo til öllu saman í inngangi að hagnýttri stærðfræði og hinum ýmsustu eðlisfræðikúrsum (einkenni eðlisfræðinámsins eru jú: þú notar einhverjar stærðfræðiaðferðir til þess að leysa eðlisfræðiverkefni áður en þú hefur þannig séð lært aðferðirnar, og lærir þessa stærðfræði svo 1-2 önnum síðar í stærðfræðigreiningu...). Er ég í djúpum skít eða er ég í hyldjúpum skít?



