1 mánuður

Ojú, það er nákvæmlega einn mánuður síðan ég bloggaði síðast. Það að ég sé ekkert búin að blogga allan þennan tíma er ekki vegna þess að ég hafi ákveðið að fara í sumarfrí, heldur er allt búið að vera á milljón og netsambandið þess utan stundum eitthvað stopult. Byrjum á byrjuninni....

Það var ákveðið að fara í útilegu með fjölskyldunni hans Sigurðar helgina eftir verslunarmannahelgi. Þar sem Sigurður myndi fljúga út í lok vikunnar eftir þá helgi, þá ákváðum við að gera eins mikið og hægt væri áður en farið væri í útileguna. Við byrjuðum því að pakka um verslunarmannahelgina, þ.e. tókum laugardag og mánudag í slíkt stúss, en leyfðum okkur að rölta ásamt pabba og mömmu upp að fossinum Glym í Hvalfirði á sunnudeginum. Eitthvað var fólk ruglað með hver rétta leiðin að fossinum væri, því ég ætlaði varla að þora að halda áfram á einum stað þar sem prílað var eftir hallandi bergvegg. Sigurður steingeit kom mér þó alla leið en mamma ákvað að vera eftir (pabbi hafði þá hellst úr lestinni nokkru áður og sest niður með góða bók, enda seinni partur leiðarinnar ekki fyrir lofthrædda). Þar sem við sátum fram á klettssnös og virtum fossinn fyrir okkur, kom mamma að. Hún hafði þá fundið réttu leiðina. Seig hún mamma. Þegar við komum niður til pabba var auðvitað sest niður og skotið saman í herlegt nestispúkk með pítsu, flatkökum með hangikjöti, harðfiski, döðlum og suðusúkkulaði o.s.frv. Smjatt!

Næstu daga héldum við áfram að pakka og fikruðum okkur yfir í að fara að þrífa (þ.e. Sigurður fór fljótlega að þrífa, því ég er lengur að pakka...). Á þriðjudagskvöldi vorum við komin svo langt að við fluttum okkur yfir til pabba og mömmu á Laugarnesveginn og troðfylltum gestaherbergið hjá þeim af dóti (svo fljótlega fór svo að dótið flæddi út úr herberginu fram á gang). Áfram héldu þrif og pakkningar að lokinni vinnu næstu tvö kvöld. Við vorum orðin ansi hreint þreytt. Okkur tókst þó því sem næst að tæma íbúðina á fimmtudeginum.

Á föstudeginum tókum við frí, því þá var komið að útilegunni. Það var nokkuð magnað með hve miklum fyrirvara var ákveðið að fara í útilegu þessa helgi, því í fjölskyldu Sigurðar tíðkast skipulegt frí-óskipulag. Ekki við öðru að búast hjá bændum þar sem hlutirnir ráðast gjarna af óútreiknanlegum hlutum eins og veðri. Lýsandi fyrir þetta er að það var ekki ákveðið fyrr en um ellefuleitið hvert skyldi eiginlega farið í útilegu. Skaftafell varð fyrir valinu og fólkinu fyrir norðan sagt að beygja til hægri á þjóðveginum (vinstribeygja ef Snæfellsnes hefði orðið ofan á). Við Sigurður stússuðumst hitt og þetta áður en við náðum í Hörpu og Magga. Ætli við höfum ekki komist út úr bænum rétt fyrir tvö.

Allir komust klakklaust í Skaftafell og úr varð indælisútilega í prýðilegu veðri. Verst var að kvefpest sem ég hélt að ég væri að koma mér upp á fimmtudeginum ákvað að herja frekar á Sigurð svo hann var ekki sá allra hressasti. En þar sem hann kann ekki að vera lasinn, þá var ágætt fyrir hann að vera í útilegu með tilheyrandi göngutúrum, áti og afslöppun og ekki verra að foreldrarnir eiga fellihýsi sem rúmar fimm manns, svo ekki þrufti að þola kulda á næturnar. Við gengum auðvitað að Skaftafellsjökli og Svartafossi og þeir gönguglaðari í hópnum röltu inn í Morsárdal og horfðu yfir að Bæjarstaðaskógi.

Áfram hélt vinna og þrif og pökkun á mánudeginum og næstu daga. Allt hafðist þetta áður en Sigurður fór í loftið, kl 1 aðfaranótt föstudagsins. En hvað gerðist ekki þá? Jú, Líney tók við kvefpestinni hans Sigurðar síns! Urrrg... Mér rétt tókst eftir vinnu á föstudeginum að fara vestur eftir og renna síðustu bónumferðinni yfir íbúðina, tæma og þrífa geymsluna. Hinn mikli tími (sex dagar, þar af tveir heilir) sem ég hafði hugsað mér að nota til þess að klára að pakka ofan í töskur, setja hjólið í kassa, klára endanlega bón og þrif á íbúðinni, henda smá drasli, ganga frá ýmsu sem átti að vera eftir, skrifa bréf, prjóna ullarsokka... varð þar með að engu. Um helgina var blýstykki fast við höfuðkúpuna svo ég afrekaði helst það að horfa á ólympíuleikana í sjónvarpinu. Ég herti mig upp og mætti í vinnuna á mánudeginum því mér fannst mér vera að batna. En nei, onei, daginn eftir hringdi ég í vinnuna og tilkynnti mig veika. Reyndi svo allan daginn að pakka, en það gerðist á einstaklega litlum afköstum. Ég gat svo varla haldið nema einu auga opnu um kvöldið þegar gestir komu í mat, því höfuðið var að springa af kvefi. Ja fussumsvei. Daginn eftir var harkan enn aukin og líkaminn fór loks að skilja að það þýddi ekki að vera með neinn aumingjaskap, það væri barasta ekki í boði. Það hafðist því að klára að pakka, skreppa í vinnuna og ganga frá þar, senda um 50 kg af dóti í þrem kössum með póstinum... og gefa pabba og mömmu yfirlit um allt það sem enn væri eftir og hefði ekki tekist að ljúka :P Úúffff... hvað væri maður án foreldra? Þau redduðu mér alla vega aaaalgerlega! Pabbi meira að segja renndi með mig suður á flugvöll klukkan rétt rúmlega fjögur að fimmtudagsmorgni, svo ég þyrfti sem minnst að brasa með risastóra hjólakassann minn!

Flugið gekk vel og var seinkunarlaust (með IcelandExpress!). Það eina var auðvitað að hausinn var fullur af kvefi og allt annað en sáttur við þrýstingsbreytingarnar við flugtak og lendingu. Sérstaklega lendingu - held ég hafi ekki losnað almennilega við síðustu hellurnar fyrr en daginn eftir... :P Ég beið tæpa klukkustund á Kastrup en þá kom Sigurður með lestinni til að hjálpa mér með farangurinn. Aumingja hann þurfti að burðast einn með álíka magn af farangri vikuna áður, sem er allt annað en öfundsvert... Hann reddaði mér alveg. Við tókum leigubíl af lestarstöðinni upp í Spörtu, þar sem Sigurður er með herbergi. Herbergið reyndist öllu stærra en Sigurður hafði ímyndað sér en því miður - alveg grútskítugt! Við sem vorum nýbúin að taka okkar gömlu (meir en tvöfalt stærri) íbúð í alþrif, vorum ekki alveg í stuði að halda hreingerningunum áfram. Við tókum okkur þó til og strukum hnausþykkt (nokkurra ára) ryklag úr fataskápnum til að geta pakkað úr töskunum, þrifum hillurnar í baðskápnum og strukum það mesta af hillunum í herberginu. Gólfið létum við samt óhreyft, enda ekki með almennileg tól í það. Bjakk!

Við erum með sameiginlegt eldhús með 12 öðrum (einsmanns) herbergjum. Útgangurinn á eldhúsinu er eftir því... subbulegt :P En nú þegar flestir íbúarnir eru mættir á svæðið, þá fer ástandið batnandi með hverjum degi. Það eina sem þarfnast yfirhalningar nú er gólfið - held maður þyrfti hreinlega að spúla það ;) Fólkið sem er með okkur á gangi virkar ósköp indælt. Flestir eru sænskir og flestir eru karlkyns. Þeir sem ég hef hitt eru tvær sænskar stelpur, a.m.k. tveir Pakistanar, einn Kani og a.m.k. 6 sænskir strákar. Svo þá vantar bara einn íbúa, nema Pakistanarnir séu þrír (er ekki alveg viss, því einn þeirra var að fara að flytja auk þess sem vinir þeirra eru gjarna í heimsókn).


Nú, mér virðist Lundur vera ósköp indæll bær. Enginn stórborgarbragur hér, sem hentar mér sérlega vel. Ef maður þarf að komast í eitthvað stærra, þá er Málmey steinsnar í burtu og það tekur ekki nema klst að komast til Kaupmannahafnar með lest. Sem sé, alveg tilvalið :) Og ekki er verra að vera í landinu sem gaf af sér t.d. IKEA og H&M ;)

Sökum kvefleiðinda hefur mér ekki tekist að afreka mikið síðan ég kom hingað. Þó höfum við skoðað Lund aðeins, kíkt á matarhátíð í Málmey og ég hef skráð mig formlega í skólann og mætt á almennan upplýsingafund meðan Sigurður hefur verið á skiptinemanámskeiðinu (sem lauk í dag). Á morgun ætlum við að fara í dagsferð til Køben, á sunnudaginn kemur vonandi fólk til að þrífa íbúðina fyrir okkur (jamm, því skal reddað hve útgangurinn var lélegur!) og þá verður einhver upplýsingadagur hjá nemendafélagi náttúrufræðinema við LU, á mánudaginn verður almennur upplýsingafundur við eðlisfræðideildina og kynningarfundir fyrir einstök námskeið. Ætli skólinn fari svo ekki að fara að byrja...?!

Læt þetta gott heita í bili, enda orðið heldur betur langt! Reyni að blogga ofurlítið jafnar núna á næstunni, fyrst netið er komið í gott lag hjá okkur :) Ef þið eruð alveg að farast úr fréttaþörf af okkur Sigurði, þá getið þið líka kíkt við hjá hinum helmingnum!