öflug ýta

Merkilegt hve auðvelt er að ýta hlutunum á undan sér, þegar maður er einu sinni byrjaður á því. Hversu oft ætli ég hafi ekki hugsað eða sagt: „Nei, ég hef ekki sekúndu til þess núna. Geri það um helgina / eftir stóra verkefnið / eftir próf / milli jóla og nýárs / eftir áramót /...“. Kannist þið við þetta? Og þetta á ekki bara við einhver stórverkefni eins og að hreinsa til í hillunum, henda eldgömlum lúðrasveitarnótum í blaðagáminn og hinu blaðadótinu í kassa og upp á háaloft (þar sem það mun hreiðra um sig þar til ég kemst á eftirlaun eða foreldrar mínir flytja), heldur líka eitthvert smotterí eins og að fara í banka og stoppa í sokkabuxur. Verkefnin og smásnúningarnir eru hreinlega orðin rótgróin bak við eyrað á mér eða á hinum og þessum minnismiðanum, vilja einfaldlega ekki strikast út. Ég er orðin svolítið þreytt á þeim...