Sæl verið þið.
Það er heldur langt síðan ég babblaði eitthvað síðast. Um síðustu helgi ætlaði ég að rabba um skemmtilega ,,tilraun" sem ég, Hulda Soffía og Hanna gerðum í aflfræði, en steingleymdi því svo barasta. En ég bæti þá úr því núna:
Við brunuðum sem sé upp í Heiðmörk í leit að þvottabretti á malarvegunum þar. Vorum svo heppnar að finna eitt slíkt í fyrstu beygju á veginum. En hvað vorum við að leita að þvottabretti? Jú, við ákváðum að flippa svolítið og gera verkefni um þvottabretti á malarvegum í aflfræðinámskeiði sem við erum í. Er hægt að finna einhvern fullkominn hraða fyrir hvert þvottabretti fyrir sig, svo hristingurinn og hossingurinn verði sem minnstur? Við ókum þarna fram og til baka á 20, 30, 40, ... km/klst ferð og reyndum að meta hvort við hossuðumst meira eða minna í hvert skipti. Mjöööög gaman ;) Svo vorum við svo hraustar að standa úti í slyddurigningu og kulda og mæla fjarlægð milli öldutoppa, hæð þeirra, malarsamsetningu (datt meira að segja í hug að fá að stelast í þurrkofninn og sigtastaflann á Vatnamælingum Orkustofnunar til að kanna kornastærðina til hlítar, drepfyndin tilhugsun hvernig kennurunum hefði litist á það, hehe - við Hanna höfum sko sambönd ;) ). En svo rúlluðum við í bæinn, heim til mín í hádegismat og eftir smá þvottabrettarabb héldum við vestur í háskóla að hlýða á Lárus Thorlacius flytja fyrirlestur um uppruna alheimsins. Afar skemmtilegur fyrirlestur um áhugaverðar (fríkaðar) pælingar um fyrstu sekúndubrotabrotin í lífi alheimsins eftir stóra hvellinn. Hápunkturinn var samt í fyrirspurnartímanum þegar alveg mögnuð Anna Einarsdóttir þuldi upp það helsta af lífshlaupi sínu og gortaði pínu af syninum og ætlaði alveg að fara yfir um, því henni datt allt í einu í hug að vetnisvæðingin myndi raska jafnvægi vetnis, helíums og liþíums í alheiminum (sem Lárus minntist á) svo við gætum hreinlega ekki andað mikið lengur (þurfum vetni til þess - hún vinnur á öndunarfæradeild) ef sú mikla áætlun yrði gerð að veruleika! Hvernig henni tókst það, var spurning sem birtist í hverju einasta auga í salnum - nema hennar... og reyndar Lárusar líka, því hann var alveg pollrólegur þegar hann benti henni ákveðinn á að hlutföllin sem hann talaði um ættu við ALheiminn, ekki þetta pínupínupínupínupínuagnaragnarsmá snefilefni sem jörðin væri á þeim skala. En hvernig Lárusi tókst að halda andlitinu þarna uppi á sviði er alveg ótrúlegt, því við hin engdumst um og táruðumst af (þöglum) hlátri. Við héldum svo hlátrinum áfram yfir þvottabrettaverkefninu, ég var farin að halda að Hulda og Hanna hefðu gefið mér hláturgas...
En þessi laugardagur var einn af fáum ljósum dögum. Ég fór að sofa klukkan hálf fjögur aðfaranótt föstudagsins síðasta vegna þrefaldra dæmaskila. Og í kvöld (eh, nótt...) er það klukkan hálf þrjú út af óþolandi eðlisfræðiskýrslu og þvottabrettisverkefninu, sem því miður er ekki eins drepfyndið lengur ;P Ef þið viljið finna mig í jólafríinu, leitið að mér í rúminu...
Góða nótt.
